De Vrouw Van 1 Miljoen Over Ondernemen En Mentorschap

Welkom, beste luisteraar, bij Ben's Mentors, een podcast gefocust op vooruitgaan in het leven met business en persoonlijke groei. Op deze podcast gaat je host Ben de Koning in gesprek met boeiende mensen van wie jij en ik veel kunnen leren. Geniet van de podcast. Welkom terug, beste luisteraar. Vandaag heb ik een zeer mooi gesprek voor jou in petto, met een krachtige vrouw. Tegenover mij zit Veronique Bokstaal, ook wel de vrouw van 1 miljoen genoemd. Ze startte haar eerste bedrijf later dan de gemiddelde ondernemer, namelijk op haar vijftigste, maar dan ging het heel snel. Na haar bedrijf verkocht te hebben, vond ze een nieuwe missie in het helpen van vrouwelijke ondernemers om een

omzet van 1 miljoen te behalen. Zo meteen hoor je het verhaal van Veronique en ook hoe jij jouw bedrijf naar die gouden kaap van 1 miljoen kan brengen. Take notes en veel luisterplezier. Dag Veronique, hoe gaat het? Hoe gaat het vandaag? Prima. Ja, eigenlijk het zonnetje schijnt, dus altijd een leuke dag als je met de zon ergens naartoe kan rijden, volgens naar hier. Dat is al een heel mooi voorteken voor wat het er nu volgt. Laten we jou om te beginnen kort even voorstellen. Wie is Veronique Bokstaal en waarom mag ik jou de vrouw van 1 miljoen noemen? Wel, het is sowieso de vraag van 1 miljoen. Wie is Veronique Bokstaal? Om dat te capteren

in een korte samenvatting. Heel sec mij voorgesteld. Ik heb twee petjes op. Ik ben enerzijds de docent en onderzoeker aan de hogeschool UCLL. Ik zit vooral in Diepenbeek, maar die hebben ook een campus in Leuven. Daarnaast ben ik ondernemer. Dus dat zijn mijn twee petjes. Ik ben ondertussen aan mijn vierde bedrijf toe. Dus je zou kunnen zeggen een serial entrepreneur. En daarnaast ook auteur van een boek sinds een paar jaar. En mijn tweede boek is in aanmaak. Dus die smaak heb ik ook te pakken. Genoeg stof om vandaag over te praten. Ik ben ook heel blij dat je een kopie van jouw boek hebt meegenomen. Het staat hier... Naast ons, voor de mensen die naar de video aan het kijken zijn. En we gaan er straks

heel diep op ingaan. Ik ben eens benieuwd naar het volgende. Met welke intentie begin je aan dit gesprek en deze podcast? Mijn intentie is altijd, ik hoop, van een paar dingen te delen waarin mensen zich herkennen. Een stukje kwetsbaar ook mij opstellen. Alle ondernemers en alle mensen zijn kwetsbaar. Maar het is de bedoeling om te delen vanuit een... Misschien heb je er iets aan. Misschien beweegt het jou tot iets als je ernaar luistert. Zoals ik vaak naar dingen luister. Ik ben zeer leergierig, nieuwsgierig. En als ik naar een podcast luister, dan ben ik altijd blij als ik er iets uit oppik waarvan ik zoiets heb van, goh, daar moet ik eens over nadenken

of daar wil ik eens over nadenken of daar heb ik iets aan. Daar kan ik iets mee. Dus dat is eigenlijk mijn intentie. Ik merk ook direct dat je veel energie hebt en een leuke positieve energie. Ik ben dus heel benieuwd, want energie is iets superbelangrijk, zeker als ondernemer en zeker naarmate dat je wat meer ervaren wordt en zo. Waarvan krijg jij jouw energie? De energie die zo nodig is om te blijven gaan? Ja, ik krijg vooral energie van mensen met een inspirerend hoofd. Die mij iets bijbrengen, die mij daartoe aanzetten om mezelf te verbeteren. En ook vooral mensen met het hart op de juiste plaats, zeg ik altijd.

Dat is voor mij zeer, zeer belangrijk, dat je voelt aan iemand dat die in een give-and-take modus zit. Je mag iets nemen van iemand. Ik neem ook dingen van andere mensen, maar altijd vanuit de insteek, ik wil iets teruggeven ook. En dat geeft mij energie en uiteraard ook positieve mensen. Het standaard gezegde, je bent het gemiddelde van de vijf mensen waarmee je het meeste tijd doorbrengt. Ik geloof daar ook wel in. En ik vind ook dat ik wat gevorderder ben in leeftijd, ook die truc te pakken heb van me af te schermen voor mensen met negatieve energie en geen dingen op mijn bord te laten leggen die mij niet toe, die niet aan mij behoren, die niet mijn taak zijn, die niet mijn verantwoordelijkheid

zijn en die gewoon terug te duwen naar degene die dat wel moet doen. Vroeger nam ik dat allemaal bij mij. En anderzijds mij te laven aan mensen die wel een positieve energie uitstralen. En dat werkt. Ik zit zelf op een einde van een groeitraject bij iemand anders, ook een gans verhaal hoe ik daar geraakt ben. En een groot deel van dat raject ging eigenlijk ook op een mindset waarvan ik lang zoiets gehad heb. Ik vind dat flaffistaf, die mindset. Daar ga ik me niet mee bezighouden, maar hoe meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik ervan overtuigd ben en ik schrijf het ook in mijn boek en ik geef het ook in mijn programma's mee, mijn accelerator

programma's, die mindset. Dat is de core van alle vooruitgang die je boekt. Alle vooruitgang die je boekt. Direct al heel veel dingen om op in te pikken. Ik wil nog even toespitsen op die mindset. Het is inderdaad zo'n soort van bril waardoor je kijkt. Hoe zie jij meer concreet de rol van mindset in waar je zo naartoe gaat in het leven? Want ik denk dan direct al aan zo'n compound effect. Als je een positieve mindset hebt en kansen ziet, ga je op lange termijn. Maar als je dingen ook maar een klein beetje negatiever ziet, elke dag opnieuw, dan ga

je een enorme bergaf afgaan. Hoe zie jij de rol van mindset in het leven? Het zit vaak in zeer kleine, concrete dingen. Ik ga een voorbeeld geven. Gisterochtend moest ik mijn wagen binnenbrengen in de garage voor herstel. Ik heb in oktober een ongeval gehad. Zelf niet de oorzaak gelukkig, maar zwart. Die wagen moest binnen voor herstel. En ik kom daartoe. Het was heel hard aan het regenen. En ik moest de spoelen van mijn wagen overladen in die vervangwagen. En ik was nog maar goed gestart of er viel al van alles op de grond. Een dekentje van mijn hond dat op de grond viel. Mijn jas die ik die dag nodig had, die op de grond viel. En even had ik zoiets van

van nee, de dag gaat toch zo niet beginnen. We zijn weer goed vertrokken. En daar heb ik mezelf direct teruggeroepen om te zeggen nee. Nee, we gaan dat niet laten jouw dag verpesten. En een heel goede vriendin gaf mij onlangs de quote. Stand guard at the door of your mind. En daar gaat het eigenlijk over. Zij zei van kijk, er zijn zoveel, we schermen zoveel dingen af. Je huis gaat op slot als je thuis bent of s'avonds gaat slapen. De deur van je wagen gaat altijd dicht. Je zet overal van die veiligheidsdrempels in. Maar in ons hoofd, in onze mind, laten we eigenlijk alles binnen. We zitten te scrollen op socials.

We kijken naar het nieuws. We lopen rond en alles komt maar binnen. En daar zitten zoveel dingen in die eigenlijk je dag, je volgend uur, je volgende minuten kunnen bepalen. En daar dan zeggen van dit laat ik toe en dit niet. Pas op, dat vraagt oefening om daar te geraken. Ik heb dat ook niet altijd onder de knie gehad, maar ik ben daar nu wel zeer bewust mee bezig. Wat laat ik toe om de teneur van mijn dag te bepalen? En de teneur? En mijn resultaten ook te bepalen. Als ik ervan uitga en ik heb heel lang gedacht, anderen zijn veel knapper, mooier, slimmer, staan verder in het leven dan ik. Dat heeft mij heel lang tegengehouden, terwijl ik nu zoiets heb van, ik kijk naar mezelf, ik kijk naar waar ik naartoe wil en ik ga achter de dingen aan die ik nodig heb om daar te geraken.

Een totaal andere mindset dan in een slachtofferrol te gaan zitten of je te gaan vergelijken met om het even wie. En te zeggen van, goh, daar ben ik nog. Nee, of dat kan ik niet, of dat heb ik niet. Dan ga je heel veel ontevreden ergens in een noekje zitten. En zeggen, ik sukkelaar. Ik heb enorm veel gehad ook aan het boek van Edith Eger. Dat is een Holocaust survivor. En er staat een quote van in mijn boek, mijn openingsquote is van haar.

Dat is fantastisch om dat boek te lezen. Die vrouw heeft met haar zus in een concentratiekamp gezeten en heeft dat overleefd. En die pleit ervoor, je mag nooit in je leven in een slachtofferrol gaan zitten. En wat is dan de precieze quote dat ze gebruikt en waarmee jij jouw boek opent? Mijn boek opent met perfect means never. Omdat ik heel lang het slachtoffer ben geweest van, het moet perfect zijn. Het moet het perfecte product, de perfecte dienst hebben. De perfecte markt, de perfecte klant.

Vooral eer ik ga springen. Ja, daar komt niks van. Vandaar dat ik pas op mijn vijftigste met een eerste eigen bedrijf begonnen ben. Alles kapot geredeneerd of zitten wachten tot, wanneer is het hier het moment om te starten. Dan kan je inderdaad blijven wachten. Je moet gewoon de sprong wagen en naarmate je verder gaat, de dingen oplossen. Ja, en de ene stap brengt de andere mee. Dat heb ik ook niet lang doorgehaald.

Je doet iets en door iets te doen, trek je eigenlijk ook wel andere dingen aan op je pad. Bepaalde mensen, bepaalde voorstellen, bepaalde potentiële klanten. Maar als je die stap niet zet, dan komt er geen volgende stap en dan komt er geen volgende stap. En dan geraak je ook nergens. Dan blijf je gewoon stilstaan. Dus die actie, je kunt ook heel veel plannen en heel veel redeneren, maar uiteindelijk komt alles vanuit een actie die je neemt. Dat brengt dingen teweeg.

Als ik dat boek niet schrijf, dan zit ik hier ook niet. Ja, absoluut. Het is een mooie tool. Wat ik ook opvallend vind aan planning, is dat mensen plannen inderdaad heel belangrijk vinden. Ik heb mezelf daar ook soms in verloren, in zo te blijven plannen en zo ver mogelijk vooruit te plannen. Ja. Maar het ding is dat je niet de toekomst kan voorspellen. Je kan niet nu zeggen wat er binnen twee maanden of binnen een jaar of laatst zijn binnen vijf jaar gaat gebeuren.

Ja. Dus dan is het inderdaad heel waardevol om gewoon die eerste stap te nemen, misschien een beperkte planning te maken en dan gewoon te gaan. Ja, ik gebruik graag die beeldspraak van die piloot. Als het gaat over plannen. De piloot heeft eigenlijk drie dingen om mee te werken. En die krijgt een bestemming. Die krijgt een routeplan.

En die heeft een tijdstip van aankomst. Maar die piloot heeft eigenlijk maar over één ding controle. Tijdstip van aankomst. Ik denk dat je zelden exact, of landt exact op het uur dat op je ticket staat. Zelden. Het is wat vroeger, het is wat later, afhankelijk van God weet welke factoren. De route staat ook op papier. Gaat die piloot die route perfect vliegen zoals die op papier staat?

Nee. Kan misschien maar wat rondcirkelen bij de luchthaven van aankomst. Omdat de druk is. Of de weersomstandigheden zitten onderweg wat tegen. Je moet wat hoger, wat lager gaan. Maar die bestemming, daar komt die wel aan. Als die moeten naar Parijs vliegen, gaat die niet naar Londen vliegen. Dus een bestemming kiezen, waar wil je naartoe, vind ik zeer, zeer belangrijk.

En voor een stukje je pad daar naartoe plannen, vind ik ook zeer belangrijk. Want ik geloof erin dat plannen bespaart je tijd. Kruipt tijd in planning, maar dat bespaart je tijd. Maar je kan geen tien jaar op voorhand... Je kan niet gaan plannen waar je binnen tien jaar wil staan. Je kan wel die richting uitbrengen. Uitwerken. Of daarnaartoe werken, als ik het zo mag zeggen.

Maar je gaat geen tien jaar in detail gaan plannen. Klopt, ben je zicht van... Er gebeuren heel veel zaken onderweg waar je absoluut geen vat op hebt. Maar als... Ik ben nu met mijn tweede boek bezig. Daar staat een deadline op. Die boek komt uit in het najaar. Ik heb een planning opgemaakt in functie van...

Hoe snel moet ik schrijven? Hoe vaak moet ik schrijven in een week? Welke tijd moet ik voorzien om daar te geraken? Dat is wel gepland. Betekent dat... Bijvoorbeeld, elke vrijdag is voorzien om te schrijven. Betekent dat dat ik elke vrijdag schrijf, zoveel mogelijk? Maar soms fietst daar iets tussen.

Moet ik die vrijdag verplaatsen naar een dinsdag of een woensdag? Of opsplitsen in twee halve dagen? Maar uiteindelijk door consistent te zijn geraak je wel aan die bepaalde aantal woorden per week. Ik vind het heel leuk dat het direct over plannen gaat. En doelen zetten en zo. Want op jouw website heb ik een leuk blogartikel gezien. Dat mij vooral opviel, omdat er veel cijfers bij kwamen kijken. Ik zal het even de 7-3-1-90-methode noemen.

Wat houdt die methode precies in? Zou je even wat duiding kunnen geven bij die getallen? Ja. Ik vind... Dus, ergens probeer je in je leven ergens naartoe te werken. Je hebt bepaalde dromen die je wilt vervullen. Dat kan privé zijn, professioneel, maakt niet uit. Ik vind zeven jaar een relatief bevattelijke periode.

Twintig jaar, dat is al iets moeilijker. Maar zeven jaar kan je zeggen van, kijk, als ik iets wil bereiken, op zeven jaar tijd kan ik wel bepaalde dingen in mijn leven veranderd krijgen. Ik geef het voorbeeld van een bedrijf. Je wilt een bedrijf opstarten. Je loopt al rond met een idee. Zeven jaar is een periode waarin je kan zeggen van, ik kan dat idee wat gaan testen.

Ik kan dat tot een product of een dienst gaan verwerken. Ik kan daarmee gaan rondlopen. Ik start op. Ik geraak door die eerste jaren van chaos. En op een periode van zeven jaar heb ik eigenlijk wel wat vaste voet onder de grond. Als met, if my idea flies. Maar zeven jaar plannen is moeilijk. Dat is lang.

Dus je kan gaan zeggen, ik breng dat terug naar drie jaar. De zeven jaar komt trouwens van Steve Jobs, van Apple. Dat is een van de weinigen in de Verenigde Staten. Uberhaupt in de Verenigde Staten, waar men al korte termijn... Dat klinkt dan hier. Maar hij plande op zeven jaar, terwijl de meeste bedrijven drie à vijf jaar plannen.

Ik breng dat terug naar drie jaar. Drie jaar vind ik al veel bevattelijker. We nemen het voorbeeld van, ik wil een bedrijf starten. Op drie jaar tijd kan je zeggen, oké, ga ik alleen starten of niet? Als ik niet alleen wil starten, ga ik misschien op zoek naar een co-founder. Dat geeft de tijd om opgestart te geraken, je product in de markt of je dienst in de markt te zetten en bij te stellen, te pivoten eventueel, als het moet.

Dat is nog lang. Eén jaar wordt al heel bevattelijk. Twaalf maanden, oké. Ik wil in die twaalf maanden een aantal dingen realiseren. Ik wil opgestart geraken, ik ga een vernootschap opgericht hebben, ik ga een co-founder gevonden hebben, enzovoort enzoverder. En dan de laatste periode die heel concreet wordt, is het komende kwartaal.

En dat is ook wat ik met mijn boek en mijn programma bij vrouwelijk ondernemers probeer teweeg te brengen, dat is dat kwartaaldenken. Die komende negentig dagen, eigenlijk vrij concreet gaan plannen. Wat moet ik de komende negentig dagen gaan doen als ik wil starten als ondernemer? Ik ga samen zitten met bepaalde organisaties

om te zien welke tegemoetkomingen zijn er voor ondernemers. Ik ga bij mijn boekhouder of een boekhouder zoeken en afspreken van, oké, welk soort vernootschap wil ik oprichten of start ik als zelfstandig in bijberoep of enzovoort. Alle mogelijkheden gaan bekijken en dan effectief gaan opstarten. En als je dat opleist van, kijk, de komende, de negentig dagen zijn dat de dingen die ik wil realiseren, dan trek je dat gewoon naar jou en dan zeg je,

wat doe ik daarvoor vandaag? Ik weet dat ik de komende drie maanden A wil realiseren. Wat betekent dat voor mijn dag vandaag? En zo maak je eigenlijk een concreet stappenplan. Dat je weet perfect van, oké, mijn week zit er zo uit. Bij mij is dat, ik plan, ik heb mijn twaalf maanden op papier staan, ik heb mijn kwartaal op papier, ik heb dat per maand opgesplitst en ik weet perfect hoe mijn week...

hoe mijn week eruitziet. Betekent dat die week exact op die manier verloopt? Nee, maar ik heb wel een richtingaanwijzer. Ik weet wel, oei, wacht, dat moest ik nog doen. Ik heb het vandaag niet gedaan. Ja, dan zal het morgen of overmorgen moeten gebeuren, want het moet wel deze week gebeuren. Maar je laat ook wat ruimte, uiteraard,

voor onverwachte zaken die er altijd zijn. Je hebt kinderen worden ziek, je moet van school halen. Ja, dat staat hier in mijn agenda, dat ik mijn dochter moet gaan halen op school, omdat ze zich niet goed voelen. Maar als dat gebeurt, ja, uiteraard, past je dat in. Ja, dus er is nog een bepaalde mate van flexibiliteit in dat. Absoluut. Ja, anders ben je zeer gefrustreerd.

Als je dat niet toelaat, dan leef je eigenlijk bijna op automatische pilooten, en dat zou ik ook niet willen. En die doelen van zeven jaar naar negentig dagen, die gaan dan altijd eigenlijk concreter en specifieker en zo? Ja. Dus die horizon eens vastnemen van binnen zeven jaar, waar zie ik mezelf?

Het kan zijn dat je in een carrière zit en jezelf wil heruitvinden, dat je zegt van, ik loop hier eigenlijk een beetje op een doodspoor in wat ik nu aan het doen ben in het bedrijf waar ik nu werk. En ik heb een interesse en ik wil die uitwerken. Ik wil daar misschien nog iets voor studeren, of ik wil daar wat ervaringen op doen, of ik wil dat op de site wat ontwikkelen. Ja, zeven jaar geeft jou wel die tijd om wat te pivoten,

zowel in je carrière als eventueel met een bedrijf. Of naar een volgende stap te gaan. Er kwam net nog een vraag in mijn hoofd, want ik vind plannen iets heel mooi. En als ik bezig ben met eender welke plannen, krijg ik direct veel inspiratie en goesting om erachter te gaan. Het laat je zo een beetje dromen ook. Maar wat met mensen die geen idee hebben

waar ze op zeven jaar willen zijn? Mensen die het gewoon nog niet echt weten. Ja, en zo zijn er. Die zoekende zijn van, ik voel me niet goed met wat ik nu doe, maar ik weet het eigenlijk niet, wat ik wil doen. En... Eén van de dingen die ik zoek... Soms zeggen mensen eens van, ga eens terug naar je kindertijd

en denk eens aan waar je toen energie van kreeg. Of wat je passioneerde. Daar zit altijd wel iets. En dat kan zijn dat dat een hobby was. Maar je zegt van, ik ga daar niks mee doen. Bij mij was dat in mijn jonge jaar, ik schreef graag. Maar ik was ervan overtuigd, limiting belief, met schrijven hier in Belanderen, in het Nederlands,

ga je geen... en niet verdienen, zoals ze dat zeggen. Dus ik had de droom om journalist te worden. Ik liet daar op varen, want ik was ervan overtuigd dat journalisten eigenlijk niet veel verdienen. Maar nu heb ik wel een boek geschreven. Ik ben... Ik heb teruggegrepen naar de jeugdrom.

Ik had een jeugdrom. Ik wil ooit eens een boek schrijven. En ik wou dat voor mijn veertigste doen. Ja, dat line heb ik dan wel gerateerd. Maar op een gegeven moment had ik zoiets van, wacht even, ik heb een onderwerp. Mensen vragen mij, heb je niks voor ons? Zou je programma niet volgen? Dus ik ben gaan teruggrijpen naar dat creatieve

dat in mij zat als jongeling. Dat schrijven. En meestal als je teruggaat in de tijd, zijn er toch wel dingen die jou passioneren, waar je liever mee bezig bent dan andere dingen. En als jonge mensen mij vragen van, goh, ik zou eigenlijk graag gaan ondernemen, maar ik weet niet goed wat ik moet beginnen

of wat ik zou kunnen doen, dan zeg ik ook altijd eens van, wat frustreert er jou? Als je nu eens kijkt naar de dingen die jij koopt, die jij doet, waar jij mee bezig bent, zijn daar dingen die jou frustreren. Waarvoor jij misschien een oplossing kan vinden. Want het grote gat in de markt zoeken,

dat werkt zeer verlammend. De echt innovatieve dingen, die zijn schaars. Die zijn schaars. Dat zijn breakthroughs om de zoveel tijd, en dan komen daar heel wat activiteiten uit, maar de echte breakthroughs zijn schaars. Dus als je daar gaat naar zoeken, ja, dat is een heel goed idee.

Ja, dan kan het soms wel lang duren voordat je effectief iets gaat doen. We gaan nu stilaan naar het ondernemers-topic toe, maar ik ben ook benieuwd naar die periode van jou, van wat dat ernaartoe. Dus de periode voordat je de keuze maakte om te beginnen met ondernemen, jouw carrière.

Er zijn bepaalde interessante dingen over te vertellen. Hoe is jouw carrière zo vanuit vogelperspectief verlopen? Wat zijn zo'n belangrijke fases voor jou, hoe zijn ze geweest? Ja. Nu kan ik mijn carrière eigenlijk goed uitleggen. En eigenlijk alles wat ik gedaan heb, heeft geleid tot wat ik nu aan het doen ben.

Maar dat is een insight. Als ik het bekijk van voor, van toen in de tijd naar nu, er zijn toch wel een aantal cruciale momenten geweest die bepalend zijn geweest voor wat ik gedaan heb. Eerst en vooral mijn mama, die vandaag verjaard trouwens wordt, 89.

Een gelukkige verjaardag. Ja, inderdaad. En komt uit een andere tijd. Intelligente vrouw, vind ik. Ik ben misschien biased, maar ik blijf dat vinden. Maar kreeg de kans niet om verder te studeren. En heeft daar heel lang gefrustreerd door gelopen. En we hebben drie kinderen, ik heb twee broers.

Mijn moeder en vader hebben drie kinderen, twee broers. En ik was de enige dochter. En ze had zoiets van, ja, waarschijnlijk, niet bewust, die kan mijn droom worden. Maar mijn gerateerde droom, en wat was haar gerateerde droom? Een carrière maken, climbing the ladder, in een corporate internationaal bedrijf. En ik heb dat heel mijn jeugd gehoord.

Je studeert goed, je gaat een universitair diploma halen, en jij kan dat. En ik heb dat geprobeerd. En ik ben daar hopeloos in gevallen. Ik heb zeven jaar commerciële functies gedaan binnen de banksector, ben daar uitgestapt, omdat ik zoiets had, als ik hier binnen tien jaar nog zit, dan ben ik doodgefrustreerd.

Ben dan overgestapt naar marketing. En daar heb ik dan, meer dan twintig jaar in rondgelopen, eerst binnen bedrijven, en altijd maar tegen die interne politiek aanlopen. Ik functioneerde daar niet in. Ik was begin dertig, en ik wou toen eigenlijk al intermanager worden,

en mij buiten een bedrijf zetten, maar wel als dienstverlener naar corporate bedrijven. En pas op mijn zevenendertigste ben ik daar, als bij toeval, ingeslaagd. En dat was mijn pseudo-ondernemerschap. Ik was zelfstandig, ik had een managementvernoodschap, en ik kon perfect doen wat ik wou doen binnen bedrijven. En ik moest mij niks aantrekken van,

moet ik hier carrière maken? Nee, ik was geen bedreiging voor niemand. Ik had goede werkrelaties. Fantastische periode. Heel veel bedrijven van binnen leren kennen, in verschillende sectoren gewerkt, een heel netwerk uitgebouwd. Maar, sinds mijn jeugd,

liep ik altijd maar rond met die ondernemershosting. Dat was niet weg. Ik wou eigenlijk een bedrijf opstarten, maar ik wist begot niet hoe. Het start-up landschap zoals het er nu is, was er niet. Dus, gaan aankloppen bij incubatoren, en met andere ondernemers gaan praten, daar was ik allemaal veel te bedeesd voor,

en die incubatoren bestonden ook niet. Dus, tot ik na mijn eerste scheiding, eigenlijk een jeugdvriendin, een medestudent, tegenkom, die zei van, ik wil uit het bedrijf waar ik nu werk, uit. Ik ben die internationale salescarrièrebeu, en ik wil niet meer voor een baaswerk. En toen had ik zoiets van, oké,

ik ga hier een co-piloot vinden, en we gaan samen eens kijken, wat we kunnen doen. En zo ben ik op mijn vijftigste gesprongen, in een echt bedrijf, samen met een andere vrouwelijke onderneemster. En vandaar is van alles gekomen. Ja, dat was de start van veel gedachte kindjes,

die eruit zijn gesprongen. En wat was het eerste bedrijf dan? Het eerste bedrijf was een online groothandel, in voeding, in gespecialiseerde voeding, gluten- en allergenevrije voeding, naar aanleiding van een eigen diagnose. Ik vertelde daarnet, wat frustreert u? En kun je daar iets mee?

Nee, ik kreeg op later leeftijd een diagnose, dat ik gluten- en lactosevrij moest eten, en ik was zwaar ontgoocheld door wat in de rekken lag. Te duur, te ongezond, en ik had zoiets van, dat kan wellicht wel beter. En dan zijn we daarmee gestart. Groot probleem was, we hadden geen van beide ervaringen in de voedingssector.

Zou ik nooit meer doen. Opstarten op later leeftijd in een sector die je niet kent. Heel veel leergeld zelf betaald, is ook een vloeie sector. In de zin van, weinig transparantie over marges, lage marges ook in de voedingssector. Dat is een enorme leerschool geweest. De beste periode in mijn leven,

alhoewel dat ik heel veel twijfel gehad heb, over waar ben ik hiermee bezig, ik ben geen ondernemer, ik kan het niet. Maar toch doordoen, niet opgeven, doorgaan. Proberen zoeken, waar zitten die ideale klanten, hoe kan ik die het best tot klant maken, hoe kan ik die tot klant houden, in contracten met mijn klanten.

Dus, heel snel geschakeld, op een relatief korte periode, maar heel veel fouten gemaakt ook. En niet verwacht. Niet verwacht, en ik dacht van, ja, ik was vijftig, mijn co-vader was vijfenveertig, al heel lang aan het rondlopen, al die corporate ervaring, heel veel mensenkennis opgedaan ook,

in werken met mensen. En dan in één keer zit je daar in een start-up bedrijf. En dan hadden we zoiets van, ja, wat overkomt ons hier eigenlijk? Eén, wij moeten beslissingen nemen. We weten eigenlijk niet wat we moeten beslissen, want we hebben niet alle informatie. En toch gaan we het moeten doen,

want niemand anders gaat het voor ons doen. Geld uitgeven, dat niet opbrengt. Ik herinner mij dat we nog in onze opstartfase waren, en al een stand hadden geboekt op de horeca-expo, om daar te gaan staan. We hadden nog geen portefeuille van producten, en twee maanden later moesten we daar gaan staan. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Een stand kostte 10.000 euro toen. Ja. 10.000 euro aan een stand betaald,

en dat teruggefloten. Op een gegeven moment gezegd, nee, dat gaan we niet doen. Dat gaan we niet doen. We gaan dat laten vallen. Want als we die nog moeten inrichten, en al die producten moeten aankopen om daar te zetten, gaan we niet doen.

Dat was al een eerste zware fouteninvestering. Maar er zijn er nog gevolgen door. Ik vond het heel leuk om jou te horen zeggen dat het een moeilijke periode was, met veel fouten. Maar je zegt over die periode dat het misschien wel de leukste periode was, de moeilijkste periode van je leven was.

Ja. Wat is de kracht van die mislukkingen dan? Ja. Om twee redenen. Ik heb heel veel ideeën gehad om een bedrijf te starten, en altijd keuzestress gehad. Als ik mezelf wat pushte om te zeggen, kijk, ik ga daar nu mee starten,

dan had ik zoiets van, ja, dit is wel een goed idee, denk ik, of zou wel kunnen lukken, maar dat zou ik ook wel graag doen. Dus ik had altijd, kiezen was voor mij verliezen. En toen we opstarten met Weebles, ik heb dat gevoel nooit meer gehad.

Dat was het, en daar wou ik iets van maken, en ik dacht niet van, ah, we zouden ook nog in een andere sector kunnen zitten, of we zouden een ander bedrijf kunnen opstarten. Dus dat was echt, ik dook daarin, en ik zat daar ook met volle hoesting in.

Waarom ook de beste periode van mijn leven, omdat, één, ik heb mezelf enorm uit mijn comfortzone moeten duwen, pas op, ik heb heel veel slapeloze nachten gehad, heel veel onzekerheden, heel veel angsten gehad, maar, twee,

dat was voor mij voor een stuk thuiskomen. Ik had zoiets van, ik heb daar nu al heel mijn jong, al heel mijn leven en gevorderd leven aan gedacht om dat te doen, en nu ben ik het aan het doen. En ik was eigenlijk ook keivier op mezelf. Ik straalde dan niet uit, want ik vond een ander altijd beter bezig als dat wij bezig waren,

maar toch was ik keivier op mezelf dat ik gesprongen was. En het was ook voor mij, nu of nooit, ik dacht, als ik het nu niet ga doen, dan gaat het niet gebeuren, en ik ga het mij, heel mijn leven beklagen dat ik het niet gedaan heb. Ik had ook een goede vriendin die tegen mij zei,

ik had eigenlijk daarvoor al de goesting om ondernemers te gaan coachen. En die zei tegen mij, fine, Veronique, maar dan ga je eerst een keer in het zand moeten bijten. En ik zei, ja, wat bedoel je? Ja, dan ga je eerst een keer zelf een bedrijf moeten hebben. Hoe kun je nu een ondernemer gaan coachen als je dat nooit zelf gedaan hebt? Hetzelfde met dat boek schrijven.

Het was zij ook die de aanzet gaf op een gegeven moment, dat ik zei van, ik zou graag, dat acceleratorprogramma, en die vrouwelijke ondernemers gaan coachen, en die zei, schrijf een boek. En ik had zoiets van, waarvoor moet ik een boek schrijven?

Het is dan twee jaar later gekomen, maar het is er wel gekomen. Maar dat was de levensles die zij mij gaf, eerst zelf eens goed gaan ondernemen en ervaren wat het is. En als je dan in een coaching of een mentoringrol wil gaan stappen, dan heb je recht van spreken. Anders niet. Ja, daar volg ik wel van eerlijk.

Ja. Ik heb ook gemaakt van, ik denk dat ik jongeren ga helpen met het starten met ondernemen, terwijl ik zelf nog niets had gedaan. Dus ik snap volledig dat je eerst die, dat je zelf in het zand moet bijten, zelf al die fouten moet maken. Ja.

Ik vergelijk het altijd een beetje met een kind hebben. Voor ik mijn dochter had, dan kijk je naar mensen met kinderen, en je oordeelt daar dan ook over. Van, ik zou dat toch wel anders aanpakken met mijn eigen kind. Dat was rap gedaan toen ik mijn eigen dochter had. Maar je weet niet, je weet niet wat het is om een kind te hebben zolang dat je dat zelf niet hebt.

En datzelfde met een bedrijf. Ja, je moet dat echt ervaren. Ja. Ik vind het heel mooi dat je dat dan hebt gedaan. En hoe lang was die periode dat je dat bedrijf hebt gehad? Want je hebt het na drie jaar verkocht, hè? Ja, drie jaar. Na drie jaar stapte mijn kofaan eruit.

En ik had al interesse gehad van andere groothandels om, eerst was de interesse, we gaan nu logistiek doen, want we zien dat je daar meer worst, onze logistiek zat bij een e-fulfillment bedrijf. En dat stond toen in de beginschoenen. Dat liep niet goed, veel geld aan verloren. En die hadden zoiets van, ja, wij hebben een magazijn, we hebben bestelwagens, dus wij willen gerust jullie producten stockeren en uitleveren.

Maar ik was daar wat twijfelachtig over, omdat ik zoiets had, ja, dan heb je zicht op mijn klanten. En God weet, binnen de kortste keren heb je ook een portefeuille glutenvrij. Zo wat de angst van, ze gaan mij kopiëren. En dan ben ik teruggegaan naar die groothandels en gezegd van kijk, ik wil het handelsfonds verkopen. Zijn jullie geïnteresseerd? En uiteindelijk heb ik het aan een derde partij verkocht.

Voor, ik weet niet of dat het voor of na die verkoop was, maar je hebt dus gepraat over een bepaalde deadzone, die je voelde. Was dat ervoor of daarna en waar ging dat in? Die deadzone, daar zat ik in, met Wheatles & More. En wat is voor mij de deadzone? Dat is die fase waarin je bedrijf eigenlijk nog grotendeels met jou samenvalt. Je zegt van kijk,

ik ben mijn bedrijf, mijn bedrijf dat ben ik en mijn bedrijf hangt af van mij. Als ik er niet in werk, dan is er niks. En je slaagt dan, dat zijn ook de onderneemstes waar ik mij op richt met mijn mentoring en coaching. Dat is, je geraakt dan zo tussen de 100 en 300.000 euro omzet, met zwaar hulp hier en daar, maar nog niet te veel mensen rondom jou. Je hoeft ook nog geen mensen op je payroll te hebben. Maar als je daar niet schakelt, dan blijf je daarin hangen. Dat is voor mij de deadzone.

Er zijn andere definities hoor, maar dat is voor mij de deadzone. Als je dan bepaalde zaken niet anders gaat aanpakken, als je dan het besef niet krijgt van om te groeien, ga ik mezelf hier nu van een heel wat zaken moeten ontslaan, dan blijf je daarin zitten. En wij zaten in die fase. Wij schurkten tegen die 300.000 euro aan. We waren met twee wel, wat dan één medewerker had maar die laten gaan,

omdat dat die ook niet goed, geholpen eerlijk gezegd, die niet goed aangestuurd. Dus die vertrok op een gegeven moment. En ja, ik heb dan verkocht, maar ik vroeg mij af, wat had ik moeten doen of wat had ik kunnen doen om door te stoten naar dat eerste miljoen euro omzet? Want dat wou ik van in het begin. We hadden ook een financieel plan om daar naartoe te werken. En vandaar, en dan de observatie van vrouwelijke ondernemers in mijn omgeving en onszelf van, waarom zijn er toch zo weinig vrouwelijke ondernemers die naar dat eerste miljoen schalen

en ook verder doorschalen? En vandaar is dat idee gekomen van dat acceleratorprogramma te gaan doen, specifiek voor die onderneemsters in die deadzone. En hoe zag dat onderzoek er dan uit voor dat boek? Is dat dat acceleratorprogramma of heb je daar nog bepaalde onderzoeken voor gedaan? Ja, sorry. Ik ben eerst met het acceleratorprogramma begonnen. Eigenlijk, ik was na de verkoop van mijn start-up, was ik in rouw. Ik was in rouw. Mijn baby was weg, zo zag ik er ook naar.

En ik voelde mij ook enorm gefaald, want ik had niet geschaald naar dat eerste miljoen euro. Ik voelde mij enorm gefaald. En door onszelf bezig te zien als twee vrouwelijke ondernemers en die vrouwelijke ondernemers in die incubatoren bezig te zien, had ik zoiets van, wat scheelt er toch met ons? We hebben niet minder talent, we hebben niet minder bezieling. Op talent staat geen gender, maar wat scheelt er met ons? Waarom zitten wij onszelf zo tegen te houden en we zijn nooit niet klaar precies, niet om te verkopen, niet om geld op te halen, niet om in ons product de markt in te trekken?

En ik ben op mezelf dan beginnen wat scrollen, lezen, onderzoeken van, is dat hier een Vlaamse-Belgisch probleem of speelt dat ook elders? En ik stootte eigenlijk op cijfers die overal hetzelfde was. Minder vrouwelijke ondernemers, minder grote bedrijven, minder aanwerven, weinig geld ophalen. En ik had zoiets van, oh my god, ik wil hier iets mee doen. Ik wil niet gewoon zitten op te kijken. En door dan les beginnen te geven, dat was ook een toeval, bij UCLL had ik mezelf wat tijd gekocht om daarmee bezig te zijn.

En op een gegeven moment stootte ik op een aantal Accelerato-programma's in het buitenland, specifiek voor vrouwelijke ondernemers, specifiek om te schalen naar 1 miljoen. En bij mij was dat direct de light bulb. Dit wil ik doen. Dit wil ik in België doen. En dan eerst nog wat rondgelopen buiten UCLL en uiteindelijk kregen zij weten van, maar Veronique, je bent daarmee bezig, we hebben een navormingsprogramma, je mag dat gerust bij ons komen doen. En zo ben ik opgestart en dan na twee jaar op vraag van onderneemsters door corona, wij moesten plots van een fysiek programma naar een online programma overschakelen

en dat werkte niet. Dat werkte echt niet. Hadden die zoiets van, maar heb je niks anders voor ons? En toen kwam het idee van dat boek. Zoiets van, ja, ik kan eigenlijk dat Accelerato-programma, wat ik daar doe, neerschrijven in een boek. Wel een beetje met je klein hartje, want ik dacht, oké, ik smijt mijn saus dan op de markt en dan misschien komt er niemand meer naar mijn programma's. Integendeel, iedereen die komt, heeft mijn boek eigenlijk wel gelezen. Dat heb ik nogal gehoord. Mensen die eerst dachten dat ze hun geheimen niet konden weggeven online bijvoorbeeld, maar dan andere mentors die mij hebben gezegd van, zet gewoon al je beste dingen online

en dan gaan ze wel naar jou komen omdat jij hen dat vertrouwen hebt gegeven en je hebt hen die waarde al gegeven. En uiteindelijk, jij leest ook veel, heb ik gehoord, ik lees ook veel. Je kan heel veel lezen en doornemen, maar de magic sauce zit in het doen. En in het doen heb je vaak wat guidance nodig van iemand die het al eens gedaan heeft of iemand die jou op bepaalde blind spots wijst, die zegt, dat kan een hefboom worden voor je groei, daar zit een schaalbaar deel in je bedrijf, laat ons daar eens naar kijken. Soms heb je wat eye-openers nodig rond jou om die volgende stap te nemen. Ja.

En dat kan je lezen, maar je moet het uiteindelijk ook nog wel doen. Bij het lezen is het ook alleen jezelf die aan het lezen bent. Als je dan met andere mensen gaat samenwerken, met een mentor bijvoorbeeld, heb je al iemand die je accountable gaat houden. Ja, ook al die zegt van, kijk daar nu eens naar, doe het eens en binnen twee weken bellen we elkaar of spreken we terug af om te zien, heb je het gedaan en wat heb je daardoor ervaren? Ja, dan moet je het wel doen, want je wilt die persoon ook niet teleurstellen. Dus wat is de waarde of het belang van een mentor voor iemand, laat het over ondernemers hebben, wat is het belang van een mentor voor een startende of een gevorderde ondernemer?

Ja, ik ga een beetje vertrekken vanuit het traject dat ik zelf gevolgd heb. Ik stond al in de schoenen van, ik coach of ik mentor, ik gebruik de woorden wat door elkaar, hoewel dat ze een andere definitie hebben, maar ik begeleid, ik ga het zo zeggen, andere onderneemsters en ondernemers soms ook, maar vooral onderneemsters, om naar een volgende fase te gaan. Dus daar zat ik in. Tot ik op een gegeven moment een vraag krijg van iemand, tijdens een keynote of na een keynote, heb jij een coach of een mentor? Ik dacht, wat is dat nu voor een vraag? Maar niet, ik doe dat zelf, ik heb dat niet nodig. En die vragen die bleven bij mij hangen en op een gegeven moment dacht ik van, ja, ik zit nu zo te preken naar anderen toe van, heb je iemand nodig die je eens uit die klei trekt, van dat je dagelijks met je bedrijf bezig bent?

Waarom doe ik dat zelf niet? Dus ik stap in een groeitraject, een groepstraject, niet met een individuele mentor. Was mij dat een eye-opener? Echt waar, ben. Ik dacht, met mijn eigen mindset zit het wel goed. Ik heb dat allemaal wel goed onder controle. Oh my god, ben ik daar nog eens uit mijn comfortzone geduwd? Wat heeft jou dat laten inzien? In termen van een van u zelf nog beter te leren managen vanuit, ik ben nog op beperkingen en paradigma's uit mijn jong leven gestoten die mij tot op de dag van vandaag nog parten spelen. Waardoor, toen die man mij pushte om daarover na te denken, had ik zoiets van, oh my god, ik wist eigenlijk niet dat dat daar allemaal nog zat. En dan die... Een paar tips en tricks om je daarover te zetten. Om te zeggen van, oké, je hebt nu opgeschreven, dat zijn de dingen die je tegenhouden.

Maar nu gaan we dan een keer hervertalen naar iets dat je gaat vooruit helpen. En daar heb je soms wel iemand nodig die zegt van, kom eens uit dat zand, kom eens uit die klei waar je met je voeten echt vast zit, om eens je te rewire naar mogelijkheden. Opportuniteiten. Denk in termen van, wat is mogelijk, waar wil ik naartoe, in de plaats van bijvoorbeeld, ah, waarom sta ik hier nog? Ja, het is moeilijk uit te leggen, maar voor mij zaten daar echt een paar eye-openers in, waarvan ik zoiets had van, yeah right, had ik niet door van mezelf, had ik niet door van mezelf. Het is een beetje hetzelfde als een dokter, die perfect in staat is om patiënten te helpen, maar als die zichzelf niet goed voelt, toch wel vaak dan terugvalt op iemand anders om te zeggen, kijk jij een keer naar mij. Ja, dat is wel iets gek. Kijk jij een keer naar mij, want misschien denk ik dat dit met mij scheelt, maar misschien zie jij wel iets anders. Dus ja, het is een vergelijking die ik probeer te maken, maar ik ben pro.

En dat hoeft ook niet zo lang. Het hoeft niet zo lang te zijn. Als ik zelf onderneemsters coach, is dat nooit lang bij mij. Ik heb zoiets van, ondernemers en onderneemsters zijn slimme mensen, zijn mensen die gewoon zijn van iets aan te pakken, die hebben niet veel nodig. Dat kan een woord zijn, dat kan een voorbeeld zijn, dat kan een zinnetje zijn, dat je zegt. En gisteren ook, ik moest gisteren iets doen, samen met iemand anders, en ze zegt tegen mij, oké, we gaan hier nu voor het scherm gaan zitten. En ik had zoiets van, ja, moeten we eerst een keer niet oefenen. Nee. Nee. Die mensen die daar aan de andere kant van het scherm zitten, we weten wie dat dat is.

Dus, we just go with the flow. En ik was vertrokken. Zag je? Ik zou nog eens gehoefend hebben, of misschien nog twee keer, en ah, ga ik dat hier niet anders zeggen. Dat is die perfectionist in mij, dat ik niet volledig dood krijg, maar die mij niet meer tegenhoudt. En gewoon dat zinnetje van, maar we weten wie aan de andere kant zit. Dus, let's go. Lijkt me ook leuker om gewoon ervoor te gaan, en eventueel een beetje te improviseren, en te zien waar dat naartoe gaat,

in plaats van al de dingen in je hoofd te zeggen, wat je wilt zeggen, en je daar dan aan vast te houden, en dan zo precies een script te hebben. Ja, klopt. Nog even over die mentor. Stel, iemand wil vooruitgaan in het leven, en die wil graag een mentor hebben. Hoe begin je de zoektocht naar een mentor? De zoektocht begint eigenlijk... Je zit toch altijd in jezelf. De oefening die ik met onderneemsters doe, is, en dat is een lastige met vrouwen vaak,

wat zijn je sterktes, en wat zijn je leemtes? Ik praat nooit over zwaktes, maar je hebt leemtes. We denken altijd van een ondernemer dat hij alles moet kunnen en kennen, dat wordt van niemand anders verwacht. Dus ik vind ook niet dat je dat als ondernemer moet kunnen en kennen. Je hebt een aantal sterktes, waar je zegt van, daar zit ik goed, dat heb ik onder de knie, daar ben ik eigenlijk zelfs vrij uniek in. Je hebt een aantal leemtes, en het zijn die leemtes die je gaat moeten invullen om vooruitgang te boeken. En dat kan zowel met mentoren zijn, een raad van advies, dat kan met een team zijn, dat kan met andere ondernemers zijn, of mensen met wie je je omringt, waarvan je zegt van, kijk, ik geef een voorbeeld.

Ik ben, hypothetisch, je vindt als ondernemer dat je slecht bent met je cijfers. Je kijkt daar niet te veel naar, je bent daar niet graag mee bezig, je vindt dat complex. Dat is een berg gehuld in mist. En dan kan je gaan zeggen van, oké, wat heb ik nodig om mij uit die situatie te helpen, want ik vind dat je als ondernemer wel met je cijfers moet bezig zijn. Dan ga je op zoek, is dat een mentor, is dat een andere ondernemer, zet je iemand in je team die met cijfers goed is, die je één keer per week of één keer per maand met jou samenzet, om te zeggen, we gaan er eens door.

Dus die leemtes, die ga je gaan opvullen. En het kan zijn dat je zegt, voor mij is dat één persoon, moet dat één persoon zijn, een mentor die has been, been there, done that, ik ga op zoek en ik ga eens kijken rond mij, dat moet niet altijd te ver lopen van, met wie heb ik nu al contact, naar wie kijk ik op, wie heeft een bedrijf, waarvan ik zeg van, oh, dat zou ik ook wel willen, en wees dan niet te bedeesd om daarop af te stappen. Want dat ook, vrouwen hebben vaak zoiets van, ja, ik ga dat toch niet vragen, dat is een drukke persoon, dat gaat die tijd voor mij gaan maken, daar ga ik niet aan beginnen.

Ik heb zoiets van vragen, kost geen geld, en als dat een goede ondernemer is, met een ondernemershart, dan gaat die ofwel zeggen, ja, ik kan u helpen, nee, ik heb geen tijd, maar ik ga u doorverwijzen. Op basis van wat je mij vertelt, heb ik misschien wel iemand, of ken ik misschien wel iemand die jou kan helpen. Als die jou compleet negeert, en niet terugkomt naar jou, dan is dat voor jou ook iemand om te negeren. Je kan daar verder niet meer naar kijken. En dan stap je op naar de volgende. Maar ook die vraag stellen of uiten van, ik ben op zoek naar iemand die mij met ABC kan helpen, vertel dat gewoon tegen de mensen rondom jou.

En als je wat uitspreekt, als ik tegen jou zeg, ik heb iemand nodig, die, dat blijft bij jou hangen, jij komt iemand tegen en zegt, ik ben daar onlangs Veronique tegengekomen, die zei mij dat ze dat nodig had, ik ga jullie eens connecteren. Ze zijn vertrokken. Van die vraag te uiten, komen alleen maar goeie dingen. Dat is weer die eerste actie. Ja, maar dan, ja, soms zijn we te nuchter of te bedeesd of te schuchter om dat te uiten, ook van uiten. Ja, ik ga dat niet zeggen, want dan gaan ze denken dat ik daar niet goed in ben.

Daar is niks mis mee, met in iets niet goed te zijn. Het is ook maar normaal. Ja, ik ben niet goed in administratie. Ik heb daar iemand voor nodig. Ik doe dat niet graag, ik laat dat liggen. Ik krijg altijd onder mijn voeten van mijn boekhoudster, van, allee, je bent weer te laat. Zoekt u toch iemand om dat voor u te doen? Maar ik heb ook absoluut geen goesting om mij daarin te bekwamen.

Ik word daar niet warm van. Die administratie heeft ook niet de grootste impact op de impact die jij wilt maken. Ja, dus dat is iets. Schuif dat van je bord. Maar als je zegt, ik wil mij wel bekwamen in iets omdat ik dat nodig heb, bijvoorbeeld. Want verkopen, ook bij vrouwen een pijnpunt vaak, verkopen. En je zegt van, ik wil daar beter in worden.

Wel, zoek naar iemand die jou daar een paar tips, trucs, drukken kan geven om dat te verbeteren. Ga een opleiding volgen. Lees een boek. Maar het is altijd beter soms van iemand die je een beetje bijcoacht langs de zijkant en zegt van, probeer dat eens zo aan te pakken. Of we maken eens een script en je loopt daar eens door en je maakt dat je eigen. Om te zien, werkt dat? Dus ja.

Sommige dingen moet je dan wel wat gaan bekwamen, maar niet alles. Nu ben jij een vrouw met ervaring, zowel in ondernemen als in spreken als in boeken enzo. Maar tijdens jouw eerste onderneming heb je veel fouten gemaakt. Moest je nu weer van nul starten, ongeacht wat voor bedrijf het zou zijn, op welke zaken zou je focussen om te doen werken? Ja, ik zou zeker niet meer als het gaat over iemand, die wat ouder is, zeker niet stappen in een sector die ik niet ken. Ik zou terugvallen op dingen die ik ken, waar ik al rondgelopen heb,

dat het leergeld dat je gaat betalen als first-time entrepreneur, want daar mag ik ook een vergelijding met een baby krijgen. Die eerste baby, dat is iets helemaal anders dan die tweede en die derde. Maar als first-time entrepreneur, het draagt iets te doen waar je al wat rondgelopen hebt, waar je al wat ervaring mee hebt, als je ervaring hebt. Voor iemand die afstudeert. En dan direct begint te ondernemen, is dat misschien iets anders. Die kan nog wel wat tijd kopen en zeggen, ik probeer iets en ga ik op mijn bek.

Dan zet ik mij recht en ik begin opnieuw. Ik heb niks te verliezen. Dat is zeker een aandachtspunt, vind ik. Waar ik nog zou op letten, is... Ik ben gestart met een andere co-founder vanuit de idee, we kennen mekaar. We kennen mekaar vanuit onze studententijd. En dat... Kwam ook vrij organisch samen, in de zin van, we hadden allebei ons sterke punten en we grepen allebei naar de dingen waar we goed in waren om te doen.

Wat zij niet graag deed, nam ik op een natuurlijke wijze op en omgekeerd. Maar, we waren totaal verschillend. Op vlak van ambitie. Ik was anders ambitieus dan mijn co-founder. Op vlak van mensen willen aanwerven. Ik wel, zij niet. Op vlak van geld willen ophalen. Ik wel, zij niet.

Dat heeft tot heel wat discussies geleid en ook tot een breuk op een gegeven moment. Dus als je met iemand opstart, ik zou zeggen, beschouw het bijna als een huwelijk. Ga een tijd onder één dak zitten, ga met mekaar op reis. Heb allelange gesprekken, leer mekaar zeer goed kennen. Zodanig dat je weet, kunnen we met mekaar verder in goeie tijden, maar vooral als je opstart. In qua jezelf. In goeie tijden ook. Dat hebben wij nooit gedaan en dat is een misser van formaat geweest.

Dus ik hoor al, kies de juiste sector, iets waar je ervaring mee hebt. Kies, als je een co-founder wilt, de juiste co-founder en leer die persoon op voorhand al heel goed kennen. Zijn er nog bepaalde zaken waar je met je product of je dienst of je activiteiten op zou focussen? Ik denk dat het belangrijk is om van zo snel mogelijk rond te gaan lopen. Niet naar dat perfecte te streven. Wij hebben dat eigenlijk ook niet gedaan. We hebben wel een jaar gezocht naar de ideale klant. Heel veel dingen geprobeerd voordat we eigenlijk die product-market fit hadden.

Die voor mij gewoon is van, je vindt betalende klanten. Dat is een product-market fit. Je hebt iemand daar buiten die bereid is te betalen voor wat je aanbiedt. Van laat u niet... Dat hoor ik veel te vaak. Laat u niet tegenhouden van, ja, maar ik moet dat nog aanpassen en dat zit nog niet goed. En ik ga daar nog eens moeten naar kijken. Gewoon zo snel mogelijk validatie zoeken in de markt voor wat je aan het doen bent.

Door met klanten te praten, krijg je heel veel zaken. En ook zelf die klanten bezoeken. Zelf die je verkoopt doen. Zelf met die voeten in die je klei gaat zitten. En daar haal je veel uit. Dat gegaande weg, je dan loskoppelt een stuk van je verkoop en doorloopt aan anderen. Fine, maar je moet dat zelf vooral ook gedaan. Dat je die feedback direct krijgt.

Ja, absoluut. Nog iets belangrijks wat je hebt gezegd. Wat dan belangrijk is om te doen in jouw bedrijf is enorm hard focussen. En in plaats van jouw niche zo groot mogelijk te maken, omdat je denkt dat je dan meer mensen kan bereiken. Jouw niche juist verkleinen. Kun je dat wel meer uitleggen? Want ik vind dat iets heel interessants. Ja, ik las onlangs een uitleg voor Focus. En ik ben daar absoluut mee akkoord.

En die man die zegt Focus, dat is voor mij. Follow one course until success. Dus je start meestal kleinschalig. Er zijn weinig bedrijven die met een zak geld kunnen starten. Maar je start meestal kleinschalig. Er zijn sectoren waar dat wel het geval is. Maar in de doorsnee bedrijven start je vrij kleinschalig. En een ondernemer, als je een echte ondernemer bent, dan zie je altijd maar opportuniteiten.

Ik had dat ook. Nou, dat kunnen we ook nog doen, dat kunnen we ook nog doen. En in dat opzicht was mijn co-founder zeer goed. Die zei van, wacht. Goed, goed idee. We gaan dat parkeren. Dat gaan we nu niet doen. We hebben vorige week beslist dat we het hiermee gaan doen.

Dat gaan we ook eerst doen. Dus beperk zoveel mogelijk wat je gaat doen en word daar keigoed in. Anders in. Anders als de rest in de markt. En anders zijn is niet zo moeilijk. Er is van alles heel veel. Maar door het feit dat je zelf een bepaalde kijk hebt op iets, dat je je persoonlijkheid hebt, die altijd anders is dan een andere ondernemer, vind je die uniqueness, die vind je wel.

En het feit dat je je focust, dat je een niching down, noem ik altijd. Probeer zo concreet mogelijk te zijn over wat je doet en wie je doelgroep is. Je spaart daar heel veel tijd mee uit en heel veel geld. Dat jij perfect weet. Dat is de doelgroep naar wie ik mij richt. En dat is waarmee ik de markt intrek. Dan ga je veel minder geld besteden aan markten. En ga je veel gerichter op je klanten kunnen afgaan.

En door het feit dat je goed wordt in zelfs een klein stukje van iets groots, gaan mensen op den duur weten, ah, maar daarvoor moet ik bij jou zijn. Of je gaat rond, je zorgt ervoor dat je op alle mogelijke manieren daar de lamp op jezelf zet. Op den duur gaan mensen zeggen, maar ja, als het daarover gaat, dan moet je bij Ben zijn. Eén adres, daar moet je eigenlijk toekomen. En als je daar bent, dan kan je zeggen, oké, nu ga ik wat uitbreiden. En voor veel vrouwelijke ondernemers is dat moeilijk. We zijn multi-passionate vaak.

Zoals ze dat noemen, we hebben verschillende passies, we willen verschillend doen, maar dat is ook nog leuk. En dan gaan we die schaarste middelen en die schaarste tijd die we hebben gaan spreiden over die verschillende dingen. En dan komt er van niks iets goeds. Of van niks iets groots. Ja, dat is iets heel belangrijk om te beseffen. Dat je beter voor één ding 100% gaat en daar iets top van maakt. Iets absoluut top. Ja.

In plaats van 50% van je moeite en van je tijd in twee dingen te steken. Ja. En hou dat tweede dan. Parkeer dat even. Je moet niet tegen iemand, dat werkt niet. Dan zeg je van, daar ga ik dan niks mee doen. Dat laat ik vallen, dat doen we niet graag. Nee, we parkeren dat eventjes.

We gaan dat in die langere termijnplanning misschien in jaar drie steken of jaar vier. En ik kon daar toen mee leven. Als mijn co-vader tegen mij zei, we gaan het dan niet nu doen. We schieten het niet af, maar we gaan het nu doen. Ik kon mij daarbij neerleggen. Dus. Dat is een beetje de manier waarmee je kan omgaan. Dat is heel mooi.

Focussen, dat is ook een beetje nee zeggen. En ik hoorde jou al praten over die opportuniteiten, dat je als ondernemer heel veel opportuniteiten vindt. Ja. Zowel in het ondernemen als daarbuiten. Er gaan altijd veel mensen op je afkomen met vragen en van die zaken. Wat is de kracht van nee zeggen? Waarom is het zo belangrijk om soms nee te kunnen zeggen?

Ik draai het dan om. En ik zeg dan, als je ja zegt... Op welke andere dingen zeg je dan nee? Jij vraagt mij iets. Eigenlijk zou ik dat niet moeten doen, maar ik zeg ja, ik ga dat doen voor jou. Door ja te zeggen tegen jou, zeg je nee op andere dingen. Belangrijker dingen. Zaken die te maken hebben met je prioriteiten.

En ook, wat is de totale kost van ja te zeggen? Stel, jij vraagt mij iets. Ik heb maar een uur van je tijd nodig, Veronique. Niet langer. Maar, ik kom naar jou. Ik spendeer dat uur met jou. Ik rijd terug en ik volg nog wat op. Dat uur kan makkelijk een halve dag worden.

Dus dat is een halve dag die je spendeert aan iets. Stel dat het niet prioritair is aan iets dat niet prioritair is voor jou. Als je dat zo een paar keer doet op een maand, dan ben je rap een aantal dagen kwijt. Dus dat is die totaalkost. Twee, meestal ondernemer heeft het al druk en je duwt daar dan nog iets bij. Wat is de fysieke en emotionele... Wat is de emotionele kost en de stress die op je schouder staat door iets te doen wat jou eigenlijk niet vooruit helpt?

En een derde vraag die ik soms stel is, zet jezelf een keer een jaar verder. We zijn vandaag 23 januari. Projecteer jezelf een keer naar 23 januari 2025. Eén, ga je nog weten wat de vraag was van vandaag, waarop je ja of nee gaat zeggen? En als je nee zegt vandaag, ga je daar binnen een jaar wakker liggen dat je nee gezegd hebt? Als dat nee is, dan zou ik zeggen, zeg nu ook nee.

Maar nee zeggen is moeilijk. Zeker met iemand met wie je al een relatie hebt. En die nee kan je ook wat gaan managen voor jezelf door te zeggen van, kijk, ik ben nogal een ja-knikker bijvoorbeeld. En ik ben ook een pleaser hoor. Ik moet ook altijd opletten dat ik niet rap ja zeg. Ik koop tijd. Je vraagt mij iets en ik zeg,

en als je het mij vraagt, ik moet even een aantal dingen nakijken. Ik ga er even over nadenken en ik kom bij jou terug. En ik kom overmorgen bij jou terug. En die deadline is voor mij, niet voor jou. Dat ik het niet laat liggen. Ik heb aan Ben beloofd dat ik overmorgen ga teruggaan. Ik neem wat recul, ik neem wat tijd om na te denken.

En ik kom binnen twee dagen bij jou terug en ik zeg, Ben, ik heb het nagekeken, ik kan het niet doen. Je geeft uitleg of niet, maar ik kan je wel helpen. En ik ga jou doorverwijzen naar iemand die jou kan helpen. En jij bent geholpen en ik heb nee gezegd. Ja. Dat is een slimme manier,

ook voor je eigen, om het zo wat te afkaatsen, terwijl het ook wel helpt. En dat je die persoon misschien beter helpt, omdat die andere persoon, waar dat die naartoe gaat gaan, meer tijd en energie daarvoor heeft. En zeker iemand die je niet kent,

die plots met een vraag komt, daar is het vaak niet zo moeilijk om nee op te zeggen. En je zegt, nee, dat ga ik niet doen. Maar je krijgt vaak vragen in een relatie, een werkrelatie, in een medewerker, die jou iets vraagt, iemand daarbuiten, een klant die jou iets vraagt, een leverancier die jou iets vraagt.

Ja, als je al een relatie hebt, je stelt mensen natuurlijk niet graag teleur, dan is het wel handig om soms te zeggen, mijn standaard antwoord is, ik moet er even over nadenken. Bedankt voor de vraag, maar ik moet er even over nadenken, ik moet mij daar eens nakijken.

Het is ook een beetje zelfrespect, om niet direct ja te zeggen. Ja. Want anders zeg je ja, en heb je achteraf spijt, en daar komen niet anders dan frustraties van. Preuk. En dat is een tijd,

dat is een tijd dat je niet meer terugkrijgt. Tijd is je kostbaarste goed. Echt waar. Komt nooit terug. Alles wat je tikt is weg. En hier is vijf minuten, daar is een half uur, daar is een uur.

Als je dat soms optelt, dan verschiet je van... Ik heb voor de eerste keer, en ik had dat ook ergens gelezen, een past year review gedaan. Ik wist niet wat dat was, de PIR. P-Y-R.

Wacht, wat is dat? Past year review. En de oefening is, je gaat gewoon eens naar, de voorbije twaalf maand, kijken naar je agenda. Doorbladert die agenda. En je maakt twee kolommen op een blad,

en links schrijf je van, dat zijn zaken die mij energie gegeven hebben, die ik graag gedaan heb. Mensen met wie ik heel fijne tijd heb doorgebracht, waar ik nog meer tijd wil meespenderen. En de rechterkolom is van, dat had ik niet moeten doen. Daar had ik geen tijd moeten insteken.

En dat helpt jou, houdt dat bij, helpt jou om, je agenda voor de toekomst te plannen. En je zegt, maar vorig jaar heb ik dat gedaan, maar ik heb daar niks aan gehad. Ik heb met die persoon tijd doorgebracht, en die vraagt mij opnieuw om eens te gaan eten,

om een koffie te gaan drinken. Ik ga dat niet doen. Ik heb daar niets aan gehad. En je zou denken van, moet ik door heel mijn agenda gaan bladeren, van het voorbije jaar? Dat duurt geen een halve dag, op een uur of,

ik heb dat op een anderhalf uur gedaan, ook met de oefening van, wat wil ik wel nog, wat wil ik niet. En ik vind die investering, tijdsinvestering wel waard, als je daarmee je komende jaar beter kan gepland krijgen, nog beter ingevuld krijgen.

Lijkt me wel heel confronterend. Ja, ja, ja, want toch, ik ben daar nu zo mee bezig, toch heb ik in die rechterkolom dingen staan, waarvan ik zeg, dat had ik niet moeten doen. Of dat wil ik niet meer doen. Ik heb het gedaan, it was fine, zolang het geduurd heeft,

maar ik ga dat niet meer doen in het komende jaar. Ja, dat is een, dat is iets goed om mee te nemen. Ja. Ook nog iets over, zo u laten onderbreken, en wat tijd geven aan kleine zaken, om andere mensen even te pleasen.

Ik ben onlangs in het boek Deep Work begonnen, en daar gaat het ook over, dat je echt om waarde te creëren, heel gefocust moet zijn. En over een langere periode, soms uren en een stuk, met één ding moet bezig zijn. Want als je even laat onderbreken,

dat is niet gewoon die vijf seconden, of die minuut, of die vijf minuten dat je kwijt bent. Want, om terug in die flow te geraken van concentratie, ben je soms twintig minuten, of een half uur verder. Ja, klopt.

Had ik dat niet gedaan met mijn eerste boek, dan was dat boek niet gekomen. Heb je dat ook zo toegepast? Ja. Echt langere periodes? Ja. Ik heb dus, het idee van het boek,

was gekomen in 2020 al. Het is gepubliceerd in het najaar 2021, maar het etat zat al in 2020. Onderhandeling met de uitgever, op een gegeven moment krijg je een planning, en, oké, mijn manuscript moest ingestuurd worden begin juli 2021.

Ik ben beginnen schrijven in februari. Veel te laat, want ik vind een boek heeft een zwangerschap, de duur van een zwangerschap moeten. En toen dacht ik, dit komt niet goed. En ik heb tegen mijn mentor bij UCL gezegd, ik wil een accountability.

En die zei, oké, ik bel je elke twee weken, om te zien waar sta je. Werkte niet. Dan heb ik gezegd van, kijk, maak een plaats in je huis, niet je bureau, niet waar je andere dingen doet,

maar creëer een schrijfhoek. En elke vrijdag, van negen tot vier, had ik geblokkeerd in mijn agenda als afwezig. Ik ben er niet. Die vrijdag was ook heilig. En om negen uur zat ik achter mijn bureau, geen gsm in de buurt,

geen mails open, alle afleiders, alle verleidingen, weg. En ik begon te schrijven. In het begin heel moeilijk. Je zit daar mee op het blad, begin maar. Nu, ik had wel mijn programma op om terug te vallen.

En dat heb ik weken volgehouden, tot ik doorhad, ik ga meer tijd moeten reserveren, want ik ga daar niet geraken. Dan een tweede blok gereserveerd. Maar dat was heilig. En zo heb ik dat boek geschreven. Dat was er anders nooit gekomen.

Betekent dat ik van negen tot vier, of aan één stuk heb geschreven? Nee, ik had ook pauzemoment. Wat deed ik tijdens mijn rustmoment? Ik ging eens wandelen. Niet op de gsm. Niet naar mijn mails. Want dan was ik weer vertrokken.

Dat bleef toe. Gewoon, ga eens wandelen, drink eens een koffietje. En dat waren mijn rustmomenten. En zo is dat boek gekomen. Het was er anders nooit geweest. Ja, en wat we vaak niet beseffen is, tijdens die rustmomenten, dat je niet op je gsm bezig bent,

dat je aan het wandelen bent, vanachter in je hoofd, zijn al die linken aan het gelegd worden. Al die zaken waarover je hebt geschreven, die zijn allemaal aan het verwerken in je hoofd. Ja. En dat hebben we niet door. En dan ineens tijdens je wandeling

komt er zoiets in je op waar je dan weer over wilt schrijven. Ja. Dus iets heel slim en iets heel waardevol dat je doet, die wandeling. Ja, je verwerkt dan eigenlijk wat je net geschreven hebt. Je begint linken te zien tussen hoofdstukken. Oh, dat zou ik beter daar plaatsen. Of dat ga ik dan naar daar ver...

Of dat is nog een voorbeeld dat ik kan gebruiken. Dat komt niet als je honderd keer op een dag afgeleid bent met iets anders. Ja. Absoluut. En nu dit boek. Want ik wou daar heel graag nog uitgebreid over praten. Het boek.

De vrouw van een miljoen. Van waar komt de titel en wat is het doel dat je wilt bereiken met het boek? Of de boodschap dat je wilt meegeven? Ja. Op de titel kom ik direct eventjes terug, maar de boodschap is vooral van ik wou iets schrijven, een concreet boek, een werkboek waarmee je iets kan, maar waarin je je ook herkent als ondernemer of onderneemster.

Want ook mannen komen op mij af om te zeggen van je kan evengoed de man van een miljoen op je boek zetten, want wij lopen daar ook allemaal tegen. Ja. Dus iets herkenbaars, maar ook iets bruikbaars. En zegt van kijk, oké, daar staan scans in, als ik die doe, dan trek ik mezelf wel een stap vooruit. Dat was absoluut de bedoeling.

Geen theoretisch boek, geen naslagwerk, niet gebaseerd op God weet welk onderzoek allemaal, waar je dan als onderzoeker soms wat moet voorop passen. En de vrouw van een miljoen, de titel komt van de uitgever van Lanocampus. Op een gegeven moment, ja, de achterflap is het eerste wat je schrijft van je boek. Die driehonderd woorden die vanachter staan, die had ik moeten schrijven. En ik had zelf wat nagedacht over een titel

die ook doorgestuurd aan de uitgever. Op een gegeven moment krijg ik als voorbeeld die titel De vrouw van een miljoen. Zelfs op de cover al, direct. Die hypothetische cover. En mijn eerste reactie was van nee, dat gaan we niet doen. Hou je niet door. Mijn naam en daaronder dan de vrouw van een miljoen.

Nee, mensen gaan denken dat ik de vrouw van een miljoen ben. Dat wil ik niet. Het gaat niet over mij. Het gaat over de onderneemsters of de ondernemers die ik iets wil bijbrengen. Mijn uitgever zegt oké, dat is goed. Dan gaan we terug aan de tekentafel zitten. We komen wel met iets anders. En ik had ondertussen die titel waaronder gestuurd naar mensen die ik goed kende.

En ik zeg, wat vind je daarvan? En dat was ofwel volmondig ja, go for it. Ofwel nee, nee, nee, dat ga ik toch niet doen. Zijn wij maar één miljoen waard? Want je hebt een man van zes miljoen. Dat gaan we toch niet doen. En ik dacht, marketing-wise, een duidelijke ja of een duidelijke nee, dat is niet slecht.

En mijn uitgever komt terug en zegt van, we hebben nog eens nagedacht en we hebben een tweede titel. En als je daar wilt voor gaan, voor ons is het goed. Vrouwen verdienen meer. En ik dacht, nee, dat gaan we niet doen. Dat gaan we echt niet doen. Ik ga maar terug naar die eerste titel. En achteraf zei ik tegen Charles, ik zeg,

dat heb je toch met opzet naar mij gestuurd, die tweede titel, om mij echt richting die eerste te duwen. Hij heeft dat nooit toegegeven, maar ik heb wel een licht vermoeden. Maar die titel werkt wel. Marketing-wise, die heeft mij eigenlijk zo ook wel in de markt gezet. Iedereen verwijst naar mij als de vrouw van één miljoen. Al dan niet met een grapje erbij, maar het werkt wel. Ja, het is iets dat blijft hangen, die naam.

Dan, dit boek praat, ik heb het nog niet gelezen, maar praat over hoe vrouwen, vrouwelijke onderneemsters, een omzet van één miljoen kunnen behalen. En je hebt al een aantal keer in dit gesprek gezegd, dat voornamelijk vrouwelijke ondernemers tegen verschillende muren lopen, waar mannelijke ondernemers misschien iets minder tegen lopen. Wat zijn dan bijvoorbeeld die muren of die moeilijkheden, waar vrouwen meer mee te maken hebben?

Ik denk dat de muren hetzelfde zijn, maar ik denk dat de manier waarop we er tegenaan lopen, wat anders is. Het gaat nog maar... Ik hoop het niet dat vrouwen minder ambitieus zijn. Daar is onderzoek over. Dat vrouwen minder ambitieus zijn dan mannen. Wel, ik vind van niet. Waarom concludeert men dat in onderzoek? Omdat we die klassieke maatstaven gaan gebruiken.

Hoeveel omzet, hoeveel medewerkers, hoeveel geld is erop gehaald? Aan welk tempo groeit een vrouwelijke ondernemer? Als je die klassieke parameters gaat gebruiken, ja, dan ga je inderdaad moeten concluderen dat vrouwen minder ambitieus zijn. Maar ik vind dat niet. Vrouwen zijn wel ambitieus, maar vullen dat vaak wat anders in. In de zin van, wij meten dan niet altijd af aan onze zaken. Wij meten dan meer af aan onze cijfers.

Wij meten dan meer af aan onze impact. Hebben wij impact? Maar ik koppel die twee wel. Om impact te hebben, heb je vaak ook een succesvol bedrijf nodig. Dat kan groeien, waarbij je mensen werk kan geven, waarbij je misschien ook doing good while doing business kunt doen. Dus ik koppel die twee wel. En als ik dan over die cijfers praat met vrouwelijke ondernemers,

dan moet ik vaak wat gaan stretchen. Dan zeggen ze van, ja, als ik wil groeien, dan wil ik daar naartoe. En dan zeg ik van, maar stretch dat wat. Je kan ook verder springen dan wat je zelf denkt. En waarom niet? Je kan nog altijd op je eigen tempo groeien, op de manier dat je wilt groeien. Maar ik zie een bedrijf ook als een bron, en dat komt wat in mijn volgende boek voor,

als een bron van generational wealth, zoals ze dat in het Engels noemen. Waarom zou je gewoon een bedrijf gaan opstarten om jezelf wat bezig te houden? Waarom zou je niet zeggen, van kijk, een bedrijf is een bron van welvaart. In eerste instantie voor jou als ondernemer, voor je loved ones, degene die er mee kunnen van genieten, van je succesvol bedrijf, maar ook daarbuiten.

Je draagt bij aan de maatschappij, je draagt bij aan een economie, je geeft andere mensen werk. Je kan goede doelen steunen. Dus ik kijk ruimer naar een bedrijf dan alleen van, maar ik ben hier een passie of een bezieling aan het uitwerken, en als ik mezelf daardoor een loon kan uitwerken, is het al goed genoeg. Als je daarvoor kiest, fine, niks mis mee.

Maar ik wil verder springen dan dat. Ik wil verder gaan dan dat. En wat geef ik dan mee aan die onderneemsters, waar lopen we vaak wat anders tegenaan, dat is onszelf te lang tegenhouden om dingen te doen, doordat we met die overtuigingen zitten, die limiting beliefs, waarvan we zoiets hebben van, ja, we gaan het toch maar niet doen, want we zijn er niet klaar voor.

We zijn nog niet goed genoeg. We moeten nog bijleren. We moeten nog kennis opdoen. We gaan nog wat wachten. Nee, smijt dat van uw schouders. Heb ik het perfecte boek geschreven? Verre van. Helemaal niet.

Ik heb dat ook vrije lap losgelaten. Van, ik ga dat perfect boek hier schrijven. Niet mijn ambitie. Heb ik het perfecte bedrijf? Verre van. Ben ik de perfecte ondernemer? Nee. Loslaten, want anders komt er niks.

En dan heb ik het perfecte bedrijf. Verre van. Ben ik de perfecte ondernemer? Nee. Loslaten, want anders komt er niks. En dan heb ik het perfecte bedrijf. Dan de derde component, die vaak bij vrouwen wat speelt, is durf je nek uit te steken om te gaan verkopen.

Durf je nek uit te steken om jezelf visibel te maken. Van, dit doe ik, ik ben daar goed in, goed genoeg om ermee de markt in te gaan, en ik ga ook bekendmaken dat ik daarmee bezig ben, dat je mij kan vinden. Dan geef ik het voorbeeld van die zonnepanelen die ik laten liggen heb. Als ik niet weet dat jij zonnepanelen legt, dan ga ik dat niet doen. Dan ga jij nooit zonnepanelen op mijn dak leggen. Want dan ga ik op zoek naar iemand, ik ga op zoek en ik vind iemand anders. Maar als jij op mijn radar komt met, ik leg zonnepanelen, ik pak het zo aan, ik kom langs

en ik kijk wat je nodig hebt en ik ontzorg jou van A tot Z voor die zonnepanelen en ik kom elk jaar eens controleren, you have my listening here. Dan mag jij bij mij eens komen vertellen hoe je dat aanpakt. Want ik heb geen goesting voor die zonnepanelen. Om heel het land af te lopen, om te zien waar ik honderd euro minder betaal om mijn zonnepanelen gelegd te krijgen. Daar heb ik geen zin voor. Dus als jij op mijn radar komt, graag ben, kom maar.

En als dat dan klikt en als ik zeg van ja, die aanpak staat mij aan, die prijs staat mij aan, dan ben jij bezig. Maar als jij nooit op mijn radar komt, ja, dan zal het iemand anders zijn. Dus die durf om je te laten zien en om te zeggen van, dit kan ik en hier ben ik ook goed in en ik ga jou helpen. Want jij zit met je probleem, jij wil zonnepanelen wel, ik kan dat nu niet, nu zo toevallig kan ik dat heel goed. Dus ik ga jou helpen.

Dus dat woord verkopen smijt ik ook vrij snel overboord. Je bent niet aan het verkopen. Je bent iemand aan het helpen, ik kan geen zonnepanelen leggen. Ik ga er niet aan beginnen, ik ken er niks van. Ik wil dat ook niet kennen. Dus ik heb iemand nodig om dat probleem bij mij op te lossen. Om mijn energiefactuur naar beneden te krijgen. Ik kan het niet zelf.

En dan, als je dat inzicht wat aanreikt, dan zeggen onderneemsters, ja, eigenlijk heb ik het zo nooit bekeken. Dan wordt het niet van, ah, ik sta hier te roepen en op mijn borst te kloppen van, zie ik hier wat ik allemaal kan? Nee, ik redeneer vanuit, daarbuiten zijn ondernemers, bedrijven, mensen die geholpen kunnen worden met wat ik doe, de manier waarop ik het doe en ook nog waarom ik het doe. Want die waarom vind ik ook belangrijk. Waarom ben jij bezig met zonnepanelen?

Waarom schrijf ik boeken? Waarom geef ik les? Waarom heb ik een bedrijf? Als je dat ook kan overbrengen naar anderen, ja, dan heb je heel vaak ook een luisterend oor. En wat is jouw waarom? Van die, van het boek, van het mentorschap, van de coaching, van het lesgeven? Ja.

Het lesgeven is, ik heb een hart voor jongeren. Ik geloof enorm in jonge mensen. Ik heb in mijn jonge jaren ook bepaalde mensen gehad in mijn leven die dingen hebben gezegd die ik nog steeds niet heb gezegd. En ik denk dat dat heel erg belangrijk is. Ik denk dat dat heel erg belangrijk is. Ik denk dat dat heel erg belangrijk is. Ik denk dat dat heel erg belangrijk is.

Ik heb in mijn jonge jaren ook bepaalde mensen gehad in mijn leven die dingen hebben gezegd die ik nog steeds herhaal, waar ik nog steeds aan terugdenk. Ik vind dat een kracht van je welste. En dat wil ik ook hebben. Dat lesgeven tot daaraan toe, maar als ooit eens iemand zegt later van, die bokstal die vertelde toch nog wel iets zinnigs in de les of ik heb daar nog moeten aan terugdenken, dan ben ik de gelukkigste. Ja.

Dat is heel erg belangrijk. Ja. vrouw ter wereld. En jongeren zijn de toekomst, hoe je draait of niet. En ik geloof niet in dat fabelje van je kunt er niks mee aanvangen en ze zitten gewoon te scrollen op socials en ze denken niet meer na en ze hebben geen kritische blik.

Allemaal niet waar. Allemaal niet waar. Ik zit er dagelijks op te kijken. Ik leer er veel van. Dat ondernemen, ja, wat ik net zei, ik heb die missie om, dat is eigenlijk echt mijn missie geworden, om andere onderneemsters, waarvan er te weinig zijn,

die te kleinschalig blijven vaak, om die ergens een stap vooruit te helpen. Dat is eigenlijk mijn missie in het ondernemerschap ondertussen. Ja, en die boeken schrijven, dat is een uiting van die missie en ik schrijf heel graag, dus ja, dat is voor mij geen straf om iets

te schrijven. Het zijn allemaal dingen die samenkomen, dat ik graag schrijf, nog van vroeger dan nu. Dingen waar je zelf tegenliep en het anderen willen helpen, die drie zaken komen samen in een boek en mentorschap en het lesgeven en zo. Ja, en de rode draant

door in alles wat ik doe, is eigenlijk delen in de hoop dat, en met de bedoeling dat, niet alleen de hoop, maar met de bedoeling dat heel wat zaken waar ik zelf tegen aangelopen ben, of vertraging door heb opgelopen in het leven, vind ik dan. Ik heb daar geen spijt over,

dat is het niet, maar bepaalde dingen hadden anders en sneller gekund, had ik dingen geweten, maar dat is voor iedereen zo. Het leven is de wet van het voortschrijdend inzicht. Als ik iemand een stapje sneller kan doen gaan in, de ambities die ze hebben,

ja, dan vind ik mezelf geslaagd. Dat vind ik de grootste waarde van een boek, een mentor, coaching, maakt niet uit wat het is, maar gewoon dat je al die fouten in jezelf moet maken, of je hebt ze toch al eens gehoord en je hebt er al eens een ander beeld of een oplossing van gekregen.

Ja, of je hebt erop een inzicht, dat je zegt van, ah ja, daar ben ik eigenlijk ook tegen aangelopen en nu weet ik waarom, nu begrijp ik waarom, ik ga het niet meer doen. Ja. We hebben het al gehad over de moeilijkheden, of de muren waar dat onderneemsters soms tegenlopen, soms iets

meer dan mannen, maar ik ben honderd procent zeker dat mannelijke ondernemers tegen dezelfde muren lopen, iets meer of iets minder, dat laat ik nu even terzijde. Wat zijn bepaalde sterktes die dat vrouwelijke ondernemers of onderneemsters juist hebben?

Ja, ik spreek dan altijd van doorsnee vrouwen en doorsnee mannen, want er zijn altijd uitzonderingen langs beide kanten en we zijn allemaal zo'n combinatie van mannelijk en vrouwen en vrouwelijke kenmerken en eigenschappen. Maar de doorsnee vrouw zit

vaak met meer empathie in haar buik. We gaan ons makkelijker in de stoel van iemand anders zetten. Dat is een heel goede eigenschap, soms werkt dat een beetje tegen u, dat je te veel empathie gaat tonen en dan te veel gaat plooien naar

iemand anders. In prijszetting bijvoorbeeld speelt dat bij vrouwen vaak een rol. We gaan ons vaak underpricen. Dan zullen we iets hebben van kan die potentiële klant, heeft die wel budget voor mij? Dat is de rekening die je klant dan maakt, die moet jij niet maken. We zijn

meer overleggericht. We willen graag een buy-in van anderen. We praten niet graag in statements, maar we gaan iets zeggen en dan daaraan hangen vind jij dat dan ook. Ben je mee in mijn verhaal? Wat in sommige situaties dus heel gunstig

is van we overleggen, we zorgen ervoor dat iedereen mee zit in dezelfde boot. Zeker ook een sterkte. Dat risicobewustzijn zit bij vrouwen ook wat anders. Ik zeg niet dat vrouwen risicoavers zijn, want je hebt mannen die risicoavers zijn, je hebt vrouwen die risicoavers zijn.

Maar vrouwen gaan vaak wat anders met risico om in de zin van bewuster. Ik herken dat er een risico is en ik ga ook al eens nadenken als het zich voordoet, wat kan ik dan doen om dat op te vangen?

Een mannelijke ondernemer gaat vaak zeggen, dat zien we wel, als het zover is. Dan zien we wel hoe we dat opvangen, maar het is er nog niet. Een vrouw gaat wat preventiever gaan denken. Dat is ook de feedback van investeerders, die zeggen van, die vrouwen hebben al verder doorgedacht. En dat vindt een investeerder eigenlijk wel fijn,

van oké, die kunnen dat opvangen. Als het zich voordoet, weten die wat ze er moeten mee doen. Dus dat is zeker ook een sterkte van vrouwelijke ondernemers of van vrouwen te koer. Maar ondanks het feit dat ik zo'n focus heb op vrouwelijke ondernemers, ik denk dat het ook een sterkte is.

Ben ik enorm voorstander van diversiteit. Van gemengde co-founderteams, niet alleen qua gender, gemengde teams van medewerkers, de maatschappij daarbuiten is ook divers. En met een eenzijdige blik daarnaartoe kijken, daar komt niks goeds van.

Daar komt niks goeds van. Ik zorg er zelf ook voor dat ik voldoende omringd ben door een mix van vrouwen, mannen, ondernemers, niet-ondernemers, andere achtergronden hoe diverser, hoe beter. Ja, dat kwam ook net in mij op.

Want als je die sterkte is van een vrouwelijke ondernemer en het opleisten was, iets meer nadenken over risico en een paar stappen vooruitdenken, terwijl we het nu heel stereotyp doen, een man die dan gewoon gaat en iets meer risico pakt,

brengt die mensen samen en je hebt niet 1 plus 1 is 2, maar 1 plus 1 is 5 of zo. Ja, dat wordt 1 plus 1 is inderdaad 5. De ene die gas geeft, de andere die al op de rem gaat staan, waardoor je in de middel wat belandt en zegt we gaan vooruit,

maar toch op een manier dat we het aankunnen. Want anders riskeer je misschien tegen de muur te kletsen als je te snel vooruitgang boekt. Los van mannen of vrouwen, ik denk dat er heel veel praktische adviezen ook in jouw boek staan om daar een omzet van een miljoen te geraken.

En in mijn podcast ga ik je heel graag op die praktische dingen in dat iemand die luistert na de podcast al iets meer weet van wat kan ik nu effectief gaan doen om daarnaartoe te werken. Dus kan je zo bepaalde strategieën of adviezen al meedelen

die jou kunnen helpen om daar een miljoen te schalen? Ja, bij mij start het zowel in mijn acceleratorprogramma als in mijn boek met dat miljoen is een cijfer en omzet is niet heiligmakend, maar je kan daarmee werken.

En je kan voor jezelf zeggen van, kijk, waar sta ik nu? En tegen wanneer wil ik 1 miljoen euro gaan halen? Ik neem nu 1 miljoen als omzet toe. Je kan ook een ander hebben. Stel, binnen 3 jaar. Stel, is het nu op 200.000 euro omzet.

Binnen 3 jaar wil ik 1 miljoen euro omzet halen. En daar begint het. Oké, we gaan dat spreiden over die 3 jaar en we gaan dat opbouwen. Dit jaar gaan we misschien van 200.000 euro omzet vorig jaar naar 350 of naar 300.

Wat moet je doen om die 300.000 euro omzet te halen? Kan je dat nog alleen? Moet je een extra medewerker gaan aanwerven? Wat moet jij van je bord duwen om meer tijd te kunnen steken in verkopen en 100.000 euro extra omzet

ervan uitgaande de klanten die je al hebt blijven? Hoeveel klanten moet je daarvoor gaan werven? Op een jaar tijd. 12 maand. Hoeveel is dat per maand? Zit je met een seasonality in je bedrijf dat je zegt,

de zomermaanden, dat, dan verkoop ik niks. De december, bij mij, ook niks. Oké, dan heb je 9 maanden. Hoeveel klanten ga je moeten werven in die 9 maanden per maand? Hoeveel leads heb je daarvoor nodig? Wat is je conversie? Heel veel vrouwelijke ondernemers

hebben daar geen concreet zicht op. Dus we gaan berekenen van, kijk, als je terugkijkt naar wat je al verkocht hebt en hoeveel contacten je hebt moeten liggen om te verkopen. Ik spreek nu even van een B2B-business. Niet van een B2C-business. Dat is een ander model.

Dan kan je zeggen van, ah, om één klant te nailen, als ik het zo even mag zeggen, moet ik minstens 8 leads hebben. Of 5 leads. Oké? Stel 100.000 euro omzet, dat is 20 extra klanten. En per klant moet je 5 leads hebben

om een klant te hebben. Er zijn 100 mensen die je gaat moeten benaderen om 20 klanten uit te gaan. Hoeveel contactmomenten moet je daarmee hebben? Hoeveel contactmomenten moet je daarmee hebben? Is dat op één keer verkocht? Heb je daar 3 contactmomenten voor nodig? 5?

Dus je gaat heel concreet gaan berekenen wat betekent dat? Hoeveel mensen moet ik op een dag contacteren om tot die extra klanten te geraken? En is dat haalbaar? Als je 50 telefoontjes op een dag gaat moeten doen, dat gaat niet lukken. Of je moet het uitbesteden aan iemand anders,

want zelf alleen kun je dat niet. Misschien zeg je van, ja, dat moet gebeuren en ik ga dat laten gebeuren. Ik stel iemand aan, maar dat maakt het zeer concreet en je creëert een accountability voor jezelf. Want je weet, deze week moet ik één extra klant hebben. Dus je gaat bergendal verzetten

om die één extra klant binnen te halen. Ik heb hem niet gehaald van de week. Oei, dat betekent dat ik volgende week twee extra klanten moet hebben. Wat moet ik anders doen om die klanten te overtuigen? De markt leidt iets moeilijker. Ik heb misschien meer tijd nodig dan vroeger.

Dus je gaat jezelf continueren kunnen corrigeren, bijsturen om toch je doel te halen. Stel dat je je doel niet haalt, maar je zegt van, ik heb geen twintig klanten gehaald, maar achttien. Kudos. Geef jezelf maar een pluim,

je hebt er achttien bijgehaald. En die twee, je stelt je plan naar de toekomst bij. Ik moet misschien mijn omzetdoel van binnen drie jaar nog zes maanden langer laten lopen. De boodschap is ook altijd, you're in the driving seat. Jij bent een ondernemer. De doelen die jij je oplegt,

zijn ook voor een stuk voor jezelf. Tenzij je een investeertreptie zegt van, hela, maar je zegt dat je er twintig moest hebben en je hebt er geen twintig. Ah, dan moeten we toch een keer ingrijpen. Dat is iets anders. Maar als je alleen maar accountability aan jezelf moet afleggen,

you're in the driving seat. Jij beslist. Dat is enorm sterk. Maar dat is een boodschap die ik vaak moet zeggen, van, jij beslist. Er is geen fout of geen juiste manier. Dat is er niet.

Elke ondernemer, elke mens maakt, fouten is een groot woord, faalt in bepaalde dingen. Ik vind dat dat eigenlijk een woord is dat we moeten schrappen. Falen, wat is dat? Dat is gewoon iets proberen en je hebt een ander resultaat dan gewenst.

Oké, dan doe je het op een andere manier of je doet het niet meer. Maar falen, wat is dat nu voor een woord? Ik snap dat niet goed. Een zalige mindset. Ja, dat bestaat toch niet? Als je kijkt naar een baby, hoe leert een baby lopen?

Ja, alstublieft, door heel veel te vallen. En soms een keer fout te vallen. Pijnlijk, hè? En je gaat al zoudere, mentor, je gaat al zoudere een beetje oppassen en opletten en zeggen van, mannetje of meisje,

dat gaan we anders doen. Blijf een beetje weg van de kant van die tafel, want als je daar valt, dan ga je misschien heel hard pijn doen. Maar voor de rest laat je dat kind toch vooral proberen. Anders komt daar nooit niks van. En in ondernemen is falen of de angst voor te falen, falangst, een heel grote speler, hè?

Ja. Wat zie jij van het belang van falen in ondernemen of het juist je niet laten tegenhouden door falen? Wat vind je daarvan? Weet je, toen ik gestart was met Witeles & Moor, ik heb nog nooit zoveel schrik gehad als toen. Ik had veel te verliezen. Ik was een huis alleen aan de hand.

Ik had een dochter van zeven jaar. Mijn ouders verklaarden mij gek dat ik nog mijn bedrijf begon, terwijl het zelf ook ondernemers waren geweest. Dus angst, die angst kroopt mij regelmatig rond de keel. En tot ik van Gaya Kawasaki, een Amerikaanse ondernemer, een quote zag, als je als ondernemer geen angst hebt, dan scheelt er iets met je.

Dat scheelt er iets met je. Angst is de middelneem van elke ondernemer. Dus dat mag je niet tegenhouden, want dan gebeurt er niks. Je hebt nooit alle informatie. We hebben geen glazen bol, niemand. Maar dat is in het leven ook zo. Dus als je niks doet, als je zegt, ik ga het toch maar niet doen,

want er zou, god weet wat, de maan zou eens op mijn hoofd kunnen vallen, of de naam er op mijn hoofd kunnen vallen, ik ga het dan maar toch niet doen. Ja, heel spijtig, dan gaat er ook niks gebeuren. Dus die angst leren opzijzetten en toch doen. En dan gaan er dingen goed gaan, en er gaan dingen gaan op een manier

dat je het niet wilt zien gebeuren. Niet alles gaat goed, maar niet alles gaat fout ook niet. En als er iets fout loopt, als je dan faalt in iets, dan is het gewoon van, oké, dat ga ik dan niet meer doen, of ik ga het op een andere manier doen,

zodanig dat de volgende keer de uitkomst wat beter is. En die horeca-expo, waar ik 10.000 euro betaald heb en niet teruggekregen heb, en geen stand gehad heb, dus geen klant. Ik heb gezegd tegen mezelf van, oké, pijnlijk, pijnlijk, he,

painful. 10.000 euro. Maar hier ga je niet blijven bij hangen. Het is voorbij. Het is gedaan. Die 10.000 euro, als je nu achter klanten aan gaat, die ga je wel binnen de kortste keren terug hebben.

Maar als je hier drie maanden blijft zagen over die 10.000 euro die je niet had moeten uitgeven, ja, daar komt ook weer niks goeds van. Is dat falen? Nee, het is een cliché. Het is leren, he. Leren uit je fouten.

En dat doen we niet alleen als ondernemer, dat doen we daar buiten ook. Ja. Dus die dingen gewoon, ja, gaan en laten gebeuren. Wat gebeurt, je best doen, he. Altijd je best doen.

En proberen te vermijden dat er dingen fout lopen. Een keer falen is eigenlijk ook niet erg, he. Dat is ook niks eindig of zo. Terwijl dat wel zo'n naam heeft van het is iets eindig en daarna kun je niet meer voortgaan. Maar het is eigenlijk een geleerde manier dat niet werkt. En het leert je zoveel meer naar de toekomst toe. Ja.

Ja, als je bedrijven betreft, dat kan gebeuren. Dat je op een gegeven moment moet zeggen, je moet de stekker eruit trekken, want het lukt niet. Maar zelfs dan, dat is niet het einde van het leven, he. Dat is niet fijn.

Maar dat is niet het einde van het leven. Ik moet dan mijn mama citeren, die vandaag verjaard, die zegt, er is maar één ding echt erg in het leven. Één ding. En ze zei dat naar aanleiding van mijn eerste scheiding. Ze zei, ongeneeslijk ziek zijn.

En al de rest gaat voorbij. Oké. Gaat voorbij. Niet zonder pijn. Niet zonder tegen jezelf een keer te vloeken en te zeggen, wat heb ik nu uitgestoken? Of dit had ik anders moeten aanpakken.

Maar zet je recht. En begin opnieuw. Begin opnieuw. Dat perspectief geeft heel veel kracht en zo. Dat is zo'n spiegel voor je. Als je je problemen, waar iedereen nu mee zit, want je eigen problemen,

dat zijn altijd de ergste. Ja. Als je dan kijkt naar, ben ik ongeneeslijk, zie ik, nee. Waar ben ik dan eigenlijk aan het zagen? Ik heb dat met mijn dochter ook. Hier en daar zit dan een keer een toets tussen die slecht is.

Ik ben daar nooit kwaad voor. Daar nooit kwaad voor. Als ik tegen haar... Begrijp je waarom je toets niet goed is gegaan? Heb je te weinig gestudeerd? Kan je iets aan doen. Volgende keer studeer je meer. Heb je het niet begrepen?

Kun je er iets aan doen? Kunnen we kijken, wat heb je niet begrepen? Zoeken we hulp of wil je het zelf uit? Of je gaat terug naar je leerkracht. Dus analyseer waarom het niet goed is. Ga en zoek naar die dingen die je de volgende keer moet doen om te vermijden dat je terug slechte punten hebt. Ik kan ook zeggen van, ja, maar zo niet.

Zo niet. Met zo'n punten kom je niet naar huis. Dat aanvaard ik niet. Want ik betaal je school en het zinnekeer en wat ik allemaal doe voor je. Wat gaan ze daaruit leren? Volgende keer gaan ze misschien die slechte punten verdoezelen en zeggen, ik heb mijn punten nog niet gehad.

Nee, gewoon leer eruit. En pak zelf vast wat je vindt. Als zij tegen mij zegt na een slechte toets, ik heb geen hulp nodig, ik laat haar gaan. Ik grijp niet in. En als die volgende toets terug slecht is, terug datzelfde gesprek. En dan zeg ik tegen haar,

jij hebt het in de hand, Anna-Helene. Jij, hè. Niet ik. Jij moet mij zeggen, aanvaard je hulp of niet. Maar weet, zonder hulp is het veel lastiger in het leven, Marmet. En daar is geen schaamte rond. Ik verwacht niet van jou dat je een Einstein bent. Nee, niet.

En zelfs Einstein zal nog wel hulp hebben gehad, hè. Misschien meer dan andere mensen. Ja. Er hangt zo'n beetje een tamboer rond u laten helpen, hè. Omdat dat, dat is ons ego dan, hè. Dat zegt dat we niet goed genoeg zijn, want we moeten hulp krijgen. Terwijl het is heel slim om hulp te vragen, omdat je dan veel sneller... Absoluut.

Dat is een shortcut naar vooruitgang, hè. Het sneller vooruitgang boeken. Maar ik heb ook heel lang geen hulp gevraagd, hè. Ik vond daar, ja, het zelf uitzoeken, hè. En dan heel lang overdoen om het te vinden, het niet vinden, verkeerde dingen vinden. Ik kom ook uit een tijd, nu kun je veel dingen vinden, maar ik kom uit een pre-internettijd, hè. Daar was niet veel te zoeken, hè. Dus dat was vooral zitten kniezen op jezelf van pluk hier, nee, ik kan het niet.

Dus er zijn zoveel mogelijkheden om jezelf te laten helpen en why not? Ik heb daar absoluut geen probleem meer mee. Als iemand mij iets vraagt, vroeger zou ik dat niet durven zeggen, ik weet het niet, ik moet even nakijken. Ik ga nu niet zitten, improviseren, om te doen alsof ik het wel weet. Nee. Er zijn inderdaad ook, en ik vond het leuk dat je dat zegt, veel meer mogelijkheden nu, met AI en sociale media en zo, om te ondernemen.

En het is misschien ook een beetje toegankelijker geworden om te ondernemen. En tegelijkertijd ook competitiever, natuurlijk. Zijn er nog zo bepaalde trends dat je tegenwoordig ziet in het ondernemerslandschap? Wel, dat is al een hand. Ik ben de hele tijd bezig in de zin van, ik geloof enorm in netwerk ondernemen. Niet te denken van, ja, ik moet hier de all-round, ik heb altijd een beetje probleem als iemand zegt, ik heb een all-round bedrijf. Want heel veel zaken zijn heel complex geworden.

Ik ga het nu even betrekken op mijn eigen diepte-expertise marketing, een marketing agency, de dag van vandaag. Ja, daar heb je het. Daar heb je heel veel skills in nodig. Marketing is iets zeer complex, technisch geworden. De kans dat één persoon dat allemaal nog kan, is onbestaande. En als je dan een kleinschaliger marketing agency bent, dan heb je zo vaak iets van, ja, die grote klanten, die ga ik niet kunnen helpen,

want ik ben maar met twee of met drie. En die hebben natuurlijk heel veel services, heel veel dingen nodig, heel veel expertise, en die heb ik niet. En waarom zou jij als marketing agency dat allemaal in huis moeten hebben? Want daarbuiten zit een zee van mensen met diepte-expertise in één specifiek domein binnen marketing. Reach out, betrek die, geef die business, en zeg, als we min of meer een vaste werkrelatie kunnen hebben,

dat ik jou regelmatig klanten aanbreng, en jij voor mij x dagen per week kan reserveren, zodanig dat ik weet dat de uitvoering ook volgt. Krachtig, hè? Ja. Heel krachtig. En die freelancers, die kunnen wisselen, want nu heb ik klanten die dat vragen,

en morgen heb ik klanten die dat vragen, en ik kan een deel doen, maar voor een ander deel heb ik iemand anders nodig. Vroeger was dat onbestaande. Nu kan je eigenlijk zeer flexibel je bedrijf samenstellen, au furia mesur, van hetgeen dat je aan het aanbieden bent naar een klant, en dat evolueert, hè. Je kan zeggen van, kijk, realisatie is schrijven, is content aanbieden.

Maar content is ook al zodanig uitgebreid geworden, in de zin van, waar moet die content belanden? Is dat voor een website? Is dat voor socials? Is dat een blog? Is dat een nieuwsbrief? Dat zijn allemaal verschillende stijlen van schrijven, waarvan je zegt, man, ik kan perfect een blog schrijven. Ik ben heel goed in blogs schrijven. Maar die socials, die moet je aan mij niet vragen.

Ga op zoek naar die samenstelling voor die klant, dat je kan zeggen, oké, dat bied ik aan. En dat is het team. Dat nu werkt voor jou. Zitten die allemaal op je perel? Nee, waarom zou dat moeten? Die klant vraagt daar ook niet naar. Welke relatie heb jij met die mensen die klanten willen?

De klant wil vooral een goed resultaat. Waar dat hij tevreden over is, en hoe jij dat organiseert achter de schermen, en daar zie ik ook nog vaak ondernemers die zich dan tegenhouden en zeggen van, ja, die grotere klanten, dat gaat niet lukken, hè. Gaat niet lukken. Kan ik dat allemaal niet aanbieden. Jawel.

Jawel. Ook weer die mindset. En die ambitie van, maak jezelf wat groter dan dat je bent, door reach-out naar experten, naar expertise. En dat was vroeger niet het geval. Dat is nu wel. En dan uiteraard, je spreekt daar van AI. Ja, je kan vandaag de dag dus zeer goedkoop delegeren.

Zeer goedkoop delegeren. Dat delegeren is ook iets wat terugkwam in jouw blogs. Ja. Omdat dat ook veel... Dat maakt veel tijd vrij voor jou om te focussen op... Ja. De dingen die er echt toe doen, waarbij jij persoonlijk impact maakt. Ja, waarbij jij impact maakt, hè.

Je eigen one thing, waar je heel goed in bent, uniek in bent. En dan de groei van je bedrijf, hè. Want daar ga je aandacht moeten aangeven, hè. De groeimotor van je bedrijf is marketing en sales. Dus dat is het eerste waar je gaat moeten tijd in steken als je wil groeien. Dat goed krijgen. Ja. Wel veel kleine nuggets die zo in mijn hoofd...

Ja, ik ga meenemen. Nu, je bent iemand die heel veel ondernemers kent. En je bent een heel belezend persoon. Je volgt ook sowieso internationaal veel ondernemers. Als er zo één persoon is, man of vrouw, in België of internationaal, maakt niet uit. Als er één persoon is waarmee je een keer graag op restaurant zou willen gaan. Wie zou dat zijn? Er zijn er meer dan één.

Maar met wie ik graag is op restaurant zou gaan, is Oprah Winfrey. Ja. En de reden waarom is... Voor mij is dat de verpersoonlijking van een rijke vrouw. Niet alleen in vermogen, maar vooral ook van binnen. Die zich durft uit te spreken over gevoelige thema's. Ik verwijs vaak naar die acceptance speech van een aantal jaar geleden, waar ze vond ze in de voetsporentrats van Sidney Poitier.

De eerste zwarte man die... Een nominatie, een award kreeg, een Oscar was het denk ik, of een Golden Globe. De CCB, de Mill Award was het. En zij heeft die dan ook gekregen, jaren later. Zeer aspirationeel speech. Daar zou ik alle dagen kunnen naar kijken om ervan te leren. Dus dat is echt zo'n voorbeeld van doing good while doing business. Een giving heart in de zin van ook veel zich inzetten om andere ondernemers te helpen.

Maar er... Maar ook dat rolmodel durven te zijn voor andere vrouwen, andere mensen, jonge meisjes, die ergens in een hoek of een kant zitten en misschien in een thuissituatie zitten, die niet direct kansen creëert of kansen geeft, om die toch iets aan te reiken om te zeggen van kijk, jij kan ook. Jij kan ook jouw droom achterna gaan. En dat vind ik zo prachtig. Dus daar denk ik wel dat een etentje niet zal volstaan om er gesprek mee te hebben.

Ja. Dat lijkt me ook een heel interessante vrouw waar je eindeloos zou kunnen praten. Ja. Maar we hadden een zeer commerciële vrouw, hè. Zeer money-driven, hè. Langs de andere kant ook. Waar ik ook niks mis mee. Niks aan vind, hè.

Niks mis aan vind. Dat vind ik ook juist zo interessant. Want het is iemand die heel veel mensen helpt en inspireert. En terwijl ook... Ik ging nu haar zakken vullen. Zeggen, maar dat klinkt te negatief. Ze zorgt voor haar eigen en haar en de mensen rondom haar. Terwijl dat is ook...

Andere mensen helpt. Dat is echt... Nu, ik ga misschien iets vreemds zeggen, maar we hebben vermogende mensen nodig, hè. Die niet alleen geld verdienen of geld vergaren voor zichzelf, maar daarmee ook anderen helpen. Ik ben van bepaalde mensen geen fan, maar heel veel vermogende mensen richten op een gegeven moment een foundation op. En daar zal ook een fiscaal element achter zitten, ga je mij allemaal niet horen zeggen. Maar die geld geven aan goede doelen. Om bepaalde problemen in de wereld te helpen oplossen.

Als die dat geld niet hebben, dan wordt dat geld ook niet aan de organisaties gegeven die daarmee bezig willen zijn. Die wel een insteek hebben van, we zijn wereldverbeteraars en we willen hier de wereld op een of andere manier, tijd, milieu, tijd, gezondheid, verbeteren. Als die geen middelen krijgen om dat te doen, dan gebeurt er daar ook niks. Dus... Dus... Dat is gewoon een dubbele kijk op. Soms wordt er naar vermogende mensen gekeken als inderdaad die zakkenvullers, die dan alle mogelijke belastingen ontlopen.

Maar daar zit ook nog een goeie kant aan. Excuseer. Absoluut. We hebben daar meer van die mensen. Ze creëren jobs, ze geven hun geld bijvoorbeeld deels, of als ze komen te gaan, volledig weg. Ze doen eigenlijk heel veel mooie dingen ook. Ja. En je mag jezelf ook eens belonen.

Absoluut. Absoluut, als je hard werkt. In eerste instantie probeer je je eigen leven zo aangenaam mogelijk te maken. Je eigen leven, en door je eigen leven aangenaam te maken, genieten degenen die rondom je al zitten daar ook mee. Er zijn weinigen die alleen maar aan zichzelf denken. Dus dat is een nobel doel op zich. We lopen hier maar één keer rond, dat we het weten. Ik streef naar een aangenaam leven.

Ik streef naar een leven waar ik op het einde kan terugblikken en zeggen van kijk, ik heb veel fouten gemaakt, ik heb sommige mensen ongelukkig gemaakt, ik heb mensen gekwetst, maar ik heb ook veel goeds gedaan. Ik heb mijn best gedaan om de beste versie van mezelf te zijn. En daar streef ik nog altijd naar. Ik ben daar nog niet, en ik ga daar nooit geraken, dat weet ik ook. Maar dat is een doel op zich. Ik wil de beste versie zijn voor mezelf. Voor die mensen waarvoor ik iets wil betekenen.

Ik vind dat de enige. En hoe je dat zelf invult, dat is jouw ding. En daar is geen right of wrong. Alles is goed. Als je het zelf maar goed vindt. Maar ik ben ook niet vies van along the way voldoende te verdienen om dat ook financieel te ondersteunen. Het is gewoon aangenamer als je voldoende middelen hebt om de dingen te doen die je graag wilt doen. Ik streef niet naar een jacht ergens in de Middellandse Zee.

Niet. Ik heb daar geen interesse in, dat maakt mij niet warm. Maar langs de andere kant, als ik rondloop, vorige week moest ik naar Utrecht. Ik heb daar een hotelkamer geboekt, op mijn eigen kosten. En ik heb daar een luxe kamer geboekt voor mezelf. Waarom? Daar was een bad. Ik wou s'avonds, het was wat kouder, een bad kunnen nemen. In die gewone kamer was dat niet.

Dat wil ik mij kunnen permitteren. Dat is voor mij luxe. Iemand anders zal zeggen, als het dan maar is. Het is voor mij, dat zijn die kleine dingen waar je aan kan treden. Een hotelkamer boeken met een bad? Amai, zeg, als het dan maar is. Voor mij is dat luxe. Of gewoon zeggen van, ik kom hier straks buiten, ik ga iets gaan eten.

In de plaats van, ik heb geen geld om iets te gaan eten, ik moet mijn boeken eens meepakken. Niks mis mee. Maar ik wil mezelf eens kunnen trakteren op een etentje. Of met iemand iets gaan eten en zeggen, ik neem dat op mij. Zonder dan te zeggen, ja, ik had beter een andere persoon laten betalen. Dat is voor mij luxe. Dat zijn soms eenvoudige dingen. Niet die hopen geld.

Voor mijn dochter kunnen zorgen. Zorgen dat zij het comfortabel genoeg heeft. En een spaarpotje, waar ze later kan op terugvallen. Dat is voor mij luxe. Is dat er niet? Ik ga daar niet ongelukkig op zijn. Maar ik streef daar wel naar. Ik werk daar wel voor.

Ik zet daar wel dingen voor opzij. Dat is voor mij een aangenaam leven en luxe. Dat is ook een manier om weer goed te doen. Naar de mensen rondom je en zeker je dochter dan toe. Ja. Ja. Ook de vrouw van 1 miljoen. Dat is er nu al.

Waar kunnen mensen dat vinden? Je kan het online bestellen. Ofwel via de uitgever dan ook campus. Ook bij de standaard boekhandel. Ook op bol.com. Ik maak voor de lokale bedrijven misschien niet graag reclame voor een buitenlands bedrijf. Maar waar je gewend bent om het te bestellen online, kan je het bestellen. Ook op Amazon bijvoorbeeld.

Dus gewoon bestellen. En met een lage verzendkost belandt dat thuis op de stoep. Je mag het ook bij mij bestellen. En dan krijg je een gesigneerd exemplaar. Aan dezelfde kostprijs dan dat je het zou bestellen online. Dus dan stuur je gewoon een mailtje. Of ga je op mijn website eens kijken en stuur je mij gewoon een berichtje van kijk, stuur mij maar een gesigneerd exemplaar.

Je website, dat was gewoon... Devrouwvan1miljoen.be Ah, oké. En 1 is een cijfer. Ah, dat is ook een belangrijk detail. Oké. Het ander komt ook terecht door. Perfect.

Dan, ja, het tweede boek, want daar hebben we het nog niet over gehad. Waar gaat dat juist over gaan? Ik heb het daar net al even naar verwezen. Mijn tweede boek vertikt ook vanuit het principe van de vrouw van 1 miljoen. Maar de 1 miljoen verwijst naar het persoonlijk vermogen dat je als ondernemer of onderneemster kan opbouwen via je bedrijf. Want 1 miljoen omzet, dat is goed, daar begint het. Maar 1 miljoen omzet draaien en dan verlies maken, daar komt ook niks van.

Dan is die 1 miljoen ook niet zo nuttig. Maar daar leg ik... Het wordt terug een gids, maar een vermogensgids deze keer. Waarbij ik ook op een zeer praktische manier toelicht. Hoe kan je via je bedrijf, zelfs van dag 1... Je hoeft nog geen grote omzet te draaien. Vanaf dag 1 al werken aan die vermogensopbouw op termijn. Waarbij je ook kan zeggen, ik schreef daar ook naar 1 miljoen of meer.

Maar ik gebruik ook dat 1 miljoen terug als een concrete mijlpaal om van te vertrekken. Ja, lijkt me ook wel een interessant boek om te lezen. Want daar gaan we helaas nog een paar maanden op moeten wachten. Het is voor het najaar van 2024. Gelukkig, hier moeten we niet op wachten, de vrouw van 1 miljoen. Ik kijk er aan de ruit om te lezen. Ik zou je heel graag willen bedanken voor het gesprek. We kunnen nog veel langer gaan, maar ik denk ook wel...

Als het tweede boek er dan is, zou ik je heel graag nog eens terugvragen. Dan kunnen we op de andere dingen nog verder ingaan. Heel hard bedankt, Ben, om mij uit te nodigen. Altijd fijn dat ik mag komen. Met veel plezier. Dank je wel. Graag gedaan. Dank je wel om te luisteren naar Ben's Mentors. Ik nodig je van harte uit om je te abonneren op het podcast,

zodat je geen enkele aflevering mist. Heb je van het gesprek genoten of wil je de podcast steunen? Geef dan gerust een rating en volg onze Instagrampagina at Ben's Mentors. Voor leuke content en een nog leukere community. Tot de volgende.