Gedaan Met ‘Had Ik Maar…’ – Kies Nu Voor Je Droomleven Met De 1%-Regel, Flow en de Choose Life-Filosofie

Mijn naam is Bens Hansen, ik organiseer leiderschaps-expedities in het Hoge Noorden, in Lapland, en je luistert naar Bens Mentor Podcast. Voor we beginnen, welkom. En dankjewel om week na week naar deze show te luisteren en te kijken. Dat betekent de wereld voor ons, en het is ongelooflijk wat we al met Bens Mentors hebben kunnen doen. Maar vooral, het voelt alsof we dan nog maar aan het starten zijn. We gaan nog zoveel waarde voor jou creëren, en het zou jammer zijn als je daar iets van mist. Dus volg Bens Mentors op dit platform en klik op het belletje om een melding te krijgen bij elke nieuwe aflevering. En als je geniet van deze gesprekken, zou het me een enorm plezier doen als je ook een rating kan geven. Dit vraagt maar 10 seconden en helpt ons samen groeien naar nog betere content en nog meer topgasten.

Dankjewel en geniet van het gesprek. Dag, Ben. Dag, Ben. Dit wordt een grappig gesprek. Heel verwarrend voor de luisteraar. Net als ik het uitsprak, dacht ik dat ik ook de eerste ben op mijn podcast. Maar kijk, elke keer als we elkaar zien, was dat een klein grapje. Maar dat maakt het ook alleen maar leuker. Ik ga straks een klein verhaaltje vertellen over u en onze kennismaking en wat ik daar allemaal van vond. Maar ik zou willen beginnen met een moeilijke vraag, maar misschien is de vraag heel gemakkelijk voor u.

We gaan het veel hebben over twee woorden die veel betekenen voor jou. Het is in naam van jouw podcast en ook van jouw boek. De twee woorden zijn Choose Life. Wat betekent Choose Life voor u? Dat is een voor mij makkelijke vraag, Ben. Die twee woorden staan voor voluit voor het leven kiezen, voor de mogelijkheden die zich aandienen, voor wat het leven voor jou in petto heeft. En het tegenovergestelde is vooral de drie woorden had ik maar. En daarmee bedoel ik, stel dat je op je laatste of je voorlaatste dag moet zeggen had ik maar.

Had ik maar een andere carrière gekozen, had ik maar meer voor mezelf gekozen of mijn eigen leven of was ik maar meer thuis geweest voor mijn gezin of al die dingen. En dat zijn uitspraken die mensen best veel maken. Ik zie het natuurlijk ook in mijn vak als coach dat mensen heel vaak op een pad zitten dat niet het hunnen is of op een professionele carrière die niet helemaal bij hun past of relationeel of al dat soort dingen. En als je daar niets aan verandert, dan zeg je op je laatste dag, fuck, had ik maar. Is dit een explicit lyrics podcast trouwens? Of niet? Laat het maar volledig gaan. Vanaf nu wel, sorry voor het F-woord.

Dat en dat drijft me heel hard, zou toch zo jammer zijn. En dat is iets wat me al, ik durf zelfs niet te zeggen hoe lang, maar dat houdt me al heel lang bezig om daar zo zinvol mogelijk mee om te gaan. Je wordt er meteen stil van. Ja, en ook, ik vind dat je een hele warme stem hebt. Dank u. Waar ik heel graag naar luister. Dus ik ga je vooral veel laten wandelen. Ik zal mijn best doen om veel te vertellen.

Maar ja, er is enorm veel om over te praten. Je hebt een fantastische podcast, Choose Life, waarop je met interessante mensen praat. Vertel misschien eens kort waarom je jouw podcast bent gestart. Om bijna dezelfde reden. Vroeger deed ik heel veel een-op-een gesprekken met mensen. Doe ik nog wel, maar toch wel wat minder. Omdat het intens is en het bereik is ook minder groot. Dus op een gegeven moment begon ik te denken, hoe kan ik met mijn boodschap veel meer mensen bereiken?

Dan wel, ja, weet je. Als je een-op-een gesprekken doet, drie per dag, maal vijf werkdagen, dan heb je vijftien mensen bereikt. Ik dacht, via andere media, zoals boek en podcast, moeten we veel verder kunnen gaan. En dat was voor mij één van de redenen dat ik erbij ben gestart. De tweede was trouwens die interessante mens, zoals je zelf zegt. Ik heb doorheen de jaren ontzettend veel opleidingen gevolgd. Ik ben ook wel altijd nieuwsgierig naar kennis en persoonlijke groei. En toen dacht ik, er lopen nog zoveel mensen rond.

Alleen geven die geen training of geen webinars. Of geen seminars. Maar wat als ik die nu eens één-op-een mag interviewen? En dat ervaar jij wellicht ook, dat je dan elke keer boeiende mensen mag ontmoeten. Dus dat waren voor mij de belangrijkste redenen om te gaan podcasten. En ondertussen bereik ik daar ook best veel mensen mee. En dat is ook heel leuk om al die reacties te krijgen, hoe je op het leven van mensen een stukje impact mag hebben. En het gaat niet om het ego van, wauw, ik heb impact.

Maar dat denk ik van, dit is wat ik heb te doen in dit leven. Ja. Ik ga proberen om die boodschap zo goed mogelijk mee te geven. Want dat is zo'n serieuze uitdaging, omdat het net zo belangrijk is. Dus laten we gewoon even terugspoelen naar het begin. Want ik zal beginnen met dat verhaaltje. De eerste keer dat ik van jou iets hoorde, of van jou iets zag, was de allereerste keer dat ik naar de Belgian Podcast Awards ging. Ik was toen zelf niet genomineerd. Ik had gezien dat dat kon.

Ja, je had geen flauwdelen, überhaupt. En toen was er jouw categorie en dan won je daarin. En toen zag ik jou zo naar voren stappen met de herkenbare bril. En ik dacht, wauw, wat een figuur. Dat is megacool. Ik was al zo'n beetje starstruck. Dan denk ik een jaar later, nog bijna een jaar later, was er de kick-off voor het nieuwe jaar van de Podcast Awards. Waar ik dan wel voor genomineerd was, of toch mij had ingediend. En daar hebben we... Daar hebben we de eerste keer, denk ik, echt gebabbeld.

En dan was je niet langer podcaster, auteur. Maar dan ben ik ook te weten gekomen dat je een heel leven daarvoor had, voor Choose Live. Dat je een bedrijf hebt opgebouwd naar, wat was het, ongeveer honderd werknemers. Vooral samen met andere mensen. Mijn bijdrage was minimaal misschien, maar... Dat is heel mooi dat je dat weet. Ja, maar ik heb inderdaad wel een heel ander leven ervaren. Dat klopt. Daar gaan we het straks ook even over hebben, want dat is een groot deel van het verhaal.

Dat heeft jou ook doen beseffen dat dat niet alles is. Dus wat ik heel interessant vond, is je hebt dan een succesvol bedrijf opgericht, maar dat is niet alles. En over die boodschap wil ik heel graag met jou praten vandaag. En om nog wat meer te proberen schetsen, wat voor persoon je bent, is op de Podcast Awards van... Het jaar waar we dan ook allebei weer waren. We hadden daar dan al eens gebabbeld en dan moest iedereen naar de tafels gaan. En je wist alleen naar welke tafel je zelf zat, want je had zo'n nummer gekregen. En dan zag ik dat ik aan de tafel zat met jou en dat er zo nog een plekje was naast jou.

En ik dacht, ja, dat wordt hier een toffe avond met goede gesprekken. En ik dacht precies hetzelfde, Ben. Want dat geloof je nooit, maar ik ben niet zo'n held in netwerken. Ik doe het allemaal, maar ik ben eerder een introvert die heel graag op zichzelf... zit bij mij thuis in de sauna of in mijn hutje in Lapland. En ik vind het altijd leuk als ik naast mensen mag zitten die ik toch al een beetje ken. En als het niet is, dan ben ik ook comfortabel, maar dat is toch net even anders dan nou. Kijk, daar hebben we dan ook al...

Dus je hebt mij ook gered, laat ik daar duidelijk over zijn die avond. En om het verhaal nog volledig af te maken, uiteindelijk kwam dan mijn categorie. Ik denk dat de categorie van best studio was. En dat ging allemaal zo snel in dat moment. Ik zat zo vol zenuwen. Van, het kan wel, maar gaat het wel gebeuren? En dan werd ik afgeroepen als winnaar. En jij als fantastische persoon, die mensen graag in de spotlights zet ook.

Je denkt dan heel snel en je trekt dan een foto van toen ik daar met mijn handen voor mijn gezicht zat. En vol ongeloof. En dat siert u, dat je mensen zo in de spotlights zet. Dus met dit verhaaltje wil ik toch even schetsen wat voor een warme persoon je bent. En hoe dankbaar ik ben. Voor deze vriendschap. Ja, dat is mooi. En dat raakt me als je het zo vernoemt.

En tegelijk is dat een van mijn levensfilosofieën. Dat is een quote die ik heb ontleend aan Tony Robbins trouwens. The secret of living is giving. En toen ik die voor het eerst hoorde, had ik nog niet het volle bereik daarvan door. Tegelijk, ik ben altijd, en dat klinkt wat opschepperig misschien, maar ik ben altijd heel genereus naar andere mensen. Ik laat liever andere mensen stralen. Ik geef en deel ook heel graag. En door dat steeds meer te doen, merk je ook, daar krijg je iets voor terug.

Maar het is niet intentioneel dat geven. Je krijgt liefde terug, of bedankjes, of je ziet mensen groeien. Waar het voor mij dan vooral om gaat. En dat is zo mooi. Ja, dat vind ik ook heel mooi. Je krijgt het zo heel warm van dingen te geven aan andere mensen en die te zien slagen. Maar ik merk dat dat niet bij iedereen zo is. En dat je daar ook al een bepaalde contentheid met jezelf voor moet hebben, vooral eerder dat je dat kan doen.

Ik weet niet, hoe kijk jij daarnaar? Moet je al jezelf gevonden hebben om anderen het licht te gunnen? Interessante vraag. Ik weet niet, Ben, of ik het juiste antwoord ga geven, of er überhaupt een juiste antwoord is. Maar jezelf vinden, vind ik al een heel boeiende uitspraak. We gaan ontzettend hard op zoek naar onszelf. En daarvoor reizen we dan soms naar de andere kant van de wereld. Maar eigenlijk staat die man of die vrouw gewoon ochtends in het spiegel, jezelf.

En ik denk dat we het ook vaak te ver gaan zoeken. Maar dat erzijds, want je vraagt, moet je jezelf vinden alvorens je kan delen? Geen idee. Ja, ik kan geen slim antwoord bedenken. Ik denk dat we dat allemaal kunnen. Alleen is onze maatschappij al een beetje egocentrischer geworden, denk ik. Ook moesten we allemaal wat meer betrokken zijn op de anderen. Ik denk trouwens plots aan een podcast die ik zelf heb opgenomen met Leo Bormans, de geluksonderzoeker.

En de psychiater Dirk de Wachter bevestigde dat ook in ons gesprek. Geluk is vooral een kwestie van andere mensen. Ik weet dat Leo Bormans me zei, hij had wereldwijd heel wat professoren aangeschreven. Ik ben een boek aan het schrijven over geluk. En wat is het geheim van geluk? Beste prof, kan je me het antwoord geven op 1A4? Oké. Omdat hij natuurlijk een soort condens het werk wou van de, ik weet niet meer, honderd proffen ofzo die hij had aangeschreven.

En een van die proffen had in eerste instantie gereageerd van, mijn levenswerk op 1A4, dat gaat nooit lukken. En een beetje later schreef die man nogmaals opnieuw, ik heb eigenlijk maar twee woorden nodig. In plaats van een A4'tje. En zei gewoon, de essentie van geluk is andere mensen. En ik denk dat daar ook heel veel in zit. We worden niet gelukkig op onszelf ofzo. Maar in relatie tot andere mensen. En wie ben jij dan in de ogen van die anderen?

Ik vind dat zo moeilijk. Het gaat niet de hele tijd zo'n filosofische podcast worden. Want je bent ook wel een ondernemer natuurlijk. Maar om daar nog even op in te gaan. Ik vind dat dan zo klinkt alsof je je geluk laat afhangen van andere mensen. Een hele terechte opmerking. Ik denk dat er iets... Ja, geluk is trouwens, daar moet je al eerst nadenken over.

Wat is geluk precies? Ik gebruik veel liever het woord zingeving of een zinvol leven. De geluksindustrie is ook wel een beetje doorgeslagen. En we moeten altijd maar happy peppy rondlopen en altijd gelukkig zijn. En we shoppen letterlijk ons schijngeluk bij elkaar. Ik denk niet dat het zo werkt. Maar het gaat meer over wat is zinvol voor jou? Wat is zingeving?

Wat is een gelukkig leven? Maar je hebt helemaal gelijk dat als je je geluk laat afhangen van de stemming van iemand anders ofzo. Dan... Recipe for disaster, denk ik. Het gaat meer over dat je voor jezelf goed weet. Wie ben ik? Wat is voor mij waardevol in mijn leven? Of wat is waardeloos?

Dan moet je daar vooral niet mee bezig zijn. En dat je dat gebruikt als innerlijk kompas. Als je helemaal alleen ergens op een berg zou zitten een jaar lang. Dan denk ik dat je ook een stukje mist van het leven. Al kan het af en toe wel eens deugdoend zijn om in afzondering te gaan. Dat is voor veel mensen heel eng. Ja, om alleen met jezelf te zijn. Dat is heel belangrijk om dat af en toe een keer te doen, zodat je langs de ene kant beseft hoeveel moeite je daarmee hebt.

Maar dat je langs de andere kant ook kan beseffen hoe rustgevend dat kan zijn. Ja. En nog een derde, vaak missen mensen op zo'n moment de andere, hun partner, die ze dag in dag uit een beetje beu zijn. Of hun kinderen, of hun zakelijke venoten, of hun klanten, of wat dan ook. En als mensen in afzondering gaan. Dat is een deel van wat ik doe in Lapland trouwens. Met ondernemers. Dan beseffen ze ook plot van, ik mis eigenlijk die anderen wel.

Of ik mis mijn kinderen. Terwijl ik ze, laten we het op zo'n campus zeggen, achter het behang kom plakken voor ik vertrok. Dus ik denk dat gemis een heel mooi gevoel is. Maar ook daar zijn we dan bang van. Het is mooi om daar ruimte ook voor te maken. En dat hoorde ik jou ook zeggen in een aflevering dat ik had geluisterd van jouw podcast. Samen met jouw wederhelft. Dat je heel graag tijd samenspendeert.

Maar wanneer je tijd apart spendeert, dan weer naar elkaar trekt. Omdat je elkaar mist. En dat is mooi dat daar ruimte voor is. En om daar bewust mee om te gaan. Alright. Mooi begin. Sommige luisteraars denken, dat is al meteen heavy ofzo. Ja.

Dat is altijd... Nu kan ik daar mee over praten. Want jij bent ook een podcaster. Het is vaak een uitdaging om je podcast te beginnen. Ja. En ik zit altijd te denken van, start je rustig met een beetje smalltalk ofzo. Is dat leuk voor de luisteraar of wil die direct er diep op ingaan? Dus misschien is dat ook een vraag naar de luisteraar toe.

Laat even weten op Instagram bijvoorbeeld, Advanced Mentors. Stuur een berichtje. Vind jij dat leuk om er direct in te vliegen? Of heb je liever dat de podcast wel rustig op gang komt? Ik hoor het graag. Je bent ook ondernemer. En ik ga jou nu even aan het woord laten. Om te praten over jouw eerste ondernemersverhaal.

Dus neem eens mee naar helemaal de start van dat eerste bedrijf. Hoe is dat begonnen? Van waar komt die drang? Mag ik er nog één stapje voor zetten, Ben? Zeker. Want dat is waar mensen dan denken, je komt uit de IT, SAP, consulting sector. En dan doe je vandaag dingen rond persoonlijke groei. Als ik het voorste stukje vertel, dan snappen mensen het beter.

De grap is, ik ben eigenlijk afgestudeerd ooit als maatschappelijk werker. Dus ik had echt een diploma, weliswaar met de optie HR management. En dan word je verwacht om op ergens een personeelsdienst of zo te gaan werken. Of binnen het HR vak wat te doen. Ik wist toen echt nog niet wat ik wou van het leven. Of wat het leven van mij wou. Het is maar net hoe je het bekijkt. Maar ik kon het redelijk goed uitleggen.

Voor de rest had ik nog geen talenten. Maar dat dan had ik toch al ontwikkeld. En ik kwam toevallig een man tegen die zei, oh ja, wij zoeken volk. In 1998 was dat trouwens. SAP, consulting, IT sector, stond helemaal op zijn kop. Begin maar bij ons. En fast forward, enkele jaren later.

Ik werk niet graag onder een baas. Dat was me al snel duidelijk. Dus ik ben vrij snel gaan freelancen. En nog, denk ik, twee of drie jaar later. Ik ben even de tijd zelfs kwijt. Ik denk dat ik ergens voor aan, of rond de dertig of zo was. Met een aantal mensen, een consultingbedrijf opgestart. Waarin iedereen zijn eigen niche had.

En dat liep als een trein. We groeiden heel snel. We hadden een heel leuk bedrijf, heel leuke mensen. Werd hard gewerkt. En met z'n allen, leuke feestjes, samenskiën, al dat soort dingen. Veel mensen beschreven dat als een succes. Of Ben is succesvol in wat hij doet, samen met die anderen. En ik voelde steeds meer een soort leegte van, dit klopt niet.

En ik had ook steeds meer stress. Ik herinner me dat ik zelfs op een dag een stresscoach opzocht. En dat ik aan de man vroeg van, ik heb veel stress. Slaapeloze nachten, lange tenen, lichamelijke klachten ook. Daardoor, kan je me daarmee helpen? En die man zei, we gaan niet naar de symptomen kijken. We gaan naar de root cause kijken. Van waar komt die stress?

En ik herinner me nog dat ik zei, nee, ik wil het echt alleen maar over die stress hebben. En de man heeft me toch overtuigd om een stapje dieper te gaan kijken. En dan hobbelen we in mijn tweede deel van mijn carrière. Maar je had wellicht nog wat vragen over bedrijven, business. Ja, maar maak er je verhaal van. Hoe ging het verder met die stresscoach? Ik herinner me dat ik in die periode ook, en dat zie ik vaak bij mensen. Je hebt zo'n niet helder van, wat wil ik niet meer?

Wat wil ik wel? Je zit daar middenin en het is allemaal, het begint met symptomen. Die lange tenen of die slaapeloze nachten of dat soort dingen. Maar ik herinner me dat ik heel veel kleine prikjes kreeg. Vragen van mensen die zeiden, ja, Ben, wat is jouw visie op onze hostingbusiness? IT-hostingbusiness. En ik hield dan wel een praatje, maar ik voelde ook, ik heb hier geen visie op. En wat ik doe, probeer ik goed te doen.

Dat is helaas ook mijn valkuil af en toe. Maar dat wil niet zeggen dat je het graag doet. En ik zat echt met die denkfout van, oké, dit lukt allemaal wel goed, maar doe ik het echt graag? En daar ben ik dan later meer helderheid in gaan krijgen. Dankzij ook die coaching van, wat kan je goed? Wat doe je graag? En ook niet onbelangrijk, waar kan je je geld mee verdienen? En misschien ook de vierde dimensie van, wat heeft de wereld nodig?

En dan citeer ik eigenlijk het Ikigai-model. En dat kan ik nu in enkele minuten vertellen. Dat hele proces heeft me twee jaar gekost om daarover te gaan nadenken. Wat wil ik niet meer? Wat wil ik dan wel? En ik voelde wel dat mijn passie veel meer lag bij persoonlijke groei en bij bewustzijnsontwikkeling. En dan moet je natuurlijk een stappenplan maken. Want je kan wel beginnen dromen van iets anders.

Maar je zit in een bedrijf, je hebt er ook aandelen in. Je hebt een verantwoordelijkheid naar de mensen. Je hebt iets nieuws te leren. Dus ik heb me voor dat hele project, ik denk, twee, drie jaar ongeveer gegeven. Heel veel gaan studeren, heel veel coachingopleidingen gevolgd enzo. In het weekend, s'avonds, op mijn vrije dagen. Dat is ook weer nog wel meer op je vork nemen. Ja, maar dan begin je wel iets te doen waar je passie en goesting bij voelt.

En ik denk, vandaag kan ik dat ook makkelijk tegen andere mensen zeggen, dat joy is de beste barometer voor je eigen richting, voor je eigen toekomst. Als je s'avonds thuis komt en je ligt meteen te zeuren tegen je partner of tegen vrienden van het was een k-dag en dit en dat. Ja, dan moet je morgen toch niet nog eens zo'n k-dag in je agenda plaatsen. En de dag daarop. Maar ga dan eens nadenken over wat zijn de dagen dat je blij bent, dat je het tof vond, dat je voldoening of zinvol hebt ervaren.

En kan je er daar meer van gaan doen. Maar dat is gemakkelijk gezegd, dat is een stap, een plan, dat is een zoektocht. Maar volg die joy wel, van wat vind je leuk. En mijn eerste joy moment, als het gaat om persoonlijke ontwikkeling, herinner ik me nog, toen ik 29 of 30 was. Ik volgde een businessopleiding aan de Vlerikschool in Gent. Of een managementopleiding, liever aan een business school. Echt formuleren.

En één module, dat ging rond persoonlijk leiderschap. En ik was hooked, really. Echt tot dat gevoel van, dat is doof en wauw. En misschien zou ik daar zelf kunnen staan op een dag. En daarnaar durven luisteren. Misschien is dit meer mijn richting. En wat trok je daar dan zo hard aan? Dat is moeilijk om dat in woorden uit te drukken, Ben.

Ik denk dat ik het ook in mijn boek heb geschreven trouwens. Mijn moeder ging vroeger op de badkamerspiegel. En ik heb er 18 jaar gewoond of zoiets, of 15. En niet bij mijn moeder, maar in dat huis. Een klein geel stickertje van de bond zonder naam. Volg je hart, want dat klopt. En dat is zo'n gladde one-liner van hier tot in Tokio. Maar het klopt wel, denk ik.

En jouw vraag beantwoorden kan ik niet anders dan verwijzen naar die quote. Wat trok me daarin aan? Ik kan dat nog altijd niet benoemen. Wat maakt dat ik het vandaag, dat ik veel zinvolle dagen mag ervaren? Ik ben net terug uit Lapland. Met een groep. Ik heb er weer fantastische dingen zien gebeuren. Maar ja, het maakt mijn leven zinvol.

Ik kan het niet anders uitdrukken. Het is een gevoel. Mooi. En om nog even terug te gaan op die fase voor, die grote omschakeling. Wat miste er dan? Wat knaagde er zo? Ja, en dat is een goeie vraag, want daar begint het vaak. Als mensen hier op de deur kloppen letterlijk van

I need a coach. Dan is het nooit omdat ze al weten wat ze willen. Tenzij het meer resultaat- of succesgerichte coaching is van Ik wil iets bereiken, maar het lukt me niet. Dat is een ander verhaal. Maar mensen die vastzitten, het gaat vaak over Ik mis iets, er knaagt iets. En dat zijn heel kleine dingen.

Dat gevoel dat je naar je werk sleept, dat je nog gaat werken omdat je op het einde van de maand een factuur mag sturen. Dat uitzicht dan bij iedereen anders. Bij de ene lichamelijke klachten, bij de ander persoonlijke, relationeel, energieniveau, dat soort dingen. En dat waren bij mij allemaal hele kleine dingetjes die afzonderlijk, zie je die niet. Dan denk je, ik heb eens een baaldag gehad, of ik heb eens lange tenen gehad.

En dan maak je vaak nog de fout dat die lange tenen aan iemand anders liggen. Ja, not, maar dat had ik toen misschien ook niet door. En dat in het begin fluistert dat, en dan wordt dat steeds luider en vervelender. Totdat je je hele lichaam sputtert en dan kan je het niet meer negeren, denk ik. Ja, en het is goed dan dat je dat nog zelf hebt gemerkt. Misschien ook omdat je al veel bezig was met persoonlijke groei en om naar jezelf, naar binnen in jezelf te kijken. Ja.

Crasheren, denk ik. Tuurlijk wel, ja. Ja, en dat is vervelend, maar elke tegenslag of elke crash, of hoe je het ook wil noemen, heeft zijn bestaansrecht. Iedereen die daar is doorgegaan door zo'n crash, of je nu burn-out wil noemen of iets anders, die kan dat achteraf ook zien en zeggen, maar als je er middenin zit, is het natuurlijk vervelend.

Ja, dan blijven pushen. Ja, tuurlijk. Dat je dat ook rond mij zo'n beetje ontkent, dat je zelf dat pad aan het bewandelen bent richting een burn-out. Ja. Want dat gebeurt bij andere mensen, maar dat gaat niet bij je. Dat gebeurt alleen maar bij anderen. Maar het is toch gevaarlijk, want dat wil je denk ik echt niet meemaken.

Dan, je merkte wat er miste, je merkte dat er iets knaagde en dat het anders moest. Je hebt dan nu aandelen verkocht en je sprak al over een stappenplan. Hoe ging jij dan hetgeen vinden wat je nu doet, wat je graag doet? Door op ontdekking te gaan. Dat is een heel kort en krachtig antwoord, maar daaraan vooraf. Ik ben dan heel wat opleidingen gaan volgen. Maar je kan maar echt ontdekken.

Je kan persoonlijkheidstesten invullen, opleidingen volgen, coaches bezoeken, seminars of whatever, online dingen of leuke podcasts beluisteren. En wellicht zetten die jou in een richting, maar het is toch het gaan doen. En een stappenplan klinkt misschien heel stoer. Ik had toen niet alle stapjes helder. Behalve van, ik moet iets gaan bijstuderen of omstuderen, hoe je het ook wil noemen. Om iets anders te gaan doen en pas als ik daar genoeg kennis in heb, kan ik hier ook exit.

En kan ik iets nieuw beginnen. Dus mijn eerste stappenplan was letterlijk, hoe bouw ik mezelf om, als het ware. En dan is het door te gaan doen. En al doen, worden dingen wel helderder. De dingen die ik vandaag doe, ik zeg podcast maken, boek schrijven, programma's in Lapland, die had ik vijftien jaar geleden echt niet bedacht. Maar gaandeweg komt dat wel. En daarop vertrouwen.

Ik weet niet of je dat filmpje kent van Steve Jobs, de Stanford Commencement Speech. Of het is ook bekend als How to Live Before You Die. Onder die titel staat het op TED. Dat komt trouwens. Daarin zegt hij bijvoorbeeld, It's easy connecting the dots looking backward. Als je terugblikt, dan zie je, dat stapje heeft geleid tot dat, en dat, en dat.

En het is normaal dat ik een boek ben gaan schrijven. Maar connecting the dots looking forward, dat is veel lastiger. En daarvan zegt hij dan, Somehow you have to trust in waarin je ook gelooft. Of het nu karma is, of God, of your future, of the cosmos. Vertrouw er maar in dat jouw pad zich wel zal ontvouwen door het te gaan verkennen. Ja. Fantastisch filmpje hoor, moet je echt eens zien.

Zeker, een aanrader. Wat ik daar ook heel interessant aan vind, en wat veel mensen tegenhoudt, is dat ze niet alle stappen zien. Ze weten niet het volledige plan van A tot Z. Maar dat is ook helemaal niet nodig. En dat hoor ik hier ook in je verhaal. Als je maar die eerste stap weet, of die eerste twee stappen, dan kan je al beginnen. En wat ik nog interessanter vond aan wat hij zei,

is dat hij zegt, je moet het gewoon gaan doen. Ja. En vaak is het ook gewoon zo simpel. Just do it. Het hangt bij Nike op de gevel, zeg ik dan. Ja, ik denk, ik was iemand dat mij dat... Ik had ergens overvallen, en ik denk dat het... Ja, en natuurlijk is het spannend en eng, en je kent die stappen niet.

Hetzelfde met... Het boek staat hier trouwens. Dat was een droom die ik al, volgens mij, zeven, acht jaar geleden, begon dat op te komen of te borrelen. En dan laat je dat nog lang liggen met allerlei excuses, maar dat is dan weer een ander verhaal. Maar ik had geen flauw idee hoe ik dat boek in de reclame... moest krijgen, hoe ik een uitgever moest vinden, hoe ik die contracten moest onderhandelen,

hoe ik in godsnaam zeventigduizend zinvolle woorden zou neerschrijven, want dat is ongeveer de richtlijn. Maar ik wist wel, als ik eraan begin, zou de eerste stap me leiden tot de tweede, en de tweede tot de derde. En gaandeweg zou ik het wel zien. En die eerste stapjes zijn niet makkelijk, want ik had mijn eerste hoofdstukje geschreven.

Ik had ook wel een schrijfcoach geëngageerd, Laurence Verwee, een fantastische dame trouwens. Maar ik denk dat ik het eerste of het tweede hoofdstuk kreeg meteen teruggestuurd. Van, Ben, we gaan geen werkboek schrijven, hè? Oké, opnieuw. Ja, letterlijk, opnieuw. Maar gaandeweg wordt dat resultaat beter, en herschrijf je, en kom je er wel aan.

En je hebt dat wellicht ook ervaren, je eerste podcastafleveringen zijn nooit zo goed als nummer zeventig of zoiets waar je nu zit, of nummer honderd, of nummer tweehonderd. Maar je moet eenmaal door die eerste fase van zoeken, van we trial and error, van misschien eens een proefaflevering maken, van kijk, hoe kan ik mensen bereiken, noem maar op.

Ja, dat vind ik heel leuk. Gewoon starten, en dan zie je wel wat je dan nodig hebt, en wat dat het verder brengt. Mijn Lapland-programma's vandaag zijn toch wel een behoorlijk succes, denk ik. Maar ik was even aan het tellen, ik denk dat we aan de 36e editie of zoiets gaan beginnen. We gaan met acht of negen ondernemers

trekken we into the wild. Ergens in de middle of nowhere worden we gedropt, en dan hebben we een week nodig om terug in de bewoonde wereld te komen. Doe ik van alles rond persoonlijke ontwikkeling, de natuur doet trouwens ook een groot deel van het werk, zeg maar. Maar de eerste keer, dat ik dat ooit heb gedaan, was een soort try-out. Ik had een heel vaag plan, een heel vage droom.

Ik dacht, ja, hoe zou het zijn? Ik had het zelf al een keer gedaan, na een week helemaal alleen daar gaan rondlopen. Hoe zou het zijn om dat met andere mensen te doen? Try-out-editie. En ik dacht, ik weet niet wat me dat brengt, maar het resultaat vandaag, zie je wel. Maar ik herinner me dat ik toen

iemand anders tegenkwam, en die zei me, oh Ben, wat jij daar hebt gedaan, of wat je daar bent gestart. Ik droom daar al jaren van, maar ik zeg, ja, wat houdt jou tegen? Oké, en dan is het dat, gewoon starten. Nog niet weten wat er op je pad komt. Aan mijn eerste editie, daar heb ik wellicht ook geld aan toegelegd,

want ik wist ook niet hoe ik de financiële kant goed moest berekenen, noem maar op. Maar ik was wel gestart. En ondertussen, aflevering 36. De man die me toen aansprak, is nog altijd niet gestart. En dat is jammer dan, hè? En natuurlijk is dat jammer. Maar ken je de 1%-regel?

Die heb ik geleerd van Jurgen Ingels, denk ik. Of daar heb ik hem zo mooi geformuleerd gezien, in zijn boek, en hij is ook in de podcast geweest bij mij. Maar ik denk, ja, dat is een principe dat ik al jaren toepas. 1% is gewoon, als je elke dag 1% effort doet,

wel in een duidelijke richting, dan heb je op het einde van het jaar fantastische resultaten. Wiskundig uitgedrukt is dat 1,01 tot de macht 365. Dat is 37, nog iets. Maar als je elke dag precies hetzelfde doet, 1,00 tot de 365ste,

heb je op het einde van het jaar nog altijd 1. En dat is het verschil van, doe je niks en start je niet, of start je in kleine stapjes, maar ben je wel consistent in die kleine stapjes, elke dag opnieuw. Het simpelste voorbeeld, een taal leren. Sommige mensen zeggen, ja, als ik nu nog

Duits of, in mijn geval, ik ben Zweeds aan het leren op dit moment. It's a hell of a job, maar eigenlijk is it a piece of cake, als je elke dag 10 woorden leert, op het einde van het jaar. Als je dat consistent doet, elke dag die 10 woorden, op het einde van het jaar heb je resultaat. Doe je iets van physical workout?

Ik ga, regelmatig lopen. Doe dat drie keer per week, op het einde van het jaar, is jouw lichaam anders dan doe het niet, of doe het twee keer op het jaar, ofzo. Dat is zoiets mooi om, als je dat echt begrijpt, en vooral als je doet.

Ja, we doen, maar het is 1% kan iedereen. Het is ook relationeel, kom je s'avonds thuis en besteed je even tijd aan elkaar, als je een half uurtje samen wandelt, of even samen, een aperitiefje drinken, gezond of niet, laat ik in het midden een moment samen zijn. Ja, dat is die 1% investment in je relatie.

Of zeg je, we snauwen elkaar af, omdat we allebei veel stress hadden, we eten, we zetten de tv aan, en hopelijk vallen we zo snel mogelijk in coma. Ja, dat is misschien niet 1% in plus, maar in min. Ja, misschien nog 5% in plus. Als je dat alle dagen doet, is dat ook voorspelbaar

waar dat eindigt. Ofwel ben je in je relatie aan het investeren, ofwel ben je gescheiden op termijn. Het is ook heel mooi dat je dat in alle gebieden kan toepassen. Kan je in alles toepassen. Je kunt denk ik in alles wel 1% proberen stijgen. Ja, alleen, en dat is een heel goede

opmerking Ben, niet alles tegelijk. Een bericht van je host. Als founder of CEO ben je het gezicht van je onderneming. En een van je taken is om je bedrijf en je missie in de kijker te zetten. En als je vandaag nog niks doet met social content, dan mis je zoveel. Want om het vertrouwen van je doelgroep te winnen, moet je ze op regelmatige

basis bereiken, en moeten zij weten wat jij voor hen kan doen. Maar ik weet dat dat tijd kost. En dat dat niet je core business is. En daarom doen wij exact dat voor ondernemers. Wij helpen jou aan een founder brand dat je zaak, omzet en impact doet groeien, op een leuke manier, en zonder al het werk. Elke dag opnieuw zie ik de resultaten

die onze content voor ondernemers creëren. Meer info in de show notes. Ik zie wel eens mensen die, ja, dan gaan ze hier buiten, of dan zijn ze een weekje meegeweest naar Lapland. En dan krijg ik achteraf een brief of een e-mail met 30 intenties die ze gaan aanpakken. Want dat is 30 keer 1%. In de routines van je dagelijkse leven heb je

die niet, die tijd. En dan ben ik heel, heel... Ik kom niet op het juiste woord. Dan ben ik heel gedecideerd, en dan zeg ik begin eens met, van die hele lijst er 1, 2 of 3 vast te pakken. 1 per kwartaal, 4 per jaar, dat is al meer dan genoeg. Eigenlijk gaat het over

je gewoontes vormen. Ik weet niet of je die boeken kent als Atomic Habits en The Power of Habits en Tiny Little Habits en al dat soort variëren. Ja, eigenlijk is dat ook die 1%-regel van, de gewoontes in je leven bepalen heel sterk waar je morgen uitkomt. Je hebt nu een glas water voor jou staan,

ik een kopje thee, drink je elke dag 1 glas cola. Dat 1 glas als gewoonte, is op zich maakt niks uit. Maar doe dat elke dag, de 1%-cola, dan hebben we op het eind van het jaar het equivalent van 21 dagen aan

calorieën extra genuttigd, wat je zou nodig hebben standaard. Moet je maar eens uitrekenen. En dat zijn nog niet de gezondste calorieën. Dus dat zijn gewoontes. En je kan, ik heb doorheen mijn leven gewoontes geïnstalleerd als elke ochtend een gezonde ochtendroutine. Er zit wel wat variatie in.

De ene keer is dat yoga, de andere keer is dat wandelen of zwemmen of even in de sauna zitten of wat dingen opschrijven. Dat kunnen gewoontes zijn. S'avonds proberen wij toch, ik zeg proberen, maar dat lukt toch, 5 dagen van de 7 samen met mijn vrouw nog iets te doen. Meestal is het gewoon blokje rondwandelen,

waar andere mensen dan voor de tv liggen. De gewoonten om niet de hele dag te laten opjagen door je e-mails of door je social media. Maar daar moet je iets voor doen, want het gaat niet vanzelf. Dat zijn allemaal gewoontes. Pak 1 van die gewoontes aan per kwartaal. 4 gewoontes per jaar, 5 jaar lang.

Hoe ouder je wordt, hoe meer je door hebt. Hoe snel het leven gaat. En je hebt plots door dat je leven er helemaal anders kan uitzien. Maar ook daar, one by one. Eentje per keer. Dat is prachtig. Dat vind ik echt heel mooi. Zou je mensen aanraden om

bijvoorbeeld een 10-jaren plan te maken en dan te denken van ik ga nu deze gewoontes beginnen en dan de volgende stap is, ik ga die gewoontes eraan toevoegen? Dat is een goede vraag. Zo doe ik het zelf niet. Ik ben er hard over aan het denken.

Als het gaat om richting in je leven, kan je het op twee manieren aanvliegen. De ene is wat een lange termijn doet. Hoe wil ik dat mijn leven eruit ziet of mijn business binnen zoveel jaar? En de dag van vandaag, de wereld verandert zo snel dat dat best grote uitdagingen kunnen zijn. Het andere is dat je voor jezelf

helder hebt. Ik noem dat je innerlijke kompas van wat is voor mij waardevol en belangrijk vandaag? En kan ik daar al naar beginnen leven? En dan geef je vanzelf een stukje richting aan je leven. Dus als je bijvoorbeeld zegt, voor mij is gezondheid belangrijk, dan kan je meteen een tienjarenplan maken.

Niks mis mee, maar je zou kunnen zeggen, wat is de ene gezondheidsgewoonte dit kwartaal die ik nu al ga implementeren? Bijvoorbeeld elke ochtend een half uurtje bewegen. Aardlopen, in mijn geval yoga of andere dingen. Mijn vrouw staat elke ochtend op de crosstrainer bijvoorbeeld.

En als je die gewoonten hebt, kan je naar de volgende gaan kijken, het volgende kwartaal. Oké, gezondheid is voor mij waardevol en belangrijk. Misschien moet ik ook eens naar mijn voedingsgewoontes kijken. One by one. Over voeding valt heel veel te lezen en te leren, maar dat is natuurlijk te veel materie om in één keer

binnen te happen, letterlijk, als het gaat over voeding. Dus dan besteed je daar één of twee kwartalen aan. En zo bouw je verder. En als je dat hele plan maakt, misschien dat het voor jou ook werkt, dat je zegt, kwartaal één ga ik bewegen, kwartaal twee voeding, kwartaal drie ga ik lifestyle medicine bestuderen,

dat soort dingen. Kan ook werken, maar tien jaar denk ik dat dan heel lang is. Word je misschien ook gefrustreerd van, ik ben nog altijd niet, terwijl het leven is prima zoals het vandaag is. Ja, ik moet mezelf ook al corrigeren. Als je dan weer aan het plannen bent, ben je niet aan het doen.

Ja, maar hopelijk is het die twee. Als het alleen maar plannen is, dan is het dromen. Een combinatie, maar beginnen met iets kleins kan toch wel heel mooi zijn. Ik denk dat met kleine dingen beginnen is eigenlijk het gemakkelijkst om vertrokken te geraken. Mensen willen vaak de grote dingen,

ze willen ineens een ander leven, ineens een andere relatie, ineens een andere business. Maar daar, terug naar de 1%, one step at a time, maar wel vandaag beginnen. En daar krijg je dan een goesting van, dan denk je van, wauw, die eerste stap is al gelukt, en dan ben je sneller naar de

tweede stap. Ik weet niet of je het boek kent, ik wil ook een boek citeren, ik ben de titel kwijt. Het principe van Mel Robbins, van de five second rule of zoiets, zegt jou dat iets? Ze heeft nu een heel ander populair boek, Let Them. Maar het boek

daaraan vooraf is die five, four, three, two. One, let's do it. Dat, dat gaat ook over die kleine stapjes. Maar wel begonnen geraken, zodanig dat je in de actie komt, in de beweging. Dat was ook bij het podcast zo.

Bij jouw honderdste aflevering, dat was een live podcast, ik was ook heel gelukkig dat ik daar was, want dat was leuk, en dan ging het ook een deel over podcasten. Het was met Evi Hendricks, ook een legende van de podcastwereld. Uiteraard ging het dan even over podcast, en dan was ik ook heel geïnteresseerd

om dat, dat is ook wel een beetje mijn passie. En dan ging het over hoe start je daarmee, en over het materiaal, en oké, we hebben hier nu wel microfoons van een aantal honderden euro's. Vijfhonderd euro per stuk of zoiets. Ja, voilà. Maar dat heb je niet nodig om te

starten. Toen ik begon, dat ik gewoon een microfoontje van twintig euro had, met gsm, de meeste mensen hebben wel een gsm, en je kan al starten. Het is echt zo gemakkelijk. Ja, klopt. Ik ben het eens, en tegelijk ga ik je misschien ook tegenspreken, Ben, maar letterlijk de twee,

je kan heel simpel starten, maar in het voorbeeld van podcasten, er worden letterlijk honderden nieuwe reeksen per jaar bedacht, heel veel verdwijnen in de prullenmand of niemand luistert, omdat de kwaliteit niet goed genoeg is. En dan denk ik, voor vijftienhonderd euro heb je state-of-the-art microfoons en zo'n

rodecaster apparaat, ik denk dat je dat budget ongeveer moet rekenen. Ja, dat is ook niet oneindig veel geld, wat wil je met die podcast bereiken? En het is niet moeilijk om succesvol te zijn, maar begin al meteen, leg de lat net iets hoger, zodanig dat je, noemen ze dat, standing out of the crowd.

Dat je er meteen uitspringt. Ja, dat is waar, en dan gaan mensen er ook wel graag naar luisteren. Heel eerlijk, ik haak zelf af op podcast afleveringen die met very low budget zijn gemaakt, maar vooral als dan het effect is dat je als de ene gast spreekt, moet je in je auto de volumeknop

harder draaien, spreekt de andere, moet je het stiller draaien. Ja, dat vind ik niet prettig om naar te luisteren, dan denk ik dat dat heel simpel kan opgelost worden. Maar dat leer je dan ook weer. Tuurlijk wel, ja. Wat maakt bijvoorbeeld dat je zegt, ik ben low budget begonnen, en dat is dan... Want je hebt fantastische camera's en zo, en ook heel degelijk

materiaal, dat je dan die investering toch doet. Ja. Nee, maar gewoon nieuwsgierig van... Ah, wat maakt dat? Ja, ik merk dat ik het heel graag deed. Ja. En dat mijn gasten er ook iets aan hadden, dus langs de ene kant was het omdat ik

het graag zag en het graag hoorde, dus de betere kwaliteit en het betere beeld. Maar langs de andere kant ook een beetje respect naar mijn gasten toe. Er zijn inderdaad, zoals hij zegt, steeds meer podcasts. Die mensen krijgen heel veel aanvragen waarschijnlijk. Tenminste, wat je

kan doen, is dan wel dat het goed is. Ja. Dat je niet... Bijvoorbeeld, het is wel, zoals je zegt, een mooie manier om te ontdekken. Vind ik dit leuk? Is dit mijn ding? En dan moet je niet tonnen geld uitgeven, dat klopt ook. Je koopt voor je kinderen ook geen vleugelpiano van 40.000 euro voor hun eerste pianoles, of tenminste

daar ga ik van uit, ja. Dat is wel een klein starten, maar als je weet dat je er verder in wilt gaan, durf maar een keer al in te gaan. Oké. Even een zijwegje. Ik ben benieuwd naar wat er is gebeurd

tussen het moment dat je zei van ik stop met de onderneming, met die andere verlooten. Ja, het IT-business. En die try-out van Into the Wild. Dus je vraag is, wat heb ik die periode gedaan?

Ja, hoe is die aanloop naar het eerste editie van Into the Wild verlopen? Wat heb je gedaan om dat vorm te geven? Het komt eigenlijk vanuit een persoonlijk verlangen. Volgens mij liep ik al twee of drie jaar, of vier.

Als je 51 bent, dan kan je die dingen allemaal niet meer zo goed situeren. Maar ik liep toch al een hele tijd rond met het gevoel van, hoe zou het zijn om een hele week, of een bepaalde periode, ergens alleen in de natuur te zitten? Geen andere mensen, geen gsm-ontvangst, be myself and I.

Een hutje of een tentje, maakt niet uit. En dat was eigenlijk geïnspireerd door het boek van Thoreau, Walden. Ik weet niet of je die kent, maar een filosofisch klassieker uit 1900-something, ergens 100 jaar geleden of zo. Die man heeft, zijn plan was om één jaar ergens

in een hutje te gaan zitten, en daar is het boek uitgekomen. Ik denk dat het uiteindelijk twee jaar heeft geduurd dat hij daar heeft gezeten. En dat vind ik fascinerende gedachte-experimenten, van gewoon, hoe zou dat voor me zijn? Long story short, vanuit dat verlangen heb ik het op een dag gedaan, helemaal alleen.

Daar zaten ook nog wel heel wat beperkende overtuigingen achter, als in van, dat is in deze levensfase niet gepast, want ik heb nog jonge kinderen, ik moet voor mijn gezin zorgen. Dat is op dit moment business-wise niet handig, want ik ben net nieuwe business aan het bouwen. Kan ik dat wel?

Mag ik dat wel? Durf ik dat wel? Gaat mevrouw dat wel prettig vinden? Al die dingen. Dus ik heb dat heel lang tegengehouden, voor mezelf natuurlijk. En dan krijg je af en toe een schop onder je kont van het leven, totdat iemand dierbaar me belde met plannen om uit het leven te stappen.

Euthanasie, wegens langlijnen, en ik herinner me nog de avond dat we afscheid namen, dat ik toen heb beslist, en nu ga ik mijn dromen niet langer uitstellen, ik ga volgend jaar naar Lapland. En dat is grappig, want ik heb het dan redelijk snel tegen mijn vrouw ook gezegd,

waar ik dacht dat ze het niet prettig zou vinden, zei ze gewoon, ah ja, dat moet je zeker doen, tof. Ik heb natuurlijk ook een fantastische vrouw, maar dat waren dingen die in mijn eigen hoofd gebeurden. En dus ben ik vanuit dat persoonlijk verlangen een weekje in Lapland geweest. Het was een fantastische ervaring, eigenlijk moeilijk om te worden,

op de plak een heel spirituele ervaring, want je zit dan, in mijn geval, 3000 kilometer van je gezin, van alles wat voor jou belangrijk is, fysiek, en ik heb me daar, ik herinner me zelf dat moment nog, ik was bergop aan het gaan, het was ijzig koud, ik was ook wel in een periode gegaan

dat iedereen niet gaat, en ik wou ook niemand tegenkomen. Ijzig koud, streamende regen, af en toe nog aardig in sneeuwvelden gezakt, tot ver voorbij mijn middel en zo, dat ik dacht, what the fuck zit ik hier te doen? Maar dat moment van intens fysiek

en oneindig ver van alles en iedereen, heb ik me nog nooit zo geconnecteerd gevoeld met alles en iedereen. Duidelijk met de kosmos, maar evengoed met mijn gezin, en heel krachtig, moeilijk te omschrijven, dat moet je gewoon meemaken en ervaren, dat kan je eigenlijk niet in woorden uitdrukken.

En toen ik van die week terugkwam, veel mensen wisten dat ik dat ging doen, en dat gaat natuurlijk rond, het was ook een beetje later zomer, kom je op allerlei feestjes, en mensen zeiden, ja, wauw, dat wil ik ook wel eens doen, maar ken ik niet, kan ik niet, durf ik niet.

En daar is het idee ontstaan, ik dacht, ja, ik zie heel veel ondernemers, ik coach ondernemers vooral op persoonlijke vraagstukken, niet zozeer op hun businessstrategie ofzo, en misschien moet ik, wat ik op kantoor doe, waar wij nu ook zitten, misschien moet ik dat een keer kopiëren op een of andere manier,

met een klein groepje in Lapland, en kijken van, wat doet het format om offline te zijn, want we hebben een week lang geen gsm ontvangst, om in die natuur te zitten, ik had dat persoonlijk al ervaren, dus ik wist, wat het met je deed, en zo is eigenlijk dat programma tot stand gekomen. Dus eerste jaar gewoon, ik denk dat

ik, volgens mij, mijn mailcontacten of mijn LinkedIn-contacten een heel eenvoudig mailtje had gestuurd, van twee A4'tjes, van, dit is het plan, het programma was min of meer duidelijk, ik wist zelfs nog niet of ik vliegtickets kon regelen voor de groep of niet, maar wie gaat er mee? En toen zijn we met een groep

van volgens mij zes mensen vertrokken, en dan heb je je eerste zes ambassadeurs, en het jaar erop ben ik met, volgens mij, twee groepen, groepen gegaan, en dan, ja, sommige jaren heb ik zelfs vijf groepen, maar dat is behoorlijk intens, en dat is ook het absolute maximum. Ja, want je gaat dan zelf ook

altijd mee. Ja, dat is essentieel voor mij, ik wil niet de directeur zijn die ergens op een stoel zit, en een hoop mensen in de field aanstuurt, been there, done that, ik wil echt meegaan, dit is mijn passie, dit is mijn roeping, als het ware, en ja. Prachtig. Je zegt wel, je moet al voelen

die connectie met de natuur, maar ik ben toch wel, ik ga je toch wel uitdagen om er wat meer over te vertellen. Wat denk je dat het best is om dat weer te geven, hoe dat die week eruit ziet? Is dat die week dat je daar zelf alleen was, of die week dat je daar met andere mensen bent, die nu al 35 weken?

Dat is een goede vraag. Ik weet niet of het antwoord verschillend zou zijn. Ja, toen ben ik er zelf door gegaan, vandaag ben ik de facilitator bij andere mensen. Ik zal gewoon de laatste week nemen, die staat nog vers op het netvlies, zijnde van twee weken geleden, of zoiets.

En wat was jouw vraag? Ik ben heel benieuwd. Je zei dat dat moeilijk is om te beschrijven, dat dat meer iets is wat je voelt. En by the way, is dat op de achtergrond hier in Lapland? Nee, dat is de Mont Blanc. Oké. Hoe zou je dan

Lapland beschrijven, die plek waar je naartoe gaat? Fysiek, letterlijk, landschappelijk? Ja, want hierachter heb je een foto van 5 meter breedte. Ik had heel graag een Laplandfoto, maar dat hadden ze niet in 5 meter breed met hoge resolutie, een ander verhaal. Lapland is niet zo scherp,

niet zo hoog. Veel mensen denken dat daar altijd sneeuw ligt. We hebben echt het beeld van Lapland en rendieren en sneeuwscooters. Maar het is sneeuwvrij van ongeveer mei, juni tot oktober zo'n beetje. Dat is ook de periode dat ik er naartoe trek. Ik ben er in de winter ook wel, maar dan meer privé en family.

Zakt glooiende landschappen, fantastische valleien, absolute stilte. En vooral dat is het meest impressionant, vind ik. Als je hier, ik zeg maar wat, de Ardennen opzoekt of de Hoge Veen of de kust of de kust op een vijf uur ochtends of zo, dan denk je

het is wel stil. Maar je hoort altijd nog achtergrondgeluid van snelwegen, vliegtuigen, noem maar op. En ginder is dat letterlijk niets. Dat kan je niet voorstellen, tenzij dat je er geweest bent. En dieren of zo? Je komt dieren tegen, af en toe een vogel, niet al te veel. En je hebt ook wel kabbelende beekjes,

dus er is altijd wel een beetje geluid, maar enkel natuurgeluid. En binnen die setting is een andere belangrijke factor dat we ook vertragen. We gaan te voet. En je bent zes dagen onderweg voor je terug in de bewoonde wereld bent en door zo sterk te vertragen

gebeurt er iets binnen jou. Ik beheers mijn vak als coach, echt wel, denk ik toch. Dat mogen vooral de klanten beoordelen, dat is niet aan mij om te zeggen. Maar wat ik ginder zie gebeuren, krijg ik hier op kantoor niet voor mekaar. Gewoon omdat we zes dagen lang in die stilte zitten. En dan,

het is doordat al die externe prikkels weggaan van klanten, medewerkers, venoten, kinderen, partners, noem maar op, dat er in die leegte dingen ontstaan of dingen naar boven komen. Ik vergelijk het wel eens met een bal die je onder water probeert te duwen.

Hoe dieper je die daar houdt, hoe meer moeite dat jou dat kost. Maar vanaf dat je die moeite niet meer doet, komt dat naar boven. En dat zie ik in Lapland vaak gebeuren, dat er dingen naar boven mogen komen die daar al heel lang zitten, maar die we ook, waar we gewoon geen tijd voor hebben. En daar is er

eindelijk ruimte voor. En daar is er eindelijk ruimte en tijd. En wat doe je met die mensen? Ik hoor je al zeggen, je start ergens, ze worden getropt, en jij er dan bij. En dan wordt de weg gemaakt

terug naar de bewonerwereld. Dus ik heb wel min of meer een plan om terug in de bewonerwereld te geraken. Plan B is trouwens dat we de heli bellen via satellietverbinding enzo. Moet ik gelukkig niet zo vaak gebruiken, soms wel. Het format is eigenlijk heel simpel. Zochtens staan we op.

Heb je een uurtje of twee nodig voor dat hele tenten opbreken en persoonlijke hygiëne en die dingen en toch een hapje eten. En dan gaan we op pad. En dan na enkele uren wandelen, zetten we ons ergens in het gras. En dan doe ik

het thema van de dag. En dat zijn thema's waar we het hier ook al over hebben. Een stukje rond mindset, een stukje rond gewoontes, een stukje rond je innerlijke kompas. Wat wil je precies? Waar droom je nog van? Waar verlang je naar? Hoe saboteer je jezelf? Vaak gaan we ook momenten van

lichaamsbeweging, een stukje yoga, een stukje meditatie. Doe ik er soms ook wel eens in. Elke dag zo'n thema. Het is niet dat ik de hele dag sta te teachen, zoals ik dat hier in een classroom training zou doen bijvoorbeeld. Maar doordat we daar in de voormiddag twee uur tijd voor nemen en de rest van de dag verder

wandelen naar de volgende kampeerplek. Gebeurt er heel veel net in die leegte mensen. In je eigen hoofd, maar ook doordat we met kleine groepjes op pad zijn. Mensen kunnen elkaar ook gigantisch mooi inspireren. Dat zeg ik ook dag één. Het is niet dat ik alle wijsheid in pacht heb. I'm not a guru.

De wijsheid zit in de groep. En die komt ook wel naar boven op een of andere manier. Want dat zijn wel thema's die mensen gemeenschappelijk hebben en waarin ze elkaar vinden. Waar ik direct ook al aan moet denken is dat er ook zoveel in jezelf zit. Zeker als je voor een lange tijd

disconnected bent van de wereld. Niet met je gsm bezig bent, niet met andere mensen bezig bent, niet met sociale media bezig bent. Je kunt niet gebeld worden. Je zit echt alleen met je en je gedachten. Boeiend hè? Ja, dan is er ruimte voor dat het allemaal verwerkt wordt.

En dan komen er zoveel dingen in je op dat je kunt gewoon niet geloven van waar dat idee komt. In het focusvak zegt men dat heel mooi. Ik heb een keer Mark Tegelaar mogen interviewen, de bekende focus-expert uit Nederland. Die man formuleert dat heel gevat.

Creativiteit staat haaks tegenover productiviteit. Dit kennen alle mensen. Hoe productiever dat je bezig bent met je planning, je podcastplanning bijvoorbeeld, of je ritplanning, of een hotel te boeken, of meerwerkers aan te sturen, of je huishouden te managen.

Hoe harder dat je op gefocust bent op al die to-do-lijstjes, ik moet nog dit en dat, hoe minder creativiteit er is voor je brein. De default network mode, of zoiets noemde ik dat in de psychologie. En wanneer komen plotse de creatieve ideeën voor een businessprobleem dat je hebt, of iets persoonlijk

dat je wil oplossen? En dat ken je vast wel. Het moment dat je onder het douche staat, dat je in de file staat aan te schuiven, zonder op je mobiel te kijken weliswaar. Of dat je bij de huisarts in de wachtkamer zit. Of dat je ergens op een strand ligt. En dan plots komt ineens de oplossing voor een probleem waar je eigenlijk al weken op zit te broeden.

Hoe komt dat? Omdat je net niet zo productief gefocust bezig bent met je brein, ontstaat er een ander deel, of mag er een ander deel in je brein actief zijn, waar die creativiteit zit. Alleen, hoe vaak hebben we nog momenten dat we niet meer gefocust bezig zijn? Elk leeg

momentje vullen we vandaag met, oké, even pauze tussen twee afspraken, snel social media checken. Op de carpoolparking te wachten, op een collega waarmee je hebt afgesproken, toch maar even op je mobiel. Dus we proppen elk leeg momentje vol met focus, en eigenlijk

verliezen we daarvoor heel veel creativiteit. En dat is het simpele voorbeeld van wat jij zegt, als je dan een week lang al die dingen afschakelt, dan wordt het pas echt magic. Ja, dat vind ik zo mooi. Ik ging zeggen, ik zou iedereen aanraden, maar ik moet vooral zeggen, ik zou mezelf aanraden om meer

zo'n moment te zoeken. Ja. Want dat is, zoals jij zegt, echt magic. En als je dat belangrijk vindt, Ben, maak het heel concreet. Wat ik nu zeg, klinkt bijna als de schoolmeester, maar maak het fucking belachelijk concreet. Wat bedoel je daarvan? Als je zegt, ik zou meer van die momenten moeten inplannen,

ik noem dat heel vaak 1 januari intensies. Ik ga wat meer sporten, ik ga wat minder drinken. Vage doelen leidt tot vage resultaten. Maar als je bijvoorbeeld vandaag nog je agenda neemt, welke dag zijn we vandaag trouwens? Woensdag? Woensdag, ja, voilà. Ik ben niet zo handig in dagen.

Ik leef veel te hard in het nu, denk ik. En je zegt, zaterdagochtend plan ik dat moment, 2 uur lang, ik zeg maar, ik ga blokje rond of in het park, in de stad wandelen, zonder mijn telefoon. Zonder andere mensen. Dan heb je het al eerst een concreet momentje ingeplant. En dan wordt het ook concreet.

En niet naar jou persoonlijk, Ben, maar veel mensen formuleren dingen als, ik ga dat ook wat meer doen, of ik zou dat eigenlijk, of ik ga misschien eens proberen. Al die twijfeltaal verhaalt al heel veel over de kans op succes natuurlijk. It's not gonna happen. Dat is een goeie tip.

Maak het concreet, zet het in je agenda, dan is er ook al ruimte voor. Je hebt vanmiddag nog een andere afspraak. Hoe ga je van hier naar je volgende afspraak? En wat doe je daar dan tussenin? Dus je gaat meteen hard nadenken. Ja, ik was al aan het denken van, hoe doe ik dat? Vaak is dat,

vaak zie ik wat ik op dat moment zelf nodig heb, is dat, als ik ruimte ervoor heb, dan zet ik een podcast op, dan kan ik even luisteren naar andere mensen, dan kan ik geïnspireerd worden. Als ik daar niet echt ruimte voor heb, en het is al een zware voormiddag geweest bijvoorbeeld, wat muziek, zo vind ik altijd wel

een manier om me toch weer op te laden voor het volgende gesprek of de volgende afspraak. Ik ben heel benieuwd, hoe doe jij dat? Als je even merkt dat je die rust nodig hebt, dat je te hard aan het gaan bent, hoe kan jij vertragen? Ik heb een paar varianten daarvan.

Eentje is de simpelste, gewoon blokje rondwandelen. Dat doe ik bijna elke middag, of daar streep ik toch echt maar. Tenzij het pijpenstil regent, zoals de laatste dagen, of ik ga even op mijn mat liggen. Letterlijk, ik doe een paar

rek- en strekbewegingen. En de derde optie is dat ik dertig keer heel krachtig powerbreeding, de Wim Hof ademhaling ofzo, dat zijn mogelijke varianten om mezelf terug aan te zetten, of om mijn brein even tot rust te brengen. En door dat regelmatig te doen, fiets je vanzelf doorheen de dag.

Ik ga vooral alleszins niet op de gsm zitten, of mezelf afleiden. Geen nieuwe info erin proppen. Of het nu, en ik heb al die dingen ook gedaan, en ben, en dan toevallig er nog eens in, want het is natuurlijk

lekker makkelijk. Snel de krant lezen, of sportza, voor de voetballiefhebbers, voetbaluitslagen, dat boeit mij niet, maar wellicht heel veel mensen wel. Of snel op je social media, al die dingen. Dat moet je net even wegleggen. Eigenlijk is simpel, dat woord heb ik vandaag al vaak gebruikt, simpel,

maar experimenteer eens twee dagen. Kijk eens wat het met jou doet, om eens twee dagen lang die dingen te saboteren. Om je gsm bijvoorbeeld in je auto te leggen. Ja, vreselijk onwennig voor veel mensen. Om de websites, als je vaak de kranten leest online, blokkeert iets voor een paar

dagen. Dat is niet zo moeilijk. Google even, en hoe moet ik bepaalde websites blokkeren? Kan je zelf allemaal. Zodanig dat je die automatische patronen doorbreekt. Want what's in a name? Automatisch patroon, je doet het vanzelf. Het helpt wel om het te saboteren, of om het te doorbreken.

Ik heb bijvoorbeeld op mijn, ik had ooit in het boek van Tim Ferriss, de vier uren werkweek, gelezen dat een man geen nieuws meer leest. Maar één keer per week met zijn gezin op een restaurant gaat, en dan gewoon aan de overvraagd. Is er nog nieuws dat ik heb gemist? Ja, dat vond ik zo'n leuk idee.

Dan denk ik, dat ga ik meteen experimenteren. Dus ik heb een beetje later alle krantenwebsites geblokkeerd op alle toestellen. Ik ben dan nogal handig met IT, dus ik had echt letterlijk bij de bronnen geblokkeerd. Zodanig dat als ik in de verleiding kwam, of even pauze zocht, of in dat automatische patroon van, is er nog nieuws te rapen?

Kreeg gewoon een pop-up van, dit werkt nu niet. Of zoiets, ik weet niet meer wat ik er precies had opgezet. En dat heb ik volgens mij één of twee jaar lang volgehouden. Zo interessant vond ik het. Op een of andere manier ben je nog mee, want er is niets nieuw

of nieuws, nieuw aan nieuws. Maar goed, more of the same. Over and over again. En je bent heus wel mee. En dan ben ik op een gegeven moment toch terug de kranten beginnen lezen, om er wel wat te missen ook. Maar dan kijk je daar waarschijnlijk ook anders naar.

Het is niet meer van, oh, ik ga iets missen, en ik ga mezelf, ik moet dat weten. Ja, je moet toch wel behoeden om niet terug in dezelfde soort valkuil te trappen. Tenminste, als je dat als een valkuil beschouwt. Als het jouw vak is om nieuws bij te houden, dan moet je dat vooral wel doen. Ik was aan het denken, als je dat aan het uitleggen was,

je gaat een week weg met ondernemers naar Rapland, waar geen bereik is. Dat zijn ondernemers. Die zijn een bedrijf aan het runnen. Die hebben nog andere pitches op. Wat zeg jij tegen hun als zij het hebben over hun angst om iets te missen, hun FOMO?

Het eerste wat die allemaal denken is van ja, maar wat als er die week iets ernstigs gebeurt in mijn bedrijf? Het brandt af, of één of andere belangrijke klant zegt af, of al die dingen. Dat zijn de angsten of de overtuigingen waar mensen op voorhand mee zitten. Na afloop,

36 edities later zie ik het elke keer opnieuw, al die mensen zeggen hetzelfde. Het stond er nog altijd, mijn bedrijf. Meer zelfs, doordat ik er niet meer bovenop zat, zijn er die week ook mensen komen bovendrijven, bepaalde talenten, die een stukje ownership hebben opgenomen, wat ik misschien

zelf stil hield of onderdrukte door altijd maar aanwezig te zijn. Dus dat bedrijf draait gewoon verder, of dat kantoor, maar je ziet ook dat mensen daar op een andere manier mee omgaan. En een week is natuurlijk kort, maar als mensen, ik zeg maar, zes maanden oud zijn, dan zie je dat soort effecten nog veel

meer trouwens. Ik weet ook niet of dat, dat is een stukje van de FOMO, maar dat ervaren mensen toch, dat is heel bevrijdend. Het moment dat we daar gedropt worden, en dat die telefoons geen bereik meer hebben, mensen zeggen direct van, wauw, fantastisch. Daarvoor hoef je

niet in the middle of nowhere te gaan. Je kan ook thuis die gsm een keer een dag afzetten, ofzo. En andere dingen zijn vast, de angst voor het onbekende. Wat komt er op me af? Gaat dit mijn fysiek wel lukken? Ga ik wel meekunnen? Wat als ik degene ben waarop de groep moet wachten?

Dat vinden veel mensen toch best lastig. Ik wil niet tot last zijn van anderen. Terwijl anderen dan soms heel dankbaar zeggen van, dankzij jou als traagste word ik uitgenodigd om eindelijk een keer te vertragen. Want ik race door mijn leven, maar ik was het blijkbaar hier ook al aan het doen.

Ik wou zo snel mogelijk op het eindpunt geraken binnen zes dagen. En nu moet ik wel vertragen, dus things happen for a reason, weet je. Ja, ze blijven dan ook samen. Ja, een groot deel zowel. Ergens dag vier of vijf, vijf op zes liever. Ik deed er ook een stukje in, 24 uur solo.

Ik verpak dat als een soort visualisatie. Vision quest momentje. Dan trekken mensen letterlijk, dan zeggen we we zien elkaar, het is vandaag woensdagmiddag, we zien elkaar donderdagmiddag terug, binnen dertig kilometer verder in deze vallei, op dat punt op de kaart. En dan vertrekt iedereen

when the time is right, en mag je ergens je tentje op zetten. It's just you and the stars. Prachtig. Ik vind het mooi dat je meteen zegt prachtig, de meeste mensen vinden het heel spannend op voorhand. Zo sowieso. Ik zeg nu prachtig omdat het mij zo mooi lijkt. Ja, ik zie jou meteen, de vonkeling

in jouw ogen. Ik vind de mensen heel spannend, maar we werken daar ook echt naartoe. Iedereen kan dat, dat is niks speciaal aan. En eens dat je er bent, merk je wel letterlijk rond fysieke veiligheid en mentale veiligheid. En de gesprekken die je hebt met anderen en jezelf, oké. Na afloop zegt iedereen, dat had gerust

twee of drie dagen mogen duren. Ja, waarschijnlijk omdat ze dan nog meer verbonden zijn met de wereld. Wat iets heel mooi is, wat wij tussen al die betonnen gebouwen hier minder hebben. Ja, precies. Dat is heel mooi. En wat gebeurt

er daar dan nog? Ik vind dat zoiets mooi, zo in de natuur gaan en daar gewoon voor jezelf zorgen en één zijn met de natuur, weg van al het geruis hier. Hoe ziet dat eruit? Hoe kun je dat nog meer beschrijven? Wat doe je dan?

Ga je je eigen eten gaan zoeken? Ga je je eigen water gaan halen? Water wel, eten niet, zover gaan we niet. Ik doe ook geen survival camp ofzo. Het format is echt persoonlijke ontwikkeling, persoonlijke groei in die omgeving. Dat zeg ik ook tegen mensen, als je alleen maar het avontuur wil, bel dan maar

een andere partij, dat moet je bij mij niet verwachten. Water moeten we wel zoeken. Voor een week lang water meenemen is best intens, want dat is het voordeel van de regio daar, je kan overal letterlijk je drinken besvullen aan bronnen en riviertjes en dan kan je water gewoon uit de natuur drinken.

Eten hebben we bij, dus ik voorzie voor iedereen gevriesdroogde maaltijden en allerlei varianten daarop, zodanig dat je daar niet moet mee bezig zijn. Ja, dat is wel lekker. Het zou ook heel krachtig zijn. Om te vasten, twee of drie dagen, ja, maar dat is voor veel

mensen nog een stap te ver. It clears the mind even more. Maar als ik dan hoor, 30 kilometer per dag stappen? Nee, op twee dagen, we doen makkelijk 15 kilometer op een dag. En dat is meer dan een dagvullend programma, inclusief de momenten dat we stil zitten en in groep dingen bespreken.

En hoe ziet dat zelfontwikkelingproces er daar uit? Wat zijn zo bijvoorbeeld, we moeten nu niet alles verklappen. Ik zou mensen ook zeker aanraden om een keer mee te gaan. Maar kan je al iets prijs geven van

wat je daar doet om aan jezelf te werken? Een aantal dingen heb ik daar straks al benoemd. Ben, we doen elke dag sessies in groep. En de typische bouwstenen zijn dag één bijvoorbeeld, je innerlijke kompas. Wie ben je? Wat wil je precies? Wat is voor jou waardevol in het leven?

Daar denken mensen veel te weinig bij na. In bedrijven hangen die waardes allemaal aan de muur. Helaas in veel bedrijven kijkt niemand ernaar en leeft dat ook niet. Maar daar vinden we het evident om dat te bepalen. Maar in je persoonlijk leven is het minste zeven belangrijk. Wat is voor mij echt waardevol belangrijk? Eén, en als je dat

helder hebt en expliciteert. Twee, hoe vertaal je het dan naar je agenda bijvoorbeeld? En dan zie je al, want ik kan nog twee uur vullen alleen al met jouw vraag, maar ik neem er gewoon een paar blokjes uit. Dan zie je bijvoorbeeld al dat mensen, ik zeg maat, ik heb hier net geschreven dat mijn gezin

op één staat en mijn bedrijf pas op twee. Maar als ik heel eerlijk ben, dan kom ik elke avond om half elf thuis, van mijn bedrijf, staat mijn maaltijd in de koelkast met een briefje erbij, smakelijk eten papa. Ja, en ik schrijf hier nu, op deze steen in Lapland, dat mijn gezin oneindig

belangrijk is. Maar ik handel er helemaal niet naar. Misschien moet ik daar iets mee doen. En dat is een heel sprekend voorbeeld. Voor mezelf, voor mij bijvoorbeeld ook heel waardevol om innerlijke rust, staat bij mij ergens in mijn top tien values.

Ja, dat kan je schrijven, maar als ik de hele dag mijn agenda laat bepalen door wat anderen van mij willen, klanten of podcastverzoeken of noem maar op, dan heb ik misschien mijn innerlijke rust onvoldoende gevonden. Dus wat is voor jou waardevol? Eén. En twee, hoe vertaal

je het naar je agenda? En alleen al dat verandert vaak veel. Small change, big impact, dat soort dingen. Heb je dan iets meer of minder in te plannen in je leven om het als meer zinvol te ervaren? Dat is het eerste stuk en het eindresultaat. De behoefte waarom mensen meegaan

is vooral om er een keer bij stil te staan. Het gevoel van ik ben opgehaagd, race maar door, ik ben nu 35 of 40 of 50. Ik heb ook al mensen gehad van 26 en evengoed van 65. Het gevoel van de opgehaagdheid in het leven en daar is willen bij stilstaan. En vooral, waar we er straks de aflevering

mee zijn begonnen, de ik wil niet eindigen op mijn laatste dag met had ik maar. Vanuit die behoefte gaan mensen mee en dan werken we rond allerlei thema's. Het resultaat is soms dat mensen iets, een klein beetje bijsturen, net wat meer of net wat minder. Het gebeurt ook wel eens dat mensen een nieuw bedrijf

starten of een ander verkopen. Of relationeel ermee ophouden. Dat kan soms ook. Als je gelukkig getrouwd bent, ga je niet na een week plots in een scheiding. Maak je daar geen zorgen over. Het zijn wel thema's die naar boven komen. Hoe is dat voor jou

veranderd sinds die grote transformatie van dat eerste bedrijf naar nu? Wel een nieuw bedrijf? En hoe is wat veranderd? Jouw leven als ondernemer en daarmee bedoel ik vooral die rush eerst. Nu heb je wel een nieuw bedrijf, wat ook wel moet draaien.

Er moet nog steeds wel brood op de plank komen. Ik heb nog steeds verplichtingen. Hoe is dat nu? Dan ben ik aan het twijfelen of ik nooit of zelden gebruik, of bijna dat soort woorden. Die slapeloze nachten, puur omwille van mijn business, dat ken ik echt niet meer.

Als ik daar toe naar kijk, hoe het leven er toen uitzag, dat was echt wel anders. Veel meer vanuit een gevoel van innerlijke rust, vanuit zinvolheid, vanuit joy, ook. Ik ben altijd blij als het vakantie is, vooral omdat ik dan samen met mijn gezin

ben. Maar ik ben ook altijd heel blij zondagavond, als het bijna maandagmorgen is, en ik terug met mensen aan de slag mag gaan. Terwijl veel mensen zondagmiddag al beginnen zenuwachtig te worden, van fuck, morgen heb ik die projectmeeting en ik moet die klanten ook nog bellen. Je begint eigenlijk mentaal al te werken

op zondagmiddag, en dat gaat dan door tot zaterdagmiddag de week erop. Ik vind het een heel gek idee als je moet leven van weekend naar weekend, of van vakantie naar vakantie. En onlangs was ik voor een school gaan spreken met jonge mensen, 17, 18-jarigen, en daar was de

algemene teneur van, oh, werken is 45 jaar lang niet leuk, en dan mag je hopelijk eindelijk op pensioen om aan het leven te beginnen. En ik denk, what the fuck? Ja, ik denk, daar is het leven toch niet voor bedoeld? Dus, misschien spring ik een beetje van het een op het andere ben, maar jouw vraag

van, hoe was het vroeger en nu? Een wereld van verschil. Ja, absoluut wel. Ja, dat is heel mooi. En tegelijkertijd moet ook brood op de plank, en soms heb ik ook wel eens projecten waarvan ik denk, goh, dit vraagt wel veel sales effort, en het gaat niet vanuit moeiteloosheid of zo,

dan bezorgt het me ook wel eens onrust, van, hoe krijg ik dit weer op de rit? Of bijvoorbeeld een podcastgast belt de laatste minuut af, en je had hem al de laatste minuut gepland, was in maandag inplannen en dinsdag moest hem eigenlijk online. Ja, hoe ga je daar dan mee om? Maar je hebt altijd een keuze.

Ofwel maak je je daar heel druk in, ofwel zeg je gewoon, it is what it is, en dit lossen we wel weer op. En dat heeft het leven me ook wel geleerd. Als er heel veel dingen zijn die je toch niet kan beïnvloeden, daar moet je je dan ook niet druk in maken. Ja, want zo'n zaak, als je daar druk in maakt, en het verandert toch niet,

ja, dan doe je jezelf gewoon iets halen. Ik probeer hier zo'n advies uit mee te nemen over het ondernemen, en ik ga even die vraag proberen formuleren. Je hebt eerst

idealiter kan je direct beginnen met een bedrijf, als je wilt ondernemen, kan je direct beginnen met een bedrijf waar je gelukkig van wordt, waar je geld mee verdient, waar je andere mensen mee kan helpen, wat de wereld nodig heeft. En dat gewoon past bij je persoonlijkheid, en dat past in je leven.

Maar langs de andere kant, om iets op te bouwen, in mijn hoofd, moet je daar dan ook heel hard voor werken. En dan heb je misschien even die aantal jaren hustle nodig. Hoe kijk jij daar nu naar? Interessante vraag.

Laten we meteen de utopie doorprikken dat ondernemen altijd helemaal vanzelf gaat, en dat je niks doen en veel poen, zo werkt het ook niet, denk ik. Maar als het leuk is, als je aan het doen bent wat je graag doet, is hard werken ook geen probleem. Ik ben best

veel uren met mijn vak bezig, alleen ik weet het zelfs niet. Als je me zou vragen hoeveel uren per week werk je, I don't know, 45, 50, 55, ik zou het echt niet weten. Hoeveel dagen neem ik vakantie? 30, 40, 45, ik zou het niet weten. Ik tel het niet. Ik tel dat niet, en ik heb ook die behoefte niet.

Dus ja, je moet wel wat effort doen, het gaat niet vanzelf, maar als het vanuit joy en vanuit passie is, is het ook leuk. Als je drie of vijf jaar lang moet strijden en jezelf moet uitputten om dan hopelijk eindelijk succesvolle business te hebben, dan ben je misschien iets verkeerd gestart.

Dan ligt het niet zo in lijn met wat je echt wilt. Wat je nu zegt van je kunt hard werken, maar het kan niet voelen als werk, dat ervaar ik nu ook. Maar dat was ook niet altijd zo. Soms, alleen in het begin was het dan ook veel werken en daar niet zo gelukkig

mee zijn, omdat je nog niet hebt gevonden wat je echt wilt doen. Ik zeg niet dat ik nu al heb gevonden wat ik heel mijn leven ga doen, maar daar zit wel echt iets in. Als je het echt graag doet, dan maakt het echt niet uit of je 40, 60 uur werkt, of op zaterdag of zondag nog werkt. We wisten al niet eens meer welke

dag dat het was. Overkomen heel vaak trouwens. Ja, dan is dat wel mooi. Hardwerking is oké. Absoluut. Als je het graag doet. Ja. En dan is het ook nu werken. Ik vertelde net dat ik voor die school was gaan spreken en een vraag die ik

even terug voor scholen spreek, ik doe dat een aantal keer per jaar. Een vraag die ik een aantal jaren geleden eerder toevallig lanceerde, lanceer ik sindsdien elke keer opnieuw. Dan vraag ik aan de klas, er zitten dertig of soms honderd leerlingen, wie van jullie ouders vertelt dat je heel blij mag zijn dat je nog

op de schoolbanken zit, want dat gaan werken nog veel erger is. En dan gaan alle handen omhoog. Dan denk ik echt, zitten we onze jeugd, onze next generation wijs te maken dat gaan werken fucking hell is, en dat je heel blij mag zijn op de schoolbanken. Ik zit natuurlijk iets anders achter, dat die kinderen mopperen wat over

het school en dan zeggen die ouders, werken is nog erger. Maar dan denk ik, wat geef je mee? Over werken, over ondernemen. En dat is ook de reden dat ik voor scholen ga spreken. Ik wil echt wel een andere boodschap geven. Dat is mooi. Het lijkt me ook wel tof om met zo'n jonge mensen te praten

en daar dan van te horen. Soms hebben die dan nog grote dromen. Tuurlijk wel. Ik wil een racepiloot worden, of prinses worden, of zo, I don't know. Maar je kunt echt wel die dingen verwezenlijken. Tuurlijk, en dan wordt er meteen gefnakt

en dan zeggen die ouders heel goed bedoeld, maar je moet toch realistisch zijn. Of get real, of yeah right. Je gaat toch maar eerst een gewone job doen, een veilige job. Je gaat maar eerst bij de bank solliciteren of bij de post of zo. Ja, en dan worden ze op hetzelfde pad

gestuurd. Jammer. Onlangs zat er zo'n meisje in zo'n klas en de eerste vraag die ik dan stel, waar droom je nog van? En dan inderdaad racepiloot en rijk worden en overal opdenken, alright. En iemand anders zei, ik wil orthopedagogie gaan studeren.

En ze zat helemaal ineengezakt. Ik zeg, oei, jouw lichaamstaal straalt weinig enthousiasme uit. En ze zei, jammer, waar is het niet lukt? Waarop ik dan natuurlijk de coach in de vraag stel, wat als het wel lukt? En ik zag ineens plots alles veranderen. Het idee van, het kan misschien wel eens lukken.

Ja, dat is jouw brandstof. En wat als het niet lukt? Ja, dat vanaf je meteen of voor je ook maar iets hebt bedacht of hebt gedaan. Ja, en dat zeg ik ook over kleine dingen, want dat is nu een grote job, de droom in je leven, wat als het niet lukt, wat als het wel lukt.

Maar dat krijgt ook in onze alledaagse acties. Ik was nu net een week met mijn ouders op reis en iets dat nu in mij naar boven komt, was over parking zoeken. Ik denk dan altijd, want mijn vader heeft altijd de chance dat hij een parking vindt voor de deur. Dus ik, als zoon

daarvan, denk, ja, ik ga ook altijd voor de deur gaan zien. Dan hoor ik mijn mama zeggen, als er daar geen plaats is, dan rijden we terug. Ja, zo simpel is het. Dan verliezen we vijf minuten, maar als er wel plaats is, dan staan we voor de deur. Het is nu heel stom, maar om maar te zeggen, dat kruipt in ons

alledaagse leven en dan nemen we zo een mindset ook over de belangrijke zaken. Ja, natuurlijk. De wat-als vraag vnuikt veel mensen. Een van de mooiste quotes vind ik bijvoorbeeld, de veiligste plek voor een boot is de haven, maar daar is een boot

niet voor gemaakt. Weet je, en met die wat-als houden we ons ook in onze eigen woonkamer van, dat is veilig. Ik blijf maar gewoon hier. Ik ga niet op een podium spreken voor mensen, bijvoorbeeld in mijn vak. Dat is spannend en je kan misschien tegenwind krijgen en misschien ga je een keer af.

Het is veel veiliger om binnen te zitten, maar daarvoor is iemand met een boodschap niet gemaakt. Een podcast live zetten, ja, misschien krijg je tegenwind, misschien krijg je meningen van mensen die het niet tof vonden. Een boek schrijven, net hetzelfde. Je krijgt garantie mensen die zeggen, ja, er stond niks nieuw in voor mij.

En dan kan je meteen zeggen, ja, misschien had ik maar geen boek moeten schrijven. Maar goed, dan sta je stil bij die passie, bij dat verlangen. En de wat-als vraag, dat kan je later nog over nadenken, als je het toch gedaan hebt. Ik ben heel blij dat je terug over de podcast en het boek begint. Ik wou daar heel graag

nog wat over praten. Wanneer is de podcast in het verhaal gekomen? Vier jaar geleden. Want ik doe ongeveer 25 afleveringen per jaar. En ik denk dat ik de eerste aflevering juni 2021 online heb gezet. Dat was,

we hadden eerst een proefopname gemaakt met een goede vriend. Dat raad ik trouwens iedereen aan. Doe eens gewoon een testje. Schrijf eens je eerste hoofdzoek. Neem eens je eerste podcast op. Achteraf hebben we die toch online gezet. Eerst kon het voor hem niet zakelijk om allerlei redenen.

Achteraf toch wel. Blijkt een van de meest beluisterde afleveringen trouwens te zijn. Dus vier jaar geleden om jouw vraag te beantwoorden. Ja, en mijn grootste vraag is eigenlijk waarom. Waarom? Ik heb het daarnet al even aangetoetst. Ja, vooral om veel mensen te bereiken.

En om zelf nog veel te leren. Dat was voor mij de belangrijkste drijfveer. Want je neemt dan wel er iets bij dat veel tijd pakt. Absoluut. Wel wat geld kost. En dat een ongoing thing is. Want we horen het er ook al over. Er zijn veel podcasten die na vijf,

zes, zeven, acht afleveringen stoppen. Wat heel jammer is. Maar jij als doorzetter weet dan wel het gaat lang duren en je hebt nu je honderdste aflevering opgenomen. Wat drijft er u om dat te blijven doen? Het verlangen. En die tegenslagen, bijvoorbeeld die eerste

aflevering waar je nog niet meteen 3000 luisteraars hebt. En dan zit je daar naar te kijken. Dertig jaar dan. Je hebt misschien het verlangen om veel mensen te inspireren. En dan zie je dat dat in het begin nog niet werkt. Ja, focus je dan op het werk nog niet? Of focus je op het verlangen. En ik denk

als je het enige wat je wil bereiken of wat je voor mekaar wil krijgen, als je dat koppelt aan het grotere geheel, iets wat voor jou echt belangrijk is, of zelfs andere mensen of wat dan ook, dan is dat jouw brandstof. Dat boek schrijfde er zijn dagen en weken geweest dat ik er echt op heb gevloekt.

Maar ik had wel een verlangen. Het staat achter jou, je ziet het niet. Ik zit er recht op te kijken. Het beeld lang... Ben draait zich even om voor de luisteraar die niet kijkt. Ben en ik gebroken. Ja, voilà. Dat beeld, van zo'n hele rij dezelfde boeken

in mijn eigen kantoor op mijn boekenplank, dat had ik gevisualiseerd. Dat had ik echt op het netvlies. Idem, alle mensen die het zouden lezen, ik krijg nu heel veel, we zitten in de zomerperiode, heel veel foto's van mensen met het boek op hun schoot of ergens op een tafeltje. Dus ik zie plots allerlei... Ik krijg letterlijk heel veel

foto's van mooie benen. Of uitzicht op de vallei of op de kust. Dat beeld had ik ook op voorhand op het netvlies. Al die mensen die dat boek zouden lezen en wat ze ermee zouden doen. En als je dan de dagen hebt dat het niet lukt of dat het niet vlot gaat,

dan kan je focussen op, fuck, dit lukt niet en ik kan er beter mee stoppen. Of je focust op, waarvoor doe ik dit hier precies? Wat is het? The bigger picture. The outcome, het grotere doel, of dat je het ook wil noemen. Maar dat moet je wel altijd op het netvlies houden. Maar natuurlijk heb je momenten dat het moeilijk gaat.

Mensen die voor de Olympische medaille gaan in een of andere discipline, dat is niet iets van volgende week of volgende maand. Die beginnen, ik zeg maar wat, op hun veertiende sporten en die moeten daar misschien tien of twaalf of vijftien jaar naartoe werken. Naar dat ene moment dat misschien zelfs nooit komt.

Ja. Exact. Als je dat niet voor iets groter doet, dan... Ja, dan houdt het ook vanzelf op. Dan is het wel heel pijnlijk. Over die cijfers, we hebben allebei wel een vrij leuke podcast. Ik vind dat zelf, ik vind jouw podcast ook leuk en vooral de boodschap.

En ik kan me wel inbeelden dat je al regelmatig berichten hebt gekregen van mensen die gezegd hebben, maar deze podcast en vooral de boodschap moest ik echt horen. Ja. En dan ook nog die Into the Wild, de dingen waarbij je eigenlijk dezelfde boodschap geeft, van

Choose Life, je moet niet blijven rennen. Vertel eens over zo'n berichten of dingen dat je hebt gehoord van mensen. Ja. Eentje had ik gedeeld in de honderdste opname, waar jij zelf ook bij was. Of misschien heb ik er toen meer gedeeld, dat weet ik niet. Het grappigste,

mensen zeggen van je hebt een heel rustgevende stem, je hebt een rustige stem, jij zei het net ook al, dat is my gift of mother nature wellicht, dat mensen me sturen, dat is al vaker gebeurd, Ben, als we op reis gaan en we willen de kinderen stil krijgen, op de achterbank, want

twaalf uur rijden kan best vervelend zijn met jonge kinderen, dan zetten we jouw podcast op, wij doen binge listening, want we hebben er nog iets aan, en onze kinderen vallen tenminste in slaap dankzij jouw stem. Dat vind ik zo grappig, dat ik denk, oké, ik maak blijkbaar heel slaapverwekkende podcasts voor kinderen. Eentje dat me

nog het meeste raakte was een huisarts die me schreef, ik kende de dame zelfs niet, Ben, je hebt geen idee, maar ik schrijf jouw podcast regelmatig voor, in plaats van een of andere medicijn. En daar sta je dan niet bij stil, want je zegt terecht cijfers en dan kijk je naar een aflevering, nou wauw, ik heb

1500 of 3000 downloads van deze aflevering. Of met sommige bv's ga je dan naar 10.000 of zo. Dat is goed voor je ego, dan denk je wauw, maar als je dan plots één van die zoveel duizend mensen jou een bericht stuurt, ik schrijf jou voor aan mijn patiënten, dan denk ik van, wauw,

wat een impact. Dat is echt fantastisch. Dat vind ik echt tof. Of mensen die zeggen van, ik was er al jaren van aan het dromen om een eigen business op te starten, maar iets weerhield me. Ja, dat iets is in het eigen hoofd natuurlijk. En na het beluisteren van aflevering nummer zoveel, zoveel

en zoveel, ben ik het eigenlijk gestart. Dank je wel. Dan denk je, wauw. Dat is heel leuk. Daarvoor doe je het. Daarvoor doe je het, ja. Voor die individuele mensen. Echt niet voor die cijfers, maar voor die ene die dan wat berichtjes stuurt. Ja, want die cijfers, dat zijn veel mensen en misschien

gemiddeld lage impact, want ze luisteren er misschien gewoon even naar. Maar die paar mensen die, op wie dat echt een giga-impact heeft, die dat het echt moesten horen, daar voor doe je het. Ja, voilà. Maar dat ken je ook wellicht. Ik krijg soms een bericht

van, dankzij die podcast, mega geïnspireerd, ik ga nu dit starten. Ja, mensen inspireren, daarvoor doe je het. Het is leuk om te luisteren. En ik heb ook een maat, een van mijn beste maten, die dan tegen mij zegt, ik zet dat soms op om in slaap te vallen, van s'avonds. Ik zeg, wat doe

jij maar, dat is goed voor de cijfers. Ja, voilà. Ja, of die mensen die zeggen van, ik ga altijd met jou hardlopen, of ik ga met jou in bed liggen, of met jou... Ja, sommige mensen zeggen, ik lig met jou in het bad. Dan denk ik, try not to imagine, maar zo. Altijd grappig. Ah, dat is een leuke wereld, de podcast-wereld. Nog iets over

jouw podcast, wat ik heel leuk vind, en ik zou jou dat verhaal ook nog eens willen laten vertellen, is voordat je startte, ging je gaan praten met iemand die het al heel veel had gedaan. Neem mij eens mee door waarom dat die mentorship heel belangrijk

is, en vertel nou ook nog eens je verhaal van hoe dat startte met een podcast. Ik zal beginnen met de one-liner die ik in mijn eigen podcast heel vaak laat vallen. It goes faster with a master. Dat is een idee dat ik heb ontleend aan wat we in NLP, ik weet niet of je dat kent, neuro-linguistic programming, noemen we dat

model leren, of modeling. Eender wat je wil bereiken in je leven, eener wat je voor mekaar wil krijgen, er is altijd wel iemand te vinden die het al een keer heeft gedaan. En je bent echt niet de eerste die ooit een boek schrijft, je bent niet de eerste die een podcast maakt, noem maar op. En als je dan kijkt naar

hoe die mensen soms jarenlang hebben gesleuteld aan hun strategie om de beste podcast te maken of het beste boek te schrijven, en je kan met die mensen een uurtje samenzitten en gericht een aantal vragen stellen, dan hoef je niet zelf jarenlang te vroeten en te ploteren. Maar je vraagt letterlijk hun successtrategie.

En je kopieert die. Maak er vooral je eigen podcast van, bijvoorbeeld. Maar dat kan je toepassen in alles of het nu gaat om gelukkig getrouwd blijven, of diëten, of succesvol sporten, of succesvol je business opstarten. Er zijn altijd wel mensen die het al gedaan hebben.

En dan is het alleen maar durf te vragen en er een uurtje bij samen te zitten. En in het voorbeeld van de podcast denk dat ik, misschien heb ik met meerdere mensen gesproken, maar Edjo is inderdaad, hij had al 600 en nog iets afleveringen gemaakt. Ja, ik ga geen

advies vragen aan mensen die het ook niet gedaan hebben. Dat is nog een andere belangrijke. Die hebben altijd wel een mening, maar geen enkele ervaring. Ik ga het vragen aan mensen die al een heel lange trackrecord hebben. En ik zat dus bij die man samen en ik weet niet meer welke vragen ik heb gesteld. Het is vijf jaar geleden, of vier en een half dan.

Gewoon een aantal vragen van hoe maak je er succes van? Of wat als het helemaal stilvalt in een gesprek? Of wat als je niet de tijd hebt om, je hebt een podcastinterview over een boek, maar je hebt geen tijd genomen of gehad om het boek te lezen. Dat zijn heel simpele

technieken die je daar kan op loslaten. Ik weet niet waar je aan het denken bent, maar... Ik was al... Ik ben aan het denken van hoe ik dat dan zelf oplos of zo. Maar ik ben heel benieuwd, wat zei die man dan over hoe maak je het een succes? Want die had al 600 afleveringen. Ja, eentje is, bijvoorbeeld

een andere master is mijn eigen soundeditor. De man die al vier jaar lang en dit nu ook luistert, wellicht, die al vier jaar lang elke aflevering opnieuw opsmukt en oplinkt als het gaat om... om de audiokwaliteit. Ik herinner me dat ik na zeven,

acht of tien afleveringen belde ik hem. Dan was ik een half jaar aan het podcasten. Ik herinner me mijn cijfers niet meer exact, maar ik denk dat ik toen afleveringen maakte waar 300 mensen naar luisterden. Dat was nog heel ver van mijn doel. Dus ik vroeg gewoon, Frank, what's the strategy? Wat zie jij

als podcasteditor? Of wat zie je bij de heel succesvolle podcasters die jij ook edit? Hij doet bijvoorbeeld ook een reeks met 40.000 downloads per aflevering. En hij zei, heel simpel, blijven produce, blijven doorzetten. De meesten haken op deze fase af, omdat ze denken, ik bereik mijn doel niet.

Maar je zal merken, als je consistent afleveringen blijft maken, dat het luisterbereik elke keer opnieuw stijgt. Simpele vraag, simpele antwoord. Simpele strategy. We zoeken vaak ook naar het geheim. Het geheim, het is vaak zo simpel als gewoon blijven doen

en dat 1% per aflevering of wat het ook is. Toen ik in dit vak startte, om nog maar een voorbeeld te geven van, it goes faster with a master. Vroeger in onze organisatie, vroeger in onze organisatie, hadden we mensen die de sales deden. Dus ik hoefde daar niet mee bezig te zijn. En ik kon het ook nog niet.

Want dan ben ik dit bedrijf gestart. En ik vond het best lastig in het begin van, hoe moet ik dit bedrijf verkopen? En mezelf, want ik ben mijn bedrijf, zeg maar. Lukte niet al te best. Van alles geprobeerd, heel veel effort, weinig resultaat. Tot ik op een gegeven moment denk ik aan iemand waarmee ik ooit was afgestudeerd

en ik dacht, ja, die man is daar precies wel heel succesvol in. Dus ik bel hem gewoon. We hadden elkaar al jaren niet meer gesproken. Ik zeg, mag ik een keer langskomen, want dat is mijn uitdaging. Ik krijg mezelf niet verkocht. En hij haalt een hele map boven die avond dat we samen zitten. Hij zegt, Ben, alle sales scripts die ik heb

gebruikt, alle sales calls die ik heb gedaan, ik heb alles in deze map genoteerd. Dus ik dacht, wauw, mag ik dan een keer een weekje die map lenen? En hij zei, nee. Dus ik dacht, oep, what the fuck? Hij haalde het laatste blad eruit. Hij zegt, die andere 100 pagina's heb je niet nodig, dat is alles wat niet

heeft gewerkt doorheen de jaren. Maar daardoor heb ik nu alles in één A4'tje. Dit werkt, en dat moet je kopiëren. Ja. Dan bestaat je zo lang aan trial and error. En frustratie en teleurstelling en misschien zelfs ophouden en stoppen en afhaken, maar het is gewoon

even in je netwerk rondkijken en de vraag durven stellen. En mensen willen altijd of toch bijna altijd helpen. Dat is opvallend. Maar zoveel mensen durven zelfs de vraag niet stellen. Dat is het, want als ik een nee krijg, als ik een ja krijg... Als je een nee krijgt, daarvoor had je ook al niks.

Exact. Daarom hou ik ook zo van het mentorship. En praat ik ook graag met mensen zoals jij. Je kunt er zoveel van leren. En je moet maar gewoon vragen. Wie weet zien die mensen daar keihard zitten om met je te praten. En vinden ze dat ook gewoon

leuk om iemand te helpen. Want geven is ook wel een keer leuk. Er staat nog een vraag in mij. En dat is... Je hebt nu al heel veel gedaan. En je zet graag mensen in de spotlight. Maar waar ben jij

het meest fier over van jezelf? En dat is... een goede vraag, Ben. Daar moet ik misschien wel even over nadenken. Het gaat me niet zo om... Natuurlijk ben je trots dat je een boek hebt geschreven. En natuurlijk ben je trots dat je een podcast-award wint. En dat je zelf ook dit mogen ervaren.

Met een vleugje ongeloof in het begin. Ik ben er allemaal trots op. En ik ben ook ontzettend trots op mijn twee zonen die het fantastisch doen. En toch vind ik het een moeilijke vraag op een of andere manier. Omdat er, denk ik, bij mij ook iets in zit zoals van...

Zie mij eens, ik heb het goed gedaan. Hier ben ik trots op. Ik ben op veel dingen trots. Maar het gaat me niet om dat succes dan aan de buitenkant. Ik word altijd heel ongemakkelijk als mensen zeggen van... Ja, wauw, Ben, jij bent wel goed bezig. Ik denk, wat is goed, wat is slecht? Het zijn toch allemaal maar betekenissen die we eraan geven.

Vooral omdat mensen zichzelf dan denk ik soms ook kleiner maken door te kijken naar mij dan als in iets groter. Er is geen goed of slecht of groot of groot. Het is klein. Het zijn allemaal betekenissen die we eraan geven in ons eigen hoofd. Dat hoorde ik jou ook zeggen in een podcast

van jou dat ik had geluisterd, in een aflevering, van naar mensen opkijken, dat dat jezelf kleiner maakt. Ik snap het ergens, maar langs de andere kant heb je zoveel echt insanely interesting people op deze wereld. En daar zitten nuancen in, Ben. Ik zei net al, het goes faster with the master.

Dus kijk maar naar van wie kan jij nog veel leren. Maar naar opkijken is iets anders dan in, wauw, dat is de... Ik ben de guru en ik ben de eenvoudige snul. Snap je? Dus het gaat een stukje om de nuancen daarin. Er zijn insane veel mensen waar je insane veel van kan leren, helemaal eens.

Maar maak jezelf niet kleiner door te zeggen van, stond ik ook al maar daar of dat gaat mij nooit lukken? Want dat komt er dan vaak ook bij kijken. Ja, dat is waar. Het is leuk om dat als inspiratie te nemen en dan je eigen ding te gaan doen. En je neemt dat dan mee in je rugzak.

Maar je hebt wel gelijk dat je jezelf niet kleiner moet maken. Gewoon omdat iemand anders al tien jaar langer, of twintig of dertig jaar langer rondloopt op deze wereld. Binnen tien jaar sta jij daar dan ook. En het is ook goed zoals het vandaag is. Dat is ook heel mooi. Een bericht van je host. Als founder of CEO ben jij het gezicht van je onderneming.

En een van je taken is om je bedrijf en je missie in de kijker te zetten. En als je vandaag nog niks doet met social content, dan mis je zoveel. Want om het vertrouwen van je doelgroep te winnen, moet je ze op regelmatige basis bereiken en moeten zij weten wat jij voor hen kan doen. Maar ik weet dat dat tijd kost. En dat dat niet je core business is. En daarom,

doen wij exact dat voor ondernemers. Wij helpen jou aan een founderbrand dat je zaak, omzet en impact doet groeien op een leuke manier en zonder al het werk. Elke dag opnieuw zie ik de resultaten die onze content voor ondernemers creëren. Meer info in de show notes. Er luisteren veel

jonge mensen naar de podcast, maar ook wat oudere mensen. Ik probeer toch te focussen op startende ondernemers, om die op hun pad te gaan helpen. Wat is een advies dat veel voor jou heeft betekend dat jij ook zou geven aan een starter?

Een advies dat ik zelf heb gekregen? Of dat je uit jezelf zou geven aan een starter? Moet niet per se. Ik denk aan twee dingen. Het eerste, wat ik in mijn vroege ondernemersjaren zelf heb ervaren, vraag aan andere mensen hulp en advies. En dat hoeft zelfs niet een of andere dure coach te zijn of

een duur programma. Maar kijk eens rond in je netwerk of in het netwerk van je ouders, wat ik destijds deed, zitten daar mensen die ondernemen en kan je letterlijk, je zit met iets door je in de week en zeg je gewoon, mag ik op zaterdagochtend eens koffie komen drinken? Zo simpel is het. Ik heb heel veel koffies gedronken. Ik drink trouwens geen koffie, maar kopjes thee dan.

En het andere is, dat heb ik in mijn boek geschreven, dat is de vraag van Emeljoen. En of je nu heel jong bent of heel oud, ik denk dat die voor iedereen geldig is. Vraag over and over again om feedback. Als je bij een klant iets doet, vraag om feedback

van, was dit wat jij nodig had? Hoe kan ik mijn diensten of mijn product nog verbeteren? Een simpele, en zo heb ik het ook in mijn boek beschreven, de vraag van, tussen 0 en 10, welk cijfer geef je bijvoorbeeld mijn diensten of onze samenwerking? En het gaat niet om het cijfer op zich, want dat hebben we helaas

in allerlei reviews op Google en noem maar op. Daar gaat het niet om, maar het gaat om de vragen die je meteen erachter stelt. Als het geen 10 is, wat kan ik dan doen om van die 7 een 8 te maken, of van die 8 een 9, of van die 4 een 5, whatever. Want die feedback is heel bruikbaar. Dus de vraag om feedback, die krijg je niet vanzelf,

dat zit niet in onze Vlaamse en Nederlandse cultuur ingebakken om zomaar feedback te geven, maar ga maar vragen. Ik deed dat in het begin van mijn carrière heel frequent. Gewoon bij mensen binnenstappen, goed, ik zit hier nu een week, of ik heb een dag, of ik heb aan dit project gewerkt, maar vertel eens, wat kon nog beter? En dat is een vraag

die ik nog altijd stel. Daar moet je ook al een bepaalde openheid voor hebben, en moet je openstellen om die kritiek ook te ontvangen. Je moet vooral je angst aan de kant zetten voor de feedback, want de feedback, feedback gaat niet over jouw product of dienst.

Soms misschien wel, maar de feedback gaat vooral over de behoefte van anderen die jij niet hebt ingevuld. En dat is een hele andere manier om er naar te kijken. Ik zie jou herdenken, Ben. Ik probeer het te verwerken, ik probeer ook vroeger, alsof ik er al 10 jaar mee bezig ben,

ben ik zo bezig met de vragen en ik moet echt direct al de volgende vragen stellen, maar ik probeer ook wel meer en meer te genieten van de gesprekken, terwijl dat ze bezig zijn. En dat dan zelf ook wat te verwerken. Ik kan er ook achteraf nog gaan naar luisteren, maar dan denk ik vaak

oh, dan had je dat nog kunnen stellen, in plaats van gewoon op het moment te genieten en te zien wat er naar boven komt. Maar dat vind ik heel mooi. Openstaan voor feedback van mensen die ook het beste met je voorhebben. En dat is een mooie aanvulling van mensen die het beste

met je voorhebben. Want soms hebben mensen het heel lastig met zichzelf en proberen ze jou een kopje kleiner te maken. Dat is niet feedback dat je moet capteren natuurlijk. In het Engels heb je die quote, feedback is breakfast for champions. En beroepsporters kennen die quote heel goed want na elke wedstrijd

het eerste wat beroepsporters doen, tenminste als het een teamsport is, is samenzitten. Wat kon nog beter? Als het eerder individueel is, zeg maar wat wielrennen of zo, de eerste vraag is binnenstappen bij de coach. Coach, wat kon nog beter? En als dat in je DNA zit, ja dan groei je elke dag

opnieuw. Als je denkt van ja ik zal het maar niet vragen, want wie weet wat gaat die andere zeggen, dan hou je jezelf klein in je groei. Of in je succes. En in the end it's just feedback. De betekenis die wij eraan geven, als in goede feedback of slechte feedback, dat is iets dat we in ons eigen hoofd

doen. Feedback is op zich neutraal. Zeg het eens over je product, je dienst, of nogmaals, de behoefte van de andere. Maar meer ook niet. En dat is niet altijd makkelijk, hè Ben. De ene keer dat ik eens een 5 op 10 heb gekregen, dacht ik ook al even.

Misschien is gewoon niet het juiste moment of niet de juiste persoon voor naar jou te werken. Ik ben nog als afsluiter heel benieuwd naar het volgende. Je ziet er mij nu een persoon uit die heel gelukkig is. Die rust heeft gevonden en

echt wel op zijn pad is. Dat ze me graag wil bewandelen. Met een fantastische vrouw die ik ook al heb leren kennen en dat ik ook een echt zalig mens vind. Naar de toekomst toe, wil je zo meer van hetzelfde of zijn er zo dingen dat je toch nog graag wilt proberen?

Dat is een heel goede vraag en daar heb ik het antwoord niet op. Maar ik voel wel dat ik daar binnenkort terug tijd voor moet nemen. Omdat ik heel wat dingen op mijn lijstje heb afgevinkt. Het boek is dit jaar uitgebracht, de podcast, 100 afleveringen, noem maar op. Heb ik trouwens nog niet verteld, maar ooit dacht ik van, ik ga eerst 100 afleveringen maken

en dan zien we wel weer. Dus ik zit nu een beetje op het punt, en dan zien we wel weer. Ehm, maar eigenlijk blijf ik wel trouw aan wat ik alle dagen voor mij belangrijk vind. En of het dan is door programma's in Lapland te doen, nog een boek te schrijven, wat trouwens een mogelijkheid is, of nog andere dingen. Het appeleert altijd aan

wat voor mij waardevol is, en dat is mensen inspireren en tegelijk ook faciliteren om er iets heel zinvol van te maken in dit leven of in hun business. Ja, dat is heel mooi. Ik denk ook dat dat wel aan het lukken is. En zeker ben ik benieuwd naar wat dat boek nog gaat teweeg brengen. Ehm, ik ben ook heel benieuwd naar

de rest van de pagina's die ik nog moet lezen. Het is echt een page turner en daarna ga ik wel kunnen linken in de show notes, ik zou het zeker aanraden. Ehm, maar uw programma naar Lapland, ik weet dat ook een heleboel ondernemers luisteren naar deze podcast,

waarvoor dank. Stel dat er iemand een ingeving heeft en die zegt van, ja, dat is wel iets voor mij, of ik heb dat nodig, of ik voel mij zo wat gestrest of op mijn tenen getrapt, of ik heb gewoon nood aan die rust. Ja, dat is één of andere trigger of één of andere behoefte.

Voilà. Waar kan die naartoe gaan? Om daar meer informatie over te vinden? Vaak staat het op mijn algemene website, bensansen.com. Maar specifiek voor dat programma heb ik ook een programmawebsite die altijd online staat, dat is intothewild.coach. Ehm,

voor 2025 zijn we helemaal volzet. Meestal zijn we ver vooruit volzet. Voor 2026 ben ik net begonnen met de eerste inschrijvingen. Dus dan moet je zeker daar kijken. En er hoort ook altijd een soort kennismaking slash intakegesprek bij, want ik wil ook heel goed begrijpen waarom mensen zouden

meegaan en of het de juiste mensen zijn. Mooi. Ik ben heel benieuwd of er iemand zich geroepen voelt. Ik ben mezelf ook wel geïnteresseerd, nog niet voor nu, maar zoiets, dat spreekt me zo hard. Wanneer je eerst de midlife-crisis opduikt. Midlife crisis, quarterlife crisis,

zullen we zien. Ben, ik zou uit de grond van mijn hart willen bedanken voor dit weer warme gesprek. Thanks for having me. Ik vond het heel aangenaam. Het was me heel veel plezier. Dankjewel voor het boek, voor jouw podcast, voor alle fijne gesprekken. Ik zou zeggen, op naar de volgende. Dankjewel.

Dankjewel om te luisteren naar Ben's Mentors. Ik nodig je van harte uit om je te abonneren op de podcast, zodat je geen enkele aflevering mist. Heb je van het gesprek genoten of wil je de podcast steunen? Geef dan gerust een rating en volg onze Instagram pagina at Ben's Mentors voor

leuke content en een nog leukere community. Tot de volgende.