Het Succes Van Hawaiian: Hoe Bouw Je Een Gezond Fastfood Imperium?

Welkom, beste luisteraar, bij Ben's Mentors. Een podcast gefocust op vooruitgaan in het leven met business en persoonlijke groei. Op deze podcast gaat je host Ben de Koning in gesprek met boeiende mensen van wie jij en ik veel kunnen leren. Geniet van de podcast. Goedemiddag, Mathijs. Goedemiddag. Eerst en vooral wil ik u uit de grond van mijn hart bedanken om dit mogelijk te maken samen met Michiel en om mij te ontvangen in jullie big-ass headquarters hier in Antwerpen.

Dat is heel graag gedaan. Laten we dan ook met de deur in huis vallen. Mathijs Hermans, jij bent mede-oprichter en CEO van Hawaiian, Hawaiian Pokéball. Zou je jezelf even kort kunnen voorstellen voor de mensen die jou nog niet kennen? Dat kan. Ik ben Mathijs, ik ben zoals je zegt CEO bij Hawaiian. Samen met twee andere guys. Dat zijn de eigenaars en we zijn in 2018, in augustus 2018, begonnen met een klein bescheiden restaurantje

in de Nationaalstraat in Antwerpen, wat ondertussen sterk uit de hand gelopen is naar een healthy fastfood chain van 38 vestigingen in België en Nederland. En more to come. Dus ja, dat ben ik in een paar seconden. Hawaiian is echt mega hard aan het gaan. Als ik de cijfers aan het opzoeken was, ik kon mijn ogen bijna niet geloven over hoe snel dat jullie vestigingen openen. Dat is tientallen per jaar.

Dat is gestoord. We gaan daar straks diep op inzoomen. We gaan alle geheimen van Hawaiian blootleggen. Ik ga ook niet onder stoelen of banken steken. Ik ben mega fan van Hawaiian. Ik heb denk ik voor de helft van jullie omzet gezocht de laatste jaar. Zeer geplecieerd. Met veel plezier.

Maar jullie zijn echt een hele mooie mensen. Ja, dat is echt een hele mooie mensen. Ze zijn enorm hard aan het groeien. En jij als CEO, daar komt heel veel bij kijken. Dus hoe ziet jouw leven eruit als CEO? Hoe ziet een dag er bijvoorbeeld uit? Of een week? Wel, veel mensen zouden mijn leven als redelijk saai en repetitive beschouwen, denk ik.

Hoewel ik dat mega nice vind. Dus mensen die denken dat er hier enorme zotte verhalen gaan uitkomen, zijn misschien een beetje teleurgesteld. Maar hoe mijn weken eruit zien... In eerste instantie is er weinig verschil tussen week en weekend. Alleen doe ik in de weekends geen meetings. Dat is het enige verschil. Want dan moet je mensen een beetje laten doen in het weekend. Maar dat vind ik dan ook weer nice.

Omdat ik dan veel voortgang kan maken op de dingen die ik zelf individueel wil voortbewegen. De strategische dingen waar Hawaiian voor staat. Waar meer te kunnen over nadenken. En dan voornamelijk met mijn venoten veel te bellen. Of samen te komen. Maar hoe dat in mijn typische dag... Of mijn typische week eruit ziet, is... Ik slaap heel vroeg s'avonds.

Dus ik ben meestal aan het slapen om tien uur. Mijn grootste droom voor 2024 is om dat naar negen uur dertig te kunnen verplaatsen. Mijn grootste droom, hè. Nog meer dan vestigingen openen. Dus dat betekent dat ik smorgens ook natuurlijk redelijk vroeg wakker word. Ik heb dat mijn eigen wel al moeten aanleren, want ik ben op zich niet echt een morning person. Maar ja, als je dan maar lang genoeg fallout, dan krijg je dat wel geswitcht. Dus ergens, ja, zes uur, zeven uur, zoiets, word ik wakker smorgens.

En dan heb ik dus nog even ruimte om mijn thoughts wat te gatheren voordat de waanzin van de dag begint. Tegen negen uur, wanneer dat iedereen zijn laptop opendoet. Dus dat vind ik wel belangrijk, om smorgens even een momentje te kunnen pakken. Ja, dan doe ik zo van die health flippercast shit, gelijk voor een hoop supplementen pakken. Een bulletproof... Een bulletproof koffie drinken en voor een rode lamp gaan zitten. En mijn eigen e-mails beginnen voorbereiden en zo wat de energy zetten voor de rest van de dag. Dan kom ik meestal naar hier.

Dan heb ik zeker maandag en dinsdag ben ik volboekt met de accountability one-on-ones met de department heads. Dus dat zijn de heads van marketing, IT, talent en culture, HR, central hub, et cetera, noem maar op. En dan heb ik ook een weekje, een weekje, een weekje, een weekje. Misschien dat ik een wekelijks one-on-one sessie heb om te alineren hoe ze in de wedstrijd zitten. Of hoe ze zich voelen, of dat ze zich optimaal gesteund voelen. En of er iets is dat ik kan debottlenecken. Dus wat ik altijd zeg is dat de insteek van de meeting is, what are your biggest challenges and how can I support you? Dus dat is wat de insteek is.

Het is hun meeting, niet mijn meeting. Dus zij die tegen mij zeggen van oké, daar en daar en daar. Dat weet ik niet goed. Daar zit ik vast, hier heb ik een probleem, dat moet goedgekeurd worden of dit of dat. En dan, ik ben er om te zorgen dat ze kunnen, dat ze niet hoeven te vertragen. Omdat we wel een heel sterke performance culture hebben bij Hawaiian. Dus de standards zijn heel hoog. Omdat we natuurlijk grote goals hebben.

En anders gaan we daar niet raken met de jeugdbewegingen te hangen. Dus het is dan belangrijk dat ik dan ook ervoor zorg dat ze zich daarin gesteund voelen. Het is niet de performance culture met de bamboestok erachter. Het is de performance culture met iedereen er zo goed mogelijk te laten ondersteunen. Zodat ze het uit zichzelf ervoor knallen. Dat is maandag en dinsdag voornamelijk klaar. En dan externe meetings gaan dus meer naar de tweede helft van de week. Dus meetings met pand-eigenaren.

Meetings met internationale begeleidende partijen voor expansie in Duitsland en de Emiraten. Waar we nu concreet mee bezig zijn. En dus het begin. Het begin met heel Hawaiian-focus. Dan gaat het naar de Hawaiian of today. Dan de tweede helft, de Hawaiian of the future. En dan het derde deel is de Hawaiian of the far future. Dus zo vrijdag, zaterdag, zondag ben ik meestal bezig met hoe ziet 2030 eruit.

En wat zijn de stappen die we moeten doen om daar te geraken. Fantastisch dat je al zo ver vooruit denkt. Ik denk dat dat ook wel de reden erachter bloot ligt. Hoe komt het dat jullie zo snel zijn gegroeid? Omdat je echt op lange termijn denkt. En als je ziet hoe dat traject nu gaat. Jullie gaan ook blijven groeien. Of dat zijn de plannen toch, alleszins.

We gaan zo meteen heel diep inzoomen op Hawaiian. Want dat vind ik super interessant. Maar wat ik ook interessant vind is het verhaal tot de start. Dus de ondernemer erachter. En daar zijn ook wel heel leuke dingen over te zeggen. Laten we beginnen bij jouw studie. Want daar begint voor veel mensen het professionele leven. Of daar gaan ze toch een beetje ontdekken wat ze willen doen.

Je hebt een zeer unieke studie gedaan. Die veel te maken heeft met ondernemers, denk ik dan. Vertel daar eens iets over. En ligt er toch ergens een link? Ja, interessante vraag. Ik heb in eerste instantie in de middelbare school Grieks-Latijn gestudeerd. Niet per se omdat ik Grieks of Latijn mega boeiende vakken vind. Maar omdat ik oude Griekenland en de Roman Empire wel heel interessante onderdelen vind van de geschiedenis.

En daar natuurlijk ook heel veel van wat wij nu hebben als maatschappij. Daarop gebaseerd is. Dus dat vond ik altijd nice om over te leren. En dan, nu als ik naar Antwerpen op kot ben gegaan om geschiedenis te gaan studeren. Wat dat daar in het verlengde van lag. Ben ik dat dus niet gaan doen omdat ik dacht dat dat mij ging voorbereiden op het leven als ondernemer. Maar, vooral omdat ik heel geïnteresseerd ben in human nature. En uiteindelijk is geschiedenis...

Ja. Geschiedenis is maar een samenvatting van human nature at scale. Dus ja, allemaal psychologie op een hoop met heel veel mensen. Dat is dan wat er uiteindelijk gebeurd is in history. Dus daarom vond ik dat altijd heel boeiend. Niet per se om heel veel feiten van buiten te leren. Of om uiteindelijk les te gaan geven. Dat was eigenlijk nooit mijn intentie.

Maar gewoon ja, als je meer tijd neemt om te leren hoe dat het komt dat we hier zijn geraakt. Dan begin je ook goede patronen te zien over hoe dat je je kunt voorbereiden. Hoe dat je je kunt voorbereiden op de toekomst. En naast mijn studies... Dus het is niet dat ik heel mijn studies heb gedaan en dan daarna dacht van... Oei, ga ik nu voor de klas staan of ga ik toch iets anders doen? Het is eigenlijk tegelijkertijd met mijn studies vanaf dat ik 18 was dat ik een 1 maand zaak heb gestart. En ben begonnen om parallel daarmee ondernemende stuff te beginnen doen.

Dus meer sales related dingen en freelance related dingen. Om dat wel met mekaar te combineren. Ik ben geschiedenis puur gaan doen uit interesse. Niet omdat ik dacht dat daar een geweldige toekomst in zat. Career wise. Maar het heeft me denk ik wel achteraf gezien beter voorbereid op goed om te gaan met heel veel verschillende soorten mensen. Van heel veel verschillende soorten achtergronden en culturen. Zoals mijn benoten bijvoorbeeld.

Net omdat je niet kijkt naar de wereld vanuit een heel eng Belgisch of Kempisch perspectief. Maar je hebt jaren gestudeerd over hoe dat het overal anders ook heel anders kan. En dat heeft mij daar wel in geholpen denk ik. Ik ging nog vragen. Je focust dan op the human nature. Dus hoe mensen in elkaar zitten. Welke keuzes dat ze maken. En vooral hun mentale en het irrationele soms.

Op welke manier helpt dat u om als ondernemer samen te werken met honderden of zelfs duizenden mensen? Om zo hun gedrag te voorspellen. Of een beetje beïnvloeden heeft misschien een negatieve connotatie. Maar helpt dat op een bepaalde manier. Uw achtergrond. Om mensen wat aan te sturen. Uw bedrijf dan. Ja ik denk mega hard.

Ik denk niet dat het per se is dat mensen allemaal geschiedenis moeten gaan studeren om dat te kunnen doen. Maar voor mij specifiek heeft mij dat wel heel hard geholpen. En ik zie met mensen kunnen communiceren. Of bepaalde feiten of bepaalde situaties vanuit hun perspectief te kunnen bekijken. Wel als een van de meest waardevolle skills die dat is. Waardevolle skills die je kan hebben in business als ondernemer one side. Maar dan als CEO nog harder. Dus niet alle ondernemers zijn CEO's en niet alle CEO's zijn ondernemers.

Dus veel CEO's bij grote bedrijven zijn niet de founders of de eigenaren van de company. En vice versa. Veel eigenaars of founders van companies zijn geen CEO's en hiren CEO's van extern. Dus het is eigenlijk dubbel. Waarom het belangrijk is als ondernemer om goed met mensen te kunnen omgaan die misschien heel anders zijn dan jij. Zeker als je nog involved bent in de bedrijfsvoering van de company waar je de eigenaar van bent. Is omdat je moet kunnen overdragen aan mensen van allemaal verschillende soorten achtergronden. Niet wat het verschil is tussen iedereen.

Maar wat iedereen gemeen heeft in hetzelfde bedrijf. Dus waar streven wij allemaal samen naartoe. En dat wij samen willen bereiken ongeacht waar we vandaan komen. En hoe leiden alle wegen naar hetzelfde punt. In plaats van wat zijn al de redenen waarom we niet zouden moeten overeenkomen. En dan als CEO nog verder. De eigenaars of de founders die moeten communiceren why we do what we do. Maar de CEO moet communiceren how we will do it.

En gaat mensen accountable moeten houden tot de manier waarop we er raken. Wat betekent dat CEO's over het algemeen veel meer de uncomfortable conversations of the hard conversations moeten voeren. Dan de eigenaars of de founders. Nu, als dat niet dezelfde mensen zijn, evidently. De eigenaars en de founders die hebben genoeg aan te zeggen dat is de missie, dat is de visie, let's go. Ra ra, motivation. En de hard stuff laten we over aan de verantwoordelijke volwassenen die dat we laten managen. Maar als je de twee patches op hebt, dan zeg je let's go.

En aan de andere kant zeggen we, come on, let's go. Dit en dit en dit. En we moeten het hier zien bewegen. En als dat niet zo is, dan moet daar ook duidelijk over gesproken kunnen worden. Dus daar zit wel die meerwaarde in. Om ook niet te zeggen, it is my way or the highway. Maar als wij allemaal samen hebben afgesproken dat dat het is, dan is het ook dat. En die perspectieven daar dan in te kunnen.

En combineren om er samen te raken. Ik denk dat dat de grootste meerwaarde is. Je zei dat je tijdens je studies ook al bezig was met ondernemen. Direct gestart als zelfstandige dan. Waarschijnlijk een student zelfstandige. Ja. Om dan te gaan verkopen. Wat waren dan je eerste aanrakingen met het ondernemen?

Of de eerste dingen die je dan ondernam? Wel, de eerste dingen die ik heb gedaan was. Omdat ik me realiseerde dat ik nog niet de big idea had. Toen als ik 18 was over dit is het wat ik wil doen in business. Of dit is de soort van zaak die ik wil doen. Had ik het eigenlijk teruggedraaid naar. Oké, ik weet het nog niet. Maar wat zijn de skills of wat zijn de vaardigheden die ik mezelf moet aanleren.

Om wel voorbereid te zijn tegen dat ik het wel weet. Om daar dan de juiste meerwaarde voor te kunnen zijn. Of om er klaar voor te zijn. En daar kwam sales. Of persuasion. Of die soort van skills uit als de number one skill. Want uiteindelijk ja. Je weet misschien nog niet wat je aan de man wil brengen.

Maar tegen de tijd dat je het wel weet. Kan je misschien nog beter weten hoe je dat dan moet doen. Dus daarom ben ik in eerste instantie mij meer gaan bijscholen in sales. En omdat ik dus nog niet wist wat ik specifiek wou doen. Alleen wist ik dat ik niet voor iemand anders wou werken. Dus heb ik, waren we dan gun for hire zeggen ze dat in business termen. Waarin je als je iets kan verkopen. Dat je je als freelancer kan aanbieden aan bedrijven.

Die dat dingen hebben om te verkopen. En dat jij dan op commissie daar dan voor kan werken. Dus in eerste instantie als 18 jarige snotneus met vrij weinig ervaring. Zijn dat niet de meest exciting producten ter wereld. Dus in mijn geval waren dat ja telefoonabonnementen. Of energiecontracten. Of dat soort van pure commodities. Omdat mensen met hoge value in hun bedrijf.

Of sterke missievoering. Die laten die net geen middelbare boys meestal niet in hun sales team doen. Ging je dan deur tot deur om die skills te leren? Of deed je dat op een andere manier al met het online dingen? Dat was zeker deur aan deur in eerste instantie. De school of hard knocks zeggen ze. Dus dat was nog een hele periode pre-covid. Dus toen was dat allemaal nog niet zo doodgebloed als nu.

Want nu is dat heel raar om bij mensen aan te bellen die dat je niet kent. Maar toen was dat ook raar. Maar niet zo raar. En ja. Het ding is. Je krijgt daar wel de juiste aild van op je rejection muscle. Om te zeggen. Je kunt maar zo lang 50 euro per dag in je gezicht krijgen.

Voordat je het je niet meer aantrekt. En dat zorgt dan wel voor bepaalde gedrevenheid. Of bepaalde andere zaken. Die dat je voorbereiden op wat je heel hard nodig hebt om daarna. Dus in eerste instantie was dat. Ja. Door en door. In tweede instantie was het door en door bij particulieren.

In tweede instantie door en door bij small businesses. En dan uiteindelijk online en verder. Over de online dingen valt ook veel te zeggen. Want voor Hawaiian had je nog een ander hoofdstuk in je leven. Heb je een ander heel leuk bedrijf opgericht. Dat toen ook hot was. Dat heette Bloomer. Klopt.

Right? Ja. En in de studententijd of erna heb je besloten om daarmee te starten. Wat is Bloomer? En deed je dat alleen of met nog anderen? Wel wat Bloomer was. Was een organic cosmetics brand. Dus de healthy angle en de natural angle.

Die dat daarna in Hawaiian de leidende draad is geweest. Was er toen ook al. En nee ik ben dat zeker niet alleen gestart. Na eerst een periode die sales te hebben gedaan. Ben ik via een gemeenschappelijke kennis voorgesteld aan Ash. Ash is nu ook een van mijn twee venoten in Hawaiian. Ambano is de derde. Dat is een jeugdvriend van Ash.

Zo zijn wij à la drie geconnecteerd geraakt. En in eerste instantie had Ash een designbedrijfje. En ik had dus een salesbedrijfje. En ik vond dat ik zo professioneel was. Dat ik wel visitekaartjes enzo moest hebben. En ik ben dan dus door die kaart. Ik ben dan dus door die gemeenschappelijke kennis aan Ash voorgesteld. Om mijn visitekaartjes te designen.

En ja we waren twintig denk ik. Zoiets ongeveer. En ja zo zijn wij aan elkaar voorgesteld. En ja de twee gekken bij elkaar. Met heel veel ambitie. En we hadden door van oké dat is een nice duo. Tot dan toe had ik alleen maar producten verkocht van externe bedrijven. Waar dat die de commissie bepaalde.

Waar je zelf eigenlijk niks te zeggen had. En Ash maakte digitale producten. Websites, huisstijlen, designs etc. Maar had geen sales tak in zijn firma. Dus dat waren mensen via via referrals. Of mensen die daar naar zochten. Logo design Antwerpen ofzo. En dan op zijn website uitkwamen.

Dus wij sloegen toen de handen in elkaar. Om te zeggen van ja oké nice. Maar waarom in plaats van te zeggen. Dat ik alleen maar sales zou doen voor bedrijven waar alles vast ligt. En dat hij geen sales had. Waarom doe ik niet de sales. Doe ik niet de sales van zijn producten. En dan kunnen we onze eigen prijzen en onze eigen commissies eigenlijk allemaal zelf bepalen.

Dus dat was de fase eigenlijk tussen de sales company en Bloomer. Dat we een tijdje hebben uitgebouwd tot redelijk een leger van meer dan 20 salespeople denk ik. Wow. Ja. Commission based salespeople weliswaar. Geen 20 mensen op de payroll als het 20 jaar was. Dat zou niet zo'n goed idee geweest zijn. Maar dat is al niet de punt toch.

Een hele hoop volk. En we waren natuurlijk nog jong. Dus we waren ook redelijk extreem in onze manier van denken. We stoten wel tegen de limits van wat we daarmee konden managen. Het zijn natuurlijk, het was een 100% physical business. Als in de producten waren wel digitaal. Maar de manier om de sales te doen was volledig face to face. Dus dat is een leger van 20 man dat ging doorknokken bij kleine zelfstandigen.

Om uiteindelijk dan de producten aan de man te brengen. Dus we stoten wel tegen de capaciteit. De capaciteiten van wat we daarmee konden doen. En Ash zijn broer was op dat moment 15 jaar of 16 jaar. En die was zijn eigen baan bijgescholen in Facebook Ads. En wij dachten dat was wel cool enzo. En die had dan een klein webshopje opgericht met gsm hoesjes die dat van kleur veranderden. Op basis van of die warm of koud waren.

Dus dat je dan zo je hand erop legt. Of dat je hand erop enzo. Van die dingen. Waar heel goed gimmicky was. En daar heel veel video's van kon maken. En dat duurde niet lang of die haalde vergelijkbare omzetten. Met die omzetten die wij deden met de sales company. Wanneer was dat dan ongeveer?

Als we dat kunnen schetsen in de tijd. Ik denk dat wij met Bloomer zijn begonnen in 2015. Dus ik denk dat dat in 2014 was. Zoiets ongeveer. Misschien 2 jaar. In de 2014 tot 2016 range daar ergens. Ja zoiets ja. En dan dachten wij holy shit.

We're doing it all wrong. Die teenager hier is ons aan het outperformen. En dan zeggen wij ja wat kunnen wij doen eigenlijk. Met die kennis van Facebook Ads. Of wat kunnen wij doen met die mogelijkheid om online te sellen. En dan zijn we getransitioned van offline sales met digital products. Naar online sales met organic cosmetics. En dat was Bloomer.

Eén van de eerste merken in West-Europa die charcoal based teeth whitening products aan de man brachten. En dat was eigenlijk de eerste keer dat we zo voorbij eten, huur en af en toe eens een cadeau kopen voor je moeder. Geld hebben verdiend in ons leven. Ook belangrijk natuurlijk. Ook niet onbelangrijk. Zeker. Dus ja. En Bloomer, hoe is dat dan gegaan?

Want ik weet uit andere gesprekken dat jullie dat toch mooi hebben laten groeien. En dan uiteindelijk ben je toch nog met iets anders gestart. Dus ik ben benieuwd naar het verhaal van Bloomer. De groei die je daarmee hebt meegemaakt. Misschien enkele uitdagingen die je ondertussen bent tegengekomen. En dan uiteindelijk het moment van ja we gaan iets anders doen. Ja. Ja in Bloomer.

We dachten in eerste instantie wij zijn de marketeers van de EU. Dus dat is hier aan het werken niet normaal. En achteraf werd dat door de professionals in de sector ook omschreven als de golden age of Facebook ads. Dus wij dachten dat dat allemaal door ons kwam. Maar dat was helemaal niet waar natuurlijk. Dus je kon op dat moment en je kon before and after pictures nog in advertising steken. Dat maakt me al niet meer tegenwoordig. Je kon nog veel meer tracking doen op de mensen die dat uw website bezoeken.

Die dat je veel makkelijker daarna kon re-advertisen enzo tegenwoordig. Met veel meer privacy regels enzo. Ik ken dat ook allemaal niet meer op die manier. En er waren ook gewoon nog veel minder big companies die dat advertisen op Facebook platform en Instagram platform. Dus de kosten waren ook gewoon veel lager. Omdat je niet meer zoveel mensen aan het competen waard voor de ad space van dezelfde consumenten. Dus ja. Dat was heel sterk aan het lopen.

Om een voorbeeld te geven. Mensen die dat effectief in hun e-commerce zitten gaan file en cringen van wat ik nu ga zeggen. We hebben daar zes tot acht maanden sales gedraaid. Waar we bijna maand op maand verdubbelden met één video. Met één ad creative. Dat we nooit hebben aangepast. Dat is waanzin. Dat zou nooit meer lukken nu.

Het is ook alleen maar in al de history van online advertising. Alleen maar in dat jaar gelukt. Goeie timing man. Ja, chance. We hebben dan van die uitspraken, dat weet ik nog. Van die domme shit gezegd tegen elkaar. Dat ik nog zei tegen Ash. Kijk wat we allemaal kunnen doen.

Deze gaat waarschijnlijk nog niet stappen. Als ze ons 10 miljoen geven voor bloemer. Ik zou nog niet verkopen. Stupid shit. Dat is blijven doorlopen. Niemand heeft ons ooit 10 miljoen geboden. For the record. Misschien beter.

Anders had ik nog meer spijt gehad. Nu ik dan die ideeën erover had. Dus dat is voor twee tot drie jaar hebben we dat gedaan. In dat we in totaal iets tussen de 3 en de 4 miljoen euro hebben omgezet. In die periode. Dus zeker niks slechts. En zeker veel meer dan al die dingen die we ervoor hebben gedaan. Maar is ook doordat het dan succesvoller werd.

Dan alles wat we ervoor hadden gedaan. Met zelfs een grote marge. Verschil met de nummer twee. Is dat we onszelf dan begonnen af te vragen. Is dit dan wat je wilt blijven doen long term. Dus in het begin heb je zoiets van. Ze mogen me geven wat ze willen. This is never gonna end.

Bloemer to the moon. Maar in tweede instantie. Denk je dan oké. Is dan cosmetics het ding waar ik voor bekend wil staan. Voor de rest van mijn carrière. Is dat de grootste meerwaarde dat wij kunnen leveren in de markt. Ja dan nee. Dat waren dan de vragen die we onszelf begonnen te stellen.

Daarvoor hebben wij ons die vraag nooit gesteld. Omdat wij amper rond kwamen waar we aan het doen waren. Dus je bent bezig met je basic needs in te vullen. Kan je huur betalen. Kan je eten kopen. Kan je af en toe eens een t-shirt vervangen. Als er een gat in zit. En dan ben je niet aan het vragen.

Is dit de impact die ik wil maken op de maatschappij. Want je bent fully in the race. Maar met Bloemer was het de eerste keer dat we er iets boven zaten. En dan begin je die vragen wel te stellen. Dan begin je je te vragen. Is het dat dan. Als het dit nog is voor 10 jaar. Worden we daar gelukkig van.

Is dat waar je morgens voor uit je bed springt. Om te doen. Uiteindelijk. Jij bent de source van de vision. In je bedrijf. Als jij van die vragen begint te stellen. Dan moet je wel misschien realiseren. Dat het bij andere mensen die vragen ook zitten.

En als jij niet meer 100% ervan overtuigd bent. Om dat te kunnen overrulen bij mensen. Dan zit je misschien in de tweede helft van de company trendline. En het is Ash die op dat moment zei. Mijn moeder heeft heel mijn leven altijd tegen mij gezegd. Om een restaurant te doen. Vanaf het moment dat je genoeg geld hebt. Om te investeren in een restaurant.

Want het is natuurlijk ietsje duurder dan een webshop. Op online te gooien. Dan moet je dat zeker doen. Want mensen moeten elke dag eten. En vroeger in Iran. Ash en zijn familie is van Iran. Dat is altijd hoe mensen in onze familie. Succesvol zijn geworden.

Was vastgoed of restaurants. Ze zijn dan rond 2000 als vluchteling naar België gekomen. Met heel veel geld. Met helemaal niks. Maar dat idee was er wel nog steeds. Vanaf het moment dat je het kan doen. Moet je een restaurant doen. Of moet je in vastgoed investeren.

Dus Ash die daarmee naar mij kwam. En die zei. Zouden we niet een restaurant doen als side project. Zouden we niet een healthy. Want we waren al wel very much into healthy lifestyle. Zouden we niet een healthy restaurant doen als side project. En ik was de naysayer in het begin. Dus ik zei.

Ik vind healthy food geweldig. Ik zou het kei nice vinden om een healthy brand te doen. Want dat is wel iets waar ik heel hard mee vibe. Maar horeca in België maat. Waar kom jij mee af? Met al die limiting beliefs. Dat iedereen die daar denkt over een business starten in de horeca. Die er niks van kent.

Heeft. Als in. Je kunt zonder witte kassa geen winst maken. Je moet je kok altijd. Opslag geven. Want anders vertrekt hem. En dan is de keuken dicht. 95% van de bedrijven gaan failliet in de horeca.

Jada jada jada jada. De eten wordt altijd duurder ingezet. Je legt een prooi aan je leveranciers. En dat waren ook al die dingen die ik. In mijn hoofd had. En ik zei tegen hem. Maar ja. Ik weet dat bloemen niet is wat we willen doen voor de rest van ons leven.

Maar. I don't know about this. En hij zei ja. Oké. Maar vind je dat dan een probleem. Als. Als ik dat alleen doe. Ik zal mijn moeder er dan in zetten.

Als manager. Uit respect ook naar haar toe. Van. Hey. I listen to you. Let's try it. Ik zeg ja tuurlijk. Ik bedoel.

Hey. Met all love. Ik zou absoluut niet willen. Dat je door mij iets niet gaat doen. Dat je graag wilt doen. Dus. Zo gezegd. Zo gedaan.

Dat was. De eerste vestiging. Van. Hawaiian. Pokéball. Toen nog. In de nationale straat dus. Was eigenlijk een vestiging.

Gestart. In. Geleden. Gestaart. Door Ash. En. Mama van Ash. Als.

Side project. Waar Albano en ik. Natuurlijk. Involved waren. Als vrienden van Ash. Maar niet. Involved waren. Als business partners.

In eerste instantie. En. En het heeft helemaal niet lang geduurd. Voordat. Het duidelijk was. Dat ik. Een stomme kloot was. Met mijn limiting beliefs.

En. Dat dat gewoon. Wel goed marcheerde. En dat het. Dus. Wel mogelijk was. Om een business te bouwen. Een hele.

Healthy food mission. Die dat wij. Zelf al leefden. Wat dat onze. Eigen. Waarheid was. In onze eigen lifestyle. Maar waar dat ik.

In eerste instantie van dacht. Dat we dat niet gingen kunnen. Scalen. Ja. Kudos aan. Ash wel. Om dat echt door te duwen. Dat hij die droom.

Van hem. En zijn moeder dan. Wilde realiseren. Honderd procent. Honderd procent. Als hij niet. Koppig was geweest. Op het juiste punt.

Dan waren we hier nooit geweest. Dus dat is de start van. Hawaiian. Of. Het heette toen al. Hawaiian Poké Bowl. Ja. Ja.

Van waar komt die naam? Wel. Poké Bowl. Is het nationale gerecht. Van Hawaii. Veel mensen. Weten dat nog niet. Maar ja.

Dus. Bij ons is het een beetje. Een dubbele verwijzing. Ja. Nu mag ik ons zeggen. Ondertussen. Dus. Chance.

Hij heeft het. Mij twee keer. Moeten vragen. Maar geen drie keer. De tweede keer. Ben ik wel gekomen. Dus. Bij ons.

Hawaiian Poké Bowl. Met de. Heritage. Van de Poké Bowl. Zelf. Als ook. Ja. De mensen.

Die al. Ooit eens. Een keer. Een besting. Bij ons. Zijn geweest. Is. De hele.

Guest. Experience. De hele. Interieur. Doet ook. Heel hard. Denken. Aan.

He. Hawaiian. Hawaii. Tropische. Eilanden. En. Is. Van.

Hawaii. Dat. Is. Een deel. Voor. De. Mensen. Die.

Dat. Weten. Maar. Hawaiian. Linken. Wij. Nu. Veel.

Meer. Aan. De. Experience. Die. Dat. Je. Hebt.

In. De. Wereld. Een. Aan. Verder. Is. Dat.

Is. Een. In. De. Verder. Is. Een. Aan.

De. Zijn. Is. Een. Verder. In. De. Zijn.

Aan. De. Is. Een. Verder. Is. In. we nu hier aan het doen zijn, is dat het heel belangrijke verschil is, is dat Hawaiian is

geen pokebowlketen, maar Hawaiian is een healthy fastfoodketen die pokebowls verkoopt. Dus wat het verschil is tussen de twee, is dat de traditionele pokebowlketen, of de traditionele pokebowlrestaurant, die serveren hun eten aan mensen die dat al bezig zijn met hun gezondheid. Dus die zitten meestal in de alternatievere delen van de stad of in de studentenbuurten of die soort van zaken. En wanneer je kijkt naar de maatschappij, je zou zeggen 100% van de mensen in de maatschappij, er zijn ongeveer 10% already healthy, zijn er allemaal mee bezig en top. Dat is wat het doelpubliek van de traditionele pokebowl, die je niet moet uitleggen wat dat is, die dat zelf al goede keuzes maken over hun food.

De mensen die dat daarvoor ofwel naar een andere healthy food concept gingen of naar een saladebar of die dat thuis al goede dingen maakten. En dan heb je aan de andere kant 10%, de mensen die dat elke dag frietvet eten bij wijze van spreken, die dat je ook niet gaat aanspreken met gelijk waar, want je hebt dus niet zo'n laag met gerust. Ik doe wat ik wil, oké, fine. Maar je hebt ook 80% in het midden, die dat wij bij Hawaiian beschrijven als de want to be more healthy but don't know how. Dus die zeggen van ja, als er een mainstream alternatief is om gezond te eten, dan graag, maar we zien het niet.

Dus dan gaan we maar naar de broodjeszaak of dan gaan we maar een pizza kanalen of dan doen we maar dit of dat, want alle convenient opties zijn ongezond. En dus ik kies niet per se voor iets ongezond, ik kies voor een convenient optie. En wat Hawaiian zei is ja, de pokebowl heeft eigenlijk veel meer potentieel dan enkel te focussen op die 10% already healthy. Maar die 80% want to be healthy but don't know how, heeft gewoon geen healthy convenient optie. En dat is waar wij onszelf op richten, daarom dat wij onszelf healthy fastfood noemen en niet een pokebowl chain, want dan identificeer je je puur met je product en dat product is de manier om te geraken waar je wil geraken, dat is niet de eindbestemming.

Ja, dat is zo eerder de what, je gaat hier net de why uitgelegd krijgen. Exact, klopt. Dat is wat de richting geeft. Yes. En heb je zo'n groter doel? Dus je wilt healthy food easy maken of convenient maken, dus mensen toestaan om op een gemakkelijke manier gezond te eten. Heb je buiten dan nog zo'n groter doel met Hawaiian of persoonlijk zelf als ondernemer? Je hebt het bijna op het woord omschreven, wij zeggen de mission statement van Hawaiian is making healthy easy.

Dus die want to be more healthy but don't know how. Ja, mensen niet verplichten om zich drie jaar bij te scholen en wat er nu gezond is en niet, maar om gewoon de easy en convenient optie aan te bieden en te zeggen van hier is zij, het is in orde, kom gewoon naar ons en you know you're good. Wat wij zien als de maatschappelijke impact daarvan is, als je een beetje hoger opschuilt, hoe wij het bijvoorbeeld intern bespreken, is ja, wij geloven dat mensen die daar gezond zijn. Dat die zich beter voelen en dat die meer energie hebben. En mensen die meer energie hebben, hebben dus meer juice in de tank om whatever te doen dat zij willen doen met hun leven. Dus wij als Hawaiian willen daaraan bijdragen, als wij healthy easy maken voor zoveel mogelijk mensen,

dat die mensen als gevolg daarvan niet vier uur per dag moeten bezig zijn met ah, er zit toch geen bullshit in mijn eten en dan moet ik dat weer gaan doen en dan alleen maar stress, hun eigen stress geven en dan meer bezig zijn met gezond te leven. Dan met wat je dan kan doen als je gezond bent, door die stress en dat ding op onze schouders te leggen, te zeggen oké, nu kan je een betere student zijn, een betere vader, een betere moeder, een betere executive, een betere metzer, een betere whatever you want. Maar je kan beter zijn omdat je meer energie hebt om te doen wat je echt wil doen. En dat is waar wij aan bijdragen, omdat wij geloven dat een gezondere wereld een betere en meer energetic wereld is. Dat wij daar op een laagdrempelige manier voor willen zorgen, dat mensen gewoon meer kunnen zijn van whatever het is dat ze willen zijn. Ja, die gezondheid en energie is ook iets heel belangrijk in je leven, samen met sport.

Om het even te kaderen, we zijn hier in het hoofdkwartier van Hawaiian in Antwerpen. Het eerste wat je ziet als je binnenkomt is een gigantische fitness, dat je op de beste YouTube video's of in de films ziet. Het is een hardcore fitness precies, fantastisch. Waarom ben je zo obsessief bezig met gezondheid en energie en sport? Wat betekent dat voor jou? Ik vind dat zelf heel belangrijk, omdat voor mij maakt het eigenlijk minder uit wat mensen willen doen met hun leven, zolang als ze er het beste in willen zijn dat ze kunnen zijn. Dus bijvoorbeeld bij ons ook in de company, mensen die dat in de hoge executive functie hebben, of mensen die dat in de centrale keuken werken, of mensen die dat in de restaurant staan,

er is geen verschillende graad van respect voor die verschillende mensen. Wat de graad van respect bepaalt is, zijn die doen die het beste dat zij kunnen doen in hun rol om het verschil te kunnen maken. En in mijn persoonlijk leven heb ik gemerkt dat alle tijd en moeite die je steekt om goed te gaan sporten of op bepaalde dingen te letten, dat heeft het misverstand dat mensen eraan denken. Dat tijd wegneemt, of energie van jou wegneemt. Ah, ik moet nog gaan sporten, ik moet nog dit gaan doen, ik moet nog dat doen. Terwijl dat je eigenlijk tijd bijcreëert. Want door één uur in je lichaam te investeren, ben je misschien standaard twee uur of drie uur meer energetic of meer wakker gedurende een gemiddelde dag.

Dus door die bepaalde dingen te doen, die inputs te geven aan je eigen sport en aan je eigen gezondheid, word je gewoon beter op elk vlak. En de gym hier beneden is toch wel een funny story. Want dat is eigenlijk een testament aan hoe we bij Hawaii nadenken. Dus we zaten eerst in een kleiner kantoor in het centrum van Antwerpen. En het was COVID. En toen mochten we niet trainen natuurlijk. We mochten niet meer naar de gym gaan. En we hadden nog geen gym.

En toen kwam dit, waar we nu zitten, dat was nog een open hall. Er was helemaal nog geen HQ. Maar toen kwam dit vrij. En dat was dan zo. Die instinctieve reactie van, ons gaan ze niet meer hebben. Niet meer trainen, dat zou wel zijn. En toen hebben we een gym gebouwd. Die twee keer zo groot is als de office space waar we in zitten.

Dus we zijn een beetje uit de hand gelopen. Maar we zijn wel blij dat het zo is geëindigd. Wordt die dan ook vaak gebruikt tijdens de werkdag ofzo? Door de mensen hier of door jullie zelf? Zeker, ja. Arsh Al Bano en ik trainen hier drie keer per week zelf. Heel veel andere mensen van kantoor trainen hier ook. Het gym is ook toegankelijk voor niet alleen de mensen die dat op kantoor werken.

Maar alle mensen die daar werken bij Hawaiian. Dus wanneer dat bijvoorbeeld de managers en de assistants hier komen om training te krijgen. En die willen achteraf of daarvoor hier training doen. Dat is ook allemaal natuurlijk mogelijk. En ook een interessant iets is, één keer per maand doen wij een welcome days. Waar al de mensen die in die maand zijn gestart bij Hawaiian van over het hele netwerk. Dus mensen die in de restaurants zijn gestart. Mensen die in de centrale keuken zijn gestart.

Mensen die op kantoor zijn gestart. Die komen allemaal samen dan een initiation day krijgen. En een groot onderdeel daarvan is ook dat ze een sportsessie krijgen. Dat ze uitleg krijgen hoe dat alles in de gym werkt enzo. Voor als ze dan daarna hier zijn. Dat ze ook weten hoe ze dat juist kunnen doen. Is dat voor iedereen dat ze verplicht moeten gaan sporten? Ja, dus wel.

Die sportsessie op de welcome day is niet vrijwillig. Machtig, zalig. Dus. Je hebt dan gestart met jullie eerste vestiging in Antwerpen. Bij veel restaurants of pokeballs blijft het bij één vestiging. Klopt. Wat was er in jullie hoofd anders of in jullie visie anders dat jullie dachten. Ja, we gaan er een tweede.

Of misschien meer. Maar eerst die tweede gaan starten, gaan oprichten. Wel, toen is wij. Toen zaten we eigenlijk nog in een side project lijnt. Want we hebben de eerste. Ja. Als zijn side project met zijn moeder in de Nationaalstraat gehad. Dat was dan veel succesvoller dan ik zal niet zeggen dan we hadden verwacht.

Maar dan ik had verwacht in eerste instantie toch. En dan redelijk kort daarna. De hebben we een tweede vestiging geopend in Leuven in de Tienste straat. Waar we nog steeds zitten. We hebben ondertussen twee vestigingen in de Tienste straat. Maar de kleine op de hoek is. Is de tweede vestiging ooit. Wat eigenlijk ook wel weer grappig is.

Want. De reden waarom dat we in tweede instantie een tweede vestiging in Leuven hebben geopend. En niet een tweede in Antwerpen. Is omdat wij nog helemaal vanuit de e-commerce mindset aan het nadenken waren. Dus in de e-commerce mindset zeg je oké. Er werkt iets in een bepaalde regio. Wat is de demografie van de mensen die daar succesvol is. En waar zitten er nog van die mensen.

Dus bijvoorbeeld. De Nationaalstraat is redelijk dicht tegen een vestiging van de Karlengroote Hogeschool. Dus er kwamen veel studenten. Bij ons eten. Het eerste restaurant. En ja dan zeg je oké. Veel studenten. Waar zitten er nog studenten.

In Leuven zitten nog studenten. Dus misschien moeten we daar ook een vergelijkbare afstand van een campus proberen in locatie te vinden. Er natuurlijk weer niet over nadenken. Dat Leuven een uur rijden is van Antwerpen. En dat je dus ook. Al je personeel moet dubbelen. Je kan niet dezelfde chef gebruiken. Voor te snijden voor twee restaurants.

Je kan niet. Zeggen het is hier wat rustiger. Ga maar naar het andere restaurant in Antwerpen. Want het is een uur rijden. Dus dat was. Ja we waren. De bleukes in de Noreca. Dus al die grote tactische onderbouwing.

Dat hadden we allemaal nog niet mee. Dus die hebben we nu daarna dan wel allemaal meegekregen. Omdat Albano dan gejoind is. Samen met mij bij Ash. En Albano kwam wel uit de Noreca. Dus dan hebben we daarna die domere beslissingen niet meer gemaakt. Maar in eerste instantie was het dus nog niet. En het is uiteindelijk allemaal wel goed gekomen.

En de tweede vestiging was ook succesvol. Maar we hebben er wel. Ons peren mee gezien. Zeggen ze in de campen. Om in eerste instantie. Dat gebolwerk te krijgen. Want ja. Er was geen overkoepelend management.

En je hebt dus twee eilandjes. Die niet met elkaar communiceren. Die dat een uur rijden van elkaar leggen. En je kunt maar op één plaats van de twee tegelijk zijn. En in één woonde niet. Dus dat was. Wel interessant. Om te zien.

Maar ja. Wat dat ons voornamelijk excited maakte. Om het dan verder te blijven uitbreiden. Was. Wij waren in e-commerce gewend. Dat. Elke sale. Kost geld.

Dus. Niemand wordt morgens wakker. En denkt. Weet je wat ik nodig heb? Een tandenbleek product van 50 euro. Snap je? Dus. Dus wij waren gewend.

Van ja. Een heel groot deel van je omzet. Zit in advertentie budget. Want je moet zorgen. Dat je heel de tijd. Top of mind blijft bij mensen. En dat je de juiste mensen target. En dat er daar een bepaald gedeelte van.

Converteert naar sales. En bij Hawaiian merkten wij. Dat wij eigenlijk. No marketing budget hadden. Want we hadden helemaal geen geld meer. Alles zat in de restaurants. Dus. Het enige wat wij deden.

Was rond een opening. De mensen die daar bij ons werkten. En wij zelf een t-shirt aan doen. En dan allemaal plateaus met simpeltjes. Allemaal ronddelen. In de lokale middenstand. En de mensen op straat. Zodat ze doorhadden dat wij er waren.

Nu doen we dat met full bowls. Toen deden we dat met simpels. Want toen konden we het zelfs niet betalen. Om het met full bowls te doen. Om maar een uitdrukking te geven. Van hoe lean de start-up was. En. Het verbijsterde ons gewoon.

Van. Holy shit. Er komen hier gewoon mensen. Waar wij geen advertentie budget achter hebben gezet. Die komen gewoon vanzelf binnen wandelen. Dus dat was een zodanige mindfuck. Dat wij dachten van. Dit is het wel.

Hier hebben we nu voor de eerste keer. Een zodanige. Wat ze in de zakenwereld noemen. Product market fit. Als in. Wij verkopen effectief iets. Dat mensen zo graag willen. Dat we ze niet aan hun armen naar binnen moeten trekken.

Dus. Ja. Oogkleppen op. En run we dit. Ja. Ik was. Onlangs. In de middag gaan lunchen in de nieuwste vestiging van jullie in Gent.

Op de Korenmarkt. Op de Korenmarkt. En dan dacht ik van. Jullie hebben nu heel veel vestigingen in België en Nederland. Sinds vandaag weet ik dat er 38 zijn. Klopt. Hoe krijg je dat allemaal gedaan qua logistiek? Dus ik ben benieuwd naar twee dingen.

Hoe deed je dat in het begin? Ja. Dat is nog een verschil met hoe dat het nu werkt. Klopt. En wanneer heb je besloten. Om het anders te gaan aanpakken. En hoe doe je het dan nu? Hoe deden we het in het begin?

Dus in het begin. Was dat meer zo op de traditionele horeca manier. Je hebt deals met verschillende soorten suppliers. Die suppliers moeten dan elke dag komen leveren. Want het is natuurlijk fresh food en healthy food. Dus er is bij Hawaii niks bevroren. Dus dat betekent ook dat je maar een houdbaarheidsdatum hebt van 48 uur. Dus heel frequente leveringen van.

En dan afhankelijk van hoe dat de inrichting van de vestiging was. Iemand in de keuken, in de kelder of op zolder. Die alles in blokjes aan het snijden was. Fysiek. En wij hadden eigenlijk van in het begin wel de hoop. Om ooit te gaan eindigen met een centrale productie. En een centraal punt van waarop dat de logistiek vertrekt. Omdat dat ook de manier is hoe e-commerce werkt.

Je gaat niet met je cosmetica merk magazijn. En openen in elke stad waar je klanten hebt. Je gaat één magazijn hebben en vandaar wordt alles geshipped. Maar dat was zo'n fan van ons bedshow. Omdat we helemaal geen idee hadden over hoe we dat moesten doen. En ook geen geld voor hadden natuurlijk in eerste instantie. Dat wij, we zijn tot zes of zeven restaurants gegaan. Met lokale keukentjes in de restaurants.

Maar keukentjes in een helft van deze meetingroom. Redeskool zeggen. Zeker niet overroepen. Dat was op geen plaats. En vanaf waarna dat het gewoon echt compleet onhoudbaar werd. Omdat we dan wel in mijn horecalimiting belief area aan het komen waren. Van de kok is niet komen opdagen. En we hebben geen blokjes.

En de wasabi mayo in Gent is drie keer zo spicy als de wasabi mayo in Hasselt. Want dan heeft er te veel poeier in gedaan. En al die traditionele scaling horror stories. Dus we hebben ze allemaal wel zeker meegemaakt. En dan was het idee van ja oké. Centrale keuken. Moed. We weten niet hoe.

We weten niet wat de regelgeving is. En we hebben er geen geld voor. Dus. Ashkan kwam again op het idee van ja ik ken eigenlijk wel iemand. Van vroeger. En die werkt in een horeca groot handel. Ik denk dat ik die eens ga vragen hoe dat dan allemaal werkt. Dat was Younes.

Dat is ondertussen ook. Onze partner in de central hub. En daarmee hebben we de V1 eerst opgezet. Door de productie te centraliseren in de kelder van Weingem. Dat was aan ons grootste restaurant. Waar we nog wat ruimte over hadden. Niet in de huidige vestiging. Maar we zaten eerst in een andere unit.

Om daar de productie te centraliseren. En dan tegelijkertijd op het bedrijfterrein waar we nu zitten. De V1 van de central hub te huren. En dan stukje per stukje uit te brengen. Tot een productiecentrum van nu slordige 4000 vierkante meter. Waar wij elke andere dag dus leveren over heel België en Nederland. Dus dan weten we eigenlijk de schaal. Jullie creëren daar heel veel.

Jullie werken ook met verse producten. De zalm, de avocado's zijn producten die altijd heel vers moeten zijn. Want je hebt dat snel door als dat niet zo is. Klopt. Dus vandaar wordt alles vers gemaakt. Dan ingepakt ofzo. En naar de... Vestigingen verdeeld.

Ja, dus de... Wat wij door hadden om niet een probleem dat we hadden met de lokale koks. Te vervangen door een ander probleem. Hebben we er in het begin over nagedacht van. Hoe kunnen we die units of measurements zoveel mogelijk standaardiseren. Dus wat zou het andere probleem zijn waardoor je het kan vervangen. Het eerste probleem is. Oké, je hebt geen centrale quality control.

Want alles wordt overal geleverd. Je bent niet overal. Als er ergens een slechte vis tussen zit bij wat er wordt geleverd. En die kok heeft zoiets van. Ja, I don't give a shit. Dan snijdt hem die er gewoon bij. En dan is het voor je klanten. En dan hebben je klanten niet de optimale kwaliteit gekregen.

Nu, als je het centraal laat leveren. En er zit een quality checker tussen. Dan wordt die vis eruit gehaald. Voordat die naar de klanten gaat. Dus winning. Het probleem is. Als je lokale horecateams of je lokale restauranteams nog steeds moeten bestellen in kilo's. Dan creëer je een ander probleem.

Waarbij er sowieso miscalculaties gaan gebeuren. Dus wat wij in eerste instantie zeiden was. Oké, in een koeltoog van Awangen. Daar staan allemaal potjes van dezelfde grootte. Wat als wij zelf berekenen hoeveel gram van elk soort van ingrediënt dat er in elk potje zit. En dat wij de restaurants enkel potjes laten bestellen. Dus die zeggen. X potjes salm.

X potjes seaweed. X potjes corn. X potjes cucumber. En die zeggen niet. 12,47 kilo salm. 8,25 kilo komkommer. Want dan moeten ze dat elke keer gaan omrekenen. En als je te veel lokaal gaat omrekenen.

Dan heb je meer niet het probleem. Kan een kok beter snijden dan een andere kok. Maar kan een manager beter rekenen dan een andere manager. Dan heb je een ander probleem dat je hebt gecreëerd. Dus dat zijn die potjes waarop wij produceren hier in de Central Hub. Daarom zijn er sommige mensen. Vertel. Onze PR-verantwoordelijke.

Die dat heel veel andere klanten heeft in de horeca. Seska heet zij. Zij zei. Ja, er zijn heel veel van mijn klanten die dat denken. Dat alles uit potten komt. Bij Hawaiian. Omdat die zien dat dat allemaal dezelfde soort van potjes zijn. Dat jullie zeggen.

Ik zeg. Ja, maar wij maken die potjes. Wij kopen die potjes niet. Dus wij hebben dat zelf gecreëerd. Dat managers heel uniform kunnen bestellen. Op een drukke dag doe ik acht potjes zalm. Ik heb nog zes potjes zalm. Ik moet er twee bestellen.

Bij wijze van spreken. Dus dat zijn die productiesimplificaties die wij hebben doorgevoerd. Zodat je ervoor kan zorgen dat die potjes die individueel worden verpakt. In plaats van een bak zalm te leveren die dat allemaal morgen vervaalt. Potjes te kunnen doen die je individueel kunt openen. Zonder bewaarmiddelen of zonder chemicals. Waardoor dat ze apart verpakt zijn. In die grootte die je direct kan gebruiken.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Klopt. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. advantages geweest die we hebben gedaan

met de centrale keuken. Nu zelfs tegenwoordig hebben we hetzelfde gedaan met onze zakken rijst, waar wij zakken rijst verpakken in de hoeveelheid die je in de rijstkoker moet gieten, waarop staat zoveel en in een pakje rijstazijn

en kruiden daarbij. Dus zak open in de rijstkoker, staat op de zak zoveel liter water erbij doen, zoveel liter water, één pakje van dat, dicht aan en dan heb je ook al die zaken. Dus ja, met dat wij onszelf

positioneren in de markt als zijnde een healthy fastfoodketen en geen een pokkebolketen, moeten we ons eigenlijk ook spiegelen aan de standaarden van consistency die dat er heersen in de fastfood. Dus wij zijn heel hard obsessed met dezelfde bowl die je bestelt

in verschillende vestigingen, moet dezelfde bowl zijn. Wat veel gemakkelijker is met een Big Mac en een Smalls Kaas, dan met een bowl die je zelf kan samenstellen. Met unlimited hoeveelheid customisability. Je kan meer dan

2 miljard bowls maken met alle ingrediënten die we hebben. Dus ja, je kunt er elke dag 10 eten voor de rest van je leven en je hebt ze nog helemaal niet gehad. Wat ik wil zeggen, dat wij standaardiseren niet de combinaties voor u,

maar we moeten wel de kwaliteit van het eindproduct kunnen standaardiseren. Dat een Simon Bowl in Oostende en een Simon Bowl in Luik en een Simon Bowl in Amsterdam is dezelfde Simon Bowl qua smaak, qua versheid, qua hoeveelheid, et cetera, et cetera.

Dus dat is een hele grote obsessie van ons omdat, ja, it is what you think of you will get that haste in fast food en als wij de ballen hebben om onszelf een fast food keten te noemen, dan moeten we ook zorgen dat we dat zijn. Jullie zijn dus een

fast food keten die healthy is en jullie keten, wat ik ook interessant vond, is dat jullie keten heel ver gaan. Jullie werken niet met groothandels samen die alles aan jullie leveren, maar jullie gaan zelfs met visbedrijven in Scandinavië samenwerken. Klopt, ja.

Hoe is dat gestart? Ben je zelf naar daar gegaan om dat te gaan regelen? Hoe en waarom werk je met die bedrijven van daar bijvoorbeeld samen? Wel, hoe we daar oorspronkelijk bij zijn gekomen is Eunice, de partner van de Central Hub, is voornamelijk

gefocust op procurement, dus inkoop. We hebben ondertussen ook een head of supply chain en een head of production die dat dan de verdere afhandeling doen van hoe we het intern produceren en hoe het wordt geleverd naar de restaurants en dat we stokbeheer doen, et cetera. Maar bij

Eunice specifiek, dus voor procurement of inkoop, het is hij die dat heeft geleid bij Hawaiian om die processen te doen om telkens als we een grotere hoeveelheid volume van een bepaald product in te kopen om hoger in de voedselketen in te schalen. Dus ja, in het begin

met een paar vestigingen dan koop je vis bij de vis groothandel. Want je hebt niet genoeg volume om stappen te skippen. Maar vanaf het moment dat we zijn beginnen centraal in te kopen, wat een groot voordeel is, wat meestal de twee voorwaarden zijn om hoger in de

voedselketen te kunnen inschalen, is dat het geen horecaonderneming is waar ze aan leveren. Dus bij ons de vernootschap waarmee wij de centrale keuken exploiteren is geen horecavernootschap, maar is een productiekeukenvernootschap. Dus wat veel van de producenten zeggen,

wij leveren enkel aan groothandel of productie, wij leveren niet aan horeca. Dus dat is één voorwaarde waarom we dat hebben afgesplitst in dezelfde mensen, maar gewoon een andere manier van bedrijfsvoering. En een ander ding is, ja,

wij leveren niet verspreid op verschillende locaties. Dus een producent gaat niet zeggen, ik ga hier op 38 vestigingen een palet salen afzetten, bij wijze van spreken. Dat moet op één punt zijn. Waarom dat dan meestal dus niet aan horeca is. Omdat ze zeggen, ja,

groothandels hebben geen, we hebben één centraal leverpunt, dus je moet niet de eindklant bedienen op het punt waar wij leveren, en het moet op één punt zijn. Dus vanaf het moment dat wij een centrale keuken hadden, hadden we die twee voorwaarden. En zij hebben heel sterk beginnen

inzetten om hoger in te schalen in de voedselketen. Om verschillende redenen. Eén ding is dat je sterker kan onderhandelen op prijs-kwaliteit. Dus doordat je zegt, van ja, jij moet eigenlijk niet veel moeite doen, jij producent, want jij kunt gewoon met een truck

naar hier rijden en die hele truck afzetten en voor de rest moet je eigenlijk niks doen. Je moet bijvoorbeeld, om het over vis te hebben, je moet je vis niet fileren, je moet de kop en de staart er niet af doen, alles hangt er nog aan. Eén is zo gemakkelijk voor u, want dat doen wij allemaal zelf. Dus daarmee kun je sterker

onderhandelen op bepaalde volumes en te zorgen dat je prijzen niet helemaal dat doen doorheen het jaar, want dat is ja, dat zijn seasonal producten. Dus dat je sterker kan onderhandelen om te zeggen van, oké, je weet dat je x volume bij ons kan afzetten, dan willen wij ook sterke prijs afspraken.

Dat is één ding. En een ander ding is, niet alleen heeft elke stap in de voedselketen die je overslaat marge die ze moeten nemen, die ze dus niet moeten nemen, omdat je rechtstreeks koopt, maar er zit ook, waar mensen vaak niet aan denken, tijd tussen elke stap.

Dus normaal gezien bijvoorbeeld, een visboerderij in Noorwegen, met zalen, dat gaat van visboerderij naar visopkoper voor heel Noorwegen, naar visboerderij, naar visimporteur in België, naar visgroothandel, naar restaurant. Al die stappen

daartussenin moeten niet alleen hun marge nemen, waardoor dat die restaurant die mensen allemaal moet betalen, maar dat zijn ook geen teleporterende zalen. Dus elke stap daartussenin is een halve dag minimum. Dus tegen als wij exact dezelfde vis zouden

kopen, wij als Hawaiian, en jij als sushi-restaurant Ben Sushi, in Antwerpen Centrum, en wij kopen van de zelfde vangstzalm, heb ik die zalm drie dagen voordat jij die zalm hebt. Ja, wat ook een impact heeft.

Wat ook een impact heeft natuurlijk op de smaak. En op de kwaliteit van de vis. Dus even all things equal, wat het dan niet is, maar zelfs als je dezelfde vis zou kopen als ons, want daar zijn we dan ook nog zwaar obsessed over, wij kopen enkel alleen sashimi-kwaliteit vis.

Omdat, ja, geen goede redenen voor, buiten het feit dat wij obsessed zijn met quality. Als de boekhouders in charge waren, zouden we dat zeker niet doen, maar het is alle chance niet geval. Dus,

ja, het is en veel betere kwaliteit vis dan in de andere pokéballs wordt gedaan, die er ook nog eens veel sneller is. Dus dubbele win, en die dat wij sterker kunnen onderhandelen doorheen heel het jaar, omdat we consistent volume afnemen. Dus dat zijn de grote

selling points van, waarom schaal je rechtstreeks, waarom doe je korte keten, waarom doe je die grote investeringen in die centrale productie en die centrale logistiek, is omdat je niet de speelbal wilt zijn van je leveranciers. Omdat je zelf

wilt kunnen zeggen, ik wil die kwaliteit, ik wil die consistente prijs, en ik heb één centraal kwaliteitspunt, en als ik zie dat je er andere dingen tussen steekt, dan geef ik je palet terug aan je chauffeur, en breng mij maar iets anders, want dat moet ik niet hebben. Terwijl dat Ben Sushi in Antwerpen,

als die zijn zal geen palet zijn, maar als die zijn doos een zalm binnenkrijgt, en er is één doos niet 100% gelijk jij het wilt, dan heb jij de keuze, ofwel een doos verkopen die je niet wilt, of geen zalm vandaag. Dat zijn andere vormen

van nadenken dan, want je zalm is al drie dagen ouder, dus je kunt hem maar tot morgen verkopen. Dus ja, een goede koop is dat niet, om een centraal keuken te bouwen, maar wij vinden het dan waard om te kunnen de lijn houden op ons principes, van waar wij

voor willen staan als productkwaliteit. Dus mensen hebben altijd de misvatting van des te groter een bedrijf, des te slechter de kwaliteit, want het zou wel allemaal diepvries zijn, of het zou wel allemaal uit potten komen, gelijk dat het in een nafstation ligt, dat als je iets koopt in een

nafstation, dat je het open doet, en je legt het op je aanrecht, en binnen drie jaar zit dat er nog hetzelfde uit bij wijze van spreken. Dat is niet de manier hoe wij werken, maar ik snap de misvatting, omdat dat wij hebben daar gewoon de fout in gemaakt om daar veel te weinig over te vertellen

de voorbije jaren. Om dat in stilte te doen, op de achtergrond, en om te zeggen van ja, als wij weten dat wij dat goed doen, dan is dat voor ons genoeg. Wij hoeven daar niet voor op tafel te springen. Maar dat is eigenlijk niet zo slim, want dat betekent dat je al de limiting beliefs

die ik ondertussen dan niet meer heb, maar die nu in de maatschappij leven overal wangen, dat je die ook laat blijven leven. Terwijl dat iedereen dat hier langskomt, om te solliciteren, of om ons te leren kennen, dan zeg ik ik kan het eens een keer meezien.

Want wij hebben ook helemaal niks te verbergen, en die hebben allemaal zoiets van holy shit, waarom weet ik deze niet? Dus we gaan er iets aan proberen. Ja, dat gaan we bij deze ook uit de wereld helpen. Dat is al één manier waarop jullie een grote schaal hebben met die gigantische centrale keuken. Andere manier is dat jullie nu

in België en Nederland al 38 vestigingen hebben. Wat aan mij boeit, is een al die groei. Ik dacht eerst, ja, is met franchisees gedaan, maar dat is dus duidelijk niet zo. Dus ik ben heel benieuwd naar hoe jullie die groei

mogelijk maken. En dan meer bepaald, de financiële kant erachter, dat is al één topic, maar ook de mensen erachter. Hoe werken jullie samen tussen al die restaurants om alles overal zo hetzelfde te krijgen, met hetzelfde verhaal, dezelfde manier van werken,

dat de klant ook hetzelfde kan verwachten. Dus die financiële kant en de menselijke kant, daar ben ik benieuwd naar het verhaal erachter. Oké, beginnend dan met de financiële kant. Dus in... Ik vertel altijd van, je hebt veel moppen in België,

waar ze zeggen, een Belg met een Hollander en een Fransman wandelen een café binnen. Ik zeg ook altijd de link van een Albanees, een Iranier en een Kempenaar wandelen een bank binnen en willen lenen voor een restaurant. Daar wordt harder mee gelachen dan met

die eerste soorten van mop. Dus... Wat het voordeel is, bij ons, is... Allee, het voordeel. Het enige dat we hebben gehad, in eerste instantie, was het geld dat we hebben gespaard met Bloomer.

Dat is allemaal gegaan, in eerste instantie, Ashkan zijn geld in de Nationale Straat en daarna al ons geld in de eerste drie vestigingen. Dat is hoever dat we zijn geraakt met ons eigen geld en dan het geld dat de restaurant

zal draaien, dat het eerste restaurant draaide om mee het tweede restaurant te doen, en dat de eerste twee restaurants draaiden om mee het derde restaurant te doen en toen was het top. En wat we ook wel nog vaak mee lachen met onszelf is, als we een goede

accurate insight hadden in onze cijfers op het moment dat we één restaurant hadden, hadden we er misschien nooit een tweede gedaan. Omdat de manier waarop de pokébal in de markt is gezet, is gewoon heel strak. Als in, mensen

moeten voor sushi-like ingrediënten definitely niet sushi-like prijzen betalen. Dus dat wil het wel zeggen dat je in de back-end moet zorgen dat je efficiënt kan werken en dat het allemaal goed zit, of anders dan hou je er niks over. Dus

opzet is geen winst, hè, business 101. Maar in e-commerce is dat heel anders geregeld dan in horeca. In e-commerce koopt je je stok op voorhand en dat betekent dat alles wat je nog verkoopt van die stok, weet je hoeveel marge dat je hebt. In een horeca,

krijg je je stok geleverd en moet je hem pas binnen 30 dagen betalen. Maar alles wat je hebt moeten weggooien, moet ook binnen 30 dagen betalen. Dus als je niet alles verkocht krijgt, dan heb je een openstaand krediet bij je leveranciers, want je hebt niet genoeg omzet gegenereerd van de stok die je hebt gekregen

om je leveranciers te betalen. Maar op de rekening ziet dat er tot op het moment dat je dat moet betalen, allemaal heel rooskleurig uit. Dus het is een andere manier van denken dat we hebben moeten krijgen. En we hadden wel altijd goede revenues, maar we hadden nog niet de centrale keuken, we hadden nog geen Wada Younes, nog niet. Voor goede prijsonderhandelingen. Dus we werden ook

van voor tot achter genaaid met allemaal topprijzen dat we aan het betalen waren, omdat we dachten, ja dat is nodig want dat zijn heel goede kwaliteit van producten. Wat ook zo was, maar die hadden door dat wij heel hard aan het kijken waren naar quality. Dus met allemaal schoon verhalen waren wij top of the market prijzen aan het betalen voor ons producten.

En wat we dan wel hebben kunnen doen, is constructief samenwerken met ons leveranciers, om dan te zeggen van, oké, normaal gezien is het krediet op twee weken of op vier weken. Kunnen we geen krediet krijgen van onze supply op zestig dagen of op negentig dagen.

En dan trager onze stok te betalen aan ons leveranciers en in de tussentijd dat geld te kunnen gebruiken als downpayment voor een nieuwe vestiging. En nu kostte een vestiging ook stukken van mijn stok te bouwen, maar dat was in het begin ook niet.

Dat was allemaal nog kleinschaliger natuurlijk. De nationale straat en de vestiging in Leuven en de eerste vestiging in Hasselt. Waar we dan daarna verhuisd zijn, naar Cartier-Belieu, naar een grote restaurant. Dat was minder vierkante meters. Dat waren minder kosten voor het

interieur en alles wat kleiner is, kost minder geld natuurlijk. Dat was ook nog in het begin zonder vaatwasser, zonder airco. Dat was de bare bones way to do it. Echt de Hawaiian vibes. Als de zon wat op de raam stond, dan dacht ik echt

dat je op het strand lag. En ja, dus financieel zijn we daar dan. Ja, mee moeten gaan spreken met met ons partners, met leveranciers aan de ene kant, met soms pand-eigenaren aan de andere kant, om te zeggen van ja,

wij willen wij wel inbouwen in uw pand, maar wij hebben daar helemaal geen geld voor. Kunnen jij ons het geld lenen om in te bouwen in uw pand? Om dan in tweede instantie en interesse te krijgen op het geld dat je geleend hebt om in te bouwen en huur. Want des te sneller dat wij kunnen inbouwen voor u, des te sneller dat je

huur kunt vragen. En u kunt nog een schone percent krijgen op uw pand zelf. Want bij hun was het een gemakkelijkere sale dan bij de bank. Want bij hun zij geloofden al in eerste instantie dat ons concept ging werken, want anders hadden ze dat pand natuurlijk ook niet aan ons verhuurd.

Dus, die manier. Dus ja, een beetje origineel omgaan met de verschillende soorten manieren. En dan, vanuit het moment dat we zijn kunnen beginnen centraliseren, dan is er een stuk marge meer in de company gebleven natuurlijk, omdat je dan

door de centrale inkoop begon door te hebben hoe hard dat ze eigenlijk in ons zakken hadden gezeten al de periode ervoor. En dat je eigenlijk ook wel meer kan onderhandelen dan dat we misschien dachten. En toen is het sneller kunnen lopen. Daarom hebben we ook in de lockdown,

van het begin van maart 2020 tot 18 maanden zeker, lockdown open en terug lockdown, en dan zoiets van 18 maanden zijn geweest. En we hebben tien restaurants geopend in de covid-periode. Laten we daar even bij stilstaan.

Dat is gestoord. In de covid-periode moest restaurant naar restaurant sluiten. Jullie doen er tien open. Terwijl dat jullie nu, dacht ik, 75% van de omzet halen uit mensen die ter plaatse eten. Wat toen al niet

kon. Hoe hebben jullie tien restaurants in die lockdown-periode kunnen openen? Tien. Ja, inderdaad. Tien in de volledige anderhalf tot twee jaar. Want nu, vorig jaar hebben we er tien gedaan in een jaar. Dit jaar gaan we er zestien doen in een jaar.

Dus, maar het is geen covid meer, dus dat was voornamelijk het ding. In eerste instantie was het gewoon een keuze dat we in het begin moesten maken. Dus ik denk dat wij met zeven of misschien negen restaurants in de covid zijn gegaan.

Het zal ergens rond de tien geweest zijn, denk ik. Correct me if I'm wrong. Wensen me, I don't know, 100% zo van buiten. Maar in ieder geval geen gigantisch groot netwerk. En wat we zagen in de markt was enorm veel paniekvoetbal.

Dus veel restaurants die wel de mogelijkheid zouden hebben om take-out of delivery te blijven doen, die zoiets hadden van, oké, fuck that shit. Die gewoon hebben dichtgedaan vanaf dag één. Die dat dan de volledige overheidsteun hebben gepakt. En die dachten van, oké,

liever dat dan het risico dat ik je verlies laat en de take-out of delivery ga doen. Maar die dan ook pas achttien maanden daarna, of misschien een stukje tussen de twee lockdowns, wel dan open en dan terug weer dicht, zijn gegaan. En wij dachten, ja, oké, we kunnen dat doen. Maar

de overheidsteun die wij gingen krijgen was geen botten, want de overheidsteun was gebaseerd op de winst die je gemaakt had het jaar ervoor. En bijna al onze restaurants waren minder dan een jaar oud. Dus dat was nul. Of dat was thuis door op een kwartaal of zo. Nog niet eens

genoeg om de huur van te betalen. Dus, als niet van toepassing, dan ga je naar het minimum. En het minimum was dan zo'n onnozel bedrag. Dus ja, wij dachten, ja, dat is niet echt een mogelijkheid. Niet dat we het zelfs al zouden willen, want dat zit niet echt in onze natuur om dat zo

te behandelen. Maar ja, de andere optie is, we zijn inderdaad geen take-out of delivery dominant concept. We hadden wel dat natuurlijk als sales channels. En wij zeiden, ja, uiteindelijk, iedereen moet wel blijven eten.

Dus als er zoveel van de markt dicht is, en mensen gaan veel meer online bestellen of afhalen, het is misschien niet een delivery dominant of een afhaaldominant model dat we hebben, maar wij zijn ervan overtuigd dat ze onze naam

gaan herkennen van vroeger in het straatbeeld. Het is veel gemakkelijker ons er gaan tussenuit halen bij de opties die nog overblijven op de online channels. Of als je dan nog eens door de straat wandelt, dat je denkt, holy shit, de nawine is gewoon wel open. En dat wat wij gedaan hebben, is in eerste instantie natuurlijk

in de eerste lockdown, die eerste twee, drie weken, was dat pleiten met de pet op natuurlijk, want iedereen was daarvoor naar de koolruit geweest en had heel zijn garage vol droogeten gestampt. Dus dat was niet om over een ruis te schrijven die een omzet, maar ja,

mensen wennen, hè. Dus na die eerste paar weken hadden die zoiets van, ja, zeg mij die ene halvermout hier altijd, fuck it, wat is hier nog open? Dus de paniek was een beetje gaan liggen, hè. En mensen waren nou wel thuis aan het werken en dat allemaal wel aan het doen, maar het bestellen

kwam veel meer op terug, hè. Om toch iets te hebben van excitement in de hele tijd thuis te zitten. En wij zagen heel hoge increases in onze brand recognition en onze brand appreciation. Van, ah,

heel nice dat jullie nog, dat jullie tenminste wel open blijven, hè. Of dat jullie tenminste wel gaan gezond eten geven aan de mensen die daar gezond willen blijven, zeker in die periode, want al de rest dat open is, is ongezonde bullshit. En ja, we wilden dat niet eten, want dan worden we misschien sneller ziek. Dus

daar zitten de, daar hebben we wel gemerkt dat dat ging, en dan dachten we, oké, dus ons model is geen dominant take-out of delivery model, maar, when necessary, kunnen we er wel naar switchen. We hebben heel veel communicatie daar rond gedaan, en dan dachten we, oké,

ja, als wij de rugwunt mee hebben van mensen die ons appreciëren, dat wij wel die moeite blijven doen, oké, full-on dan, hè, dan doen we gewoon ook onze expansie er nog bij, en dan hebben wij, ja, sterke communicatie gedaan in de richting van, eh, Hawaiian cares about

your health, wij komen naar stad X om jullie ook te blijven surfen, en we hebben dan ook gratis bowls geschonken voor dokters en verplegend personeel in de ziekenhuizen van de steden waar wij actief waren, en gewoon, ja, ons steentje bijgedragen

aan de situatie, en dat heeft ertoe geleid dat wij, ik denk misschien een groot gedeelte niet van onze omzet natuurlijk, want, eh, deliveryomzet kost ook commissie, dus, eh, dat is niet één op één restaurantomzet, maar

wel een groot gedeelte van onze naam hebben gemaakt in die periode. Minder aanbod, nog altijd evenveel vraag, en door constant wel aanwezig te blijven zijn en sterk te expanderen in die periode, daar misschien voor de eerste keer het zaadje is gepland van,

ah, holy shit, Hawaiian is wel echt een player in België, en niet gewoon broodjes bij mijn rijst in komkamer. Ik denk dat dat ook iets heel interessant is, om van jou en je venoten en je medewerkers te leren over een merkopbouw,

en echt, ja, een brand. Want Hawaiian, zoals ik al zei, voor mij is dat de enige pokéball die er is, omdat dat echt een brand is, meer dan een pokéball, er zit een verhaal achter. Hoe belangrijk denk je dat is voor een bedrijfsvereniging, zoals dat van jou, van jullie,

om echt een sterk merk te hebben bij een geëngageerd publiek? Ik denk dat dat superbelangrijk is, en ik denk ook dat we daar nog heel veel stappen in te zetten hebben. Nu, we hebben er al een klein beetje kort over gehad. Vroeger in het gesprek,

dat we de switch hebben gemaakt van Hawaiian pokéball naar Hawaiian. Dus, als soort van officieel moment waarop dat we onze wilde site, project, manen zijn verloren, en dat we in de

big boy shoes zijn gestapt van wat we effectief denken dat we kunnen doen, als maatschappelijke impact. Dus we zijn gegaan als logo van de Hawaiian girl, die dat veel mensen kennen in België, naar de haar met de palmbom erin, als een soort van emblem. En de Hawaiian girl is gebleven

in meer een symbol slash mascottrol, om de recognizability te behouden. Maar zij is meer de personificatie van Hawaiian pokéball, en minder de personificatie van Hawaiian,

de mission-driven brand, that's gonna change fast food for good. En eerder de verpersoonlijking van het pokéballrestaurant, dat begonnen is als site, project, en sterk uit de hand is gelopen. Dus, het verschil in merk

beleving, en het verschil in merk communicatie is iets waar we nu nog steeds mee bezig zijn. Mensen die het misschien al eens opgevallen, er zijn nu in het netwerk restaurants die er zijn nog restaurants die lang bestaan, die de oude branding hebben aan de gevel, er zijn restaurants met de nieuwe branding aan de gevel,

à la Korenmarkt, wat hij er straks zei bijvoorbeeld. De restaurants die daar nu open gaan, zitten allemaal in de Hawaiian type of brand. Maar als je er 38 hebt, zijn er natuurlijk nog, duurt het een tijdje voor het allemaal aan te passen. Maar ik denk dat wij zeker nog

heel veel stappen te zetten hebben in het juist communiceren van wat het dan eigenlijk is, Hawaiian, en waarvoor wij staan, en wat het dan het verschil is, en dat het niet zoals we zeiden een gewone pokébal chain is, maar ook als het dan een healthy fastfood chain is, wat

ons dan uniek maakt, en waarom, why should people care? De why do you exist is één ding, maar why should people care is een heel ander ding. Want de eigenaars of founders vinden de reden waarom ze bestaan per definitie geweldig, want anders zou het

niet zijn begonnen. Maar krijg je het op een manier, contagiously genoeg vertellen aan jouw eigen teams in eerste instantie en society at large in tweede instantie, om ze erover te doen keren. Een goed voorbeeld daarvan is

Tony Chocolonely in Nederland. Zij zijn ook industry disruptors die dat zeggen van, wij willen de strijd aangaan op een toffe manier met de chocoladeindustrie. En

ze doen het op zo de ... cheeky, humoristische manier, dus dat het niet de Oxfam-wereldwinkel van de chocolade is, bij wijze van spreken, van voel je je maar heel schuldig als je ooit nog ergens anders chocolade koopt dan bij ons, je on-mans.

Dat is niet de manier waarop zij communiceren. Zij maken het tof en fun om te keren over een brand dat ook responsibility neemt in de maatschappij. En dat is ook een beetje de manier waarop dat Hawaiian het wil doen. Het is niet van je piece of shit die nog

McDonald's eet, bij wijze van spreken, maar wij zeggen van, hé, hoe cool zou het zijn als er ook gewoon een alternatief was waar je je niet slecht of schuldig door voelt achteraf. En als je er dan toch eens af en toe een burger tussen knalt, hé, no judgment, snap je?

Het is geen kruisvaarders, hè. Dus dat is, denk ik, de grote key. Ik denk wel dat, dus brand, wanneer je echt een missie hebt, dat je een business for good wilt zijn die ook good for business is, dus een businessmodel dat werkt,

maar dat ook positieve impact maakt, dan denk ik dat een brand superbelangrijk is, vanaf het moment dat je daar 100% op focust. Ik denk ook dat mensen zich niet te hard moeten vastredeneren, wanneer ze nog op hele kleine schaal werken, om te zeggen, ja, maar

wat zijn mijn brandcolors en op welke manier wil ik het allemaal overdragen en zo, om een voorbeeld te geven. De eerste versie van een Hawaiian girl is door een Antwerpse designer die dat juist van school kwam gemaakt voor 50 euro. En er zijn 20 Hawaiian restaurants

gebouwd waar dat die girl op hing. En ik wil maar zeggen, redeneer jezelf niet in een hoekje van, maar ik heb helemaal geen x kapitaal om aan een gigantische brandingoefening te geven. The brand is what you make it, en

het is de why dat je uitstraalt. Het is niet de kleurtjes en de fonts en dat soort van dingen. Dat is de verpakking. Maar je kunt ook een schoon verpakking hebben voor een lege doos. Dus zorg eerst dat er iets in je doos zit, en dan investeren in een betere verpakking. Dat is wel een belangrijke les,

want vaak voordat mensen starten met iets, beginnen de ondernemers ofzo, gaan ze eerst heel hard focussen op die details. Mijn logo moet goed zijn, mijn website moet perfect in orde zijn, ik moet de juiste naam hebben. En dat houdt hen tegen van ermee te beginnen en al die stappen

te maken en veel dingen te leren. Dus dat is al een mooie les dat je van jullie verhaal kan leren. Dat eerste logo heeft 50 euro gekost van een designer die van school kwam. Het nieuwe logo wat heel clean is enzo, wat zit er daarachter?

Wij hebben dus gewerkt met een branding agency dus in tweede instantie, maar dat is dus pas gebeurd in de loop van vorig jaar. Dus ik wil maar zeggen dat is niet... Vanaf het moment dat we zeiden van oké, wij voorspellen dat we in 2024 een

concept hebben waarmee we global expansion kunnen doen. Dus het is ook de bedoeling dat die dingen die we op voorhand hebben gezegd we will tackle that later. Zoals het allemaal clean zetten van de brand colors en al dat soort van zaken vanaf het moment dat we weten van oké we gaan international gaan

dan wil je dat wel clean hebben natuurlijk, want je wilt dat mensen overtuigen om meer die expansie te doen met jou. En die vinden dat niet tof en schattig dat je je logo van 50 euro nog gebruikt. Dus omdat we wisten dat dat dit jaar het geval ging zijn dat we ons concept helemaal gingen

strak zetten om vanaf 2025 internationaal te expanden, zijn we in 2023 gaan zeggen van oké, wat hier in de communicatie, in de huisstijl, in de manieren van werken is niet global proof. En dan zijn we dus effectief gaan

samenwerken met het branding agency dat oorspronkelijk Tony Chocolonely heeft gemaakt. Dat is een Nederlandse partij, maar Nederland heeft het algemeen op vlak van creative en ja, die meer gedurfde manier van storytelling

zo het randje opzoeken en Belgen en Vlamingen zijn meer bescheiden op dat vlak, dus die blijven zo wat vaak meer in het midden op waar het hun brand voor staat, of die durven niet misschien mensen te bruskeren en Nederlandse

branding agencies of design agencies hebben wij gemerkt, hebben daar veel minder problemen mee die zeggen gewoon, this is it, guy like it or not. Dus we hebben wel met die agencies samengewerkt, omdat zij gewoon al een track record hadden van, wat is een

industry disrupting company die het op een friendly, maar toch rebellious manier diks geeft tegen de establishment en hoe moeten wij dat dan brengen. Dus uit die oefeningen is dan de H

met de palmboom gekomen als emblem, dan is er de switch gekomen van Hawaiian, pokebowl naar Hawaiian, daar is changing fast food for good als de H uitgekomen, dus making healthy easy hebben we al vernoemd, maar het is making healthy easy is the Y, by changing fast

food for good is the how en healthy fast food accessible and easy for all is the what, dat is de Simon Sinek golden circle voor de liefhebbers en zo zijn we daar dus wel mee doorgegaan en wordt dat ook

veel strakker en veel meer uniform naar een message die dat repeatable is in andere landen, in andere culturen met andere talen, et cetera waar dat niet het de schattige start belangrijk is

wat het wel belangrijk is in België omdat mensen ons nog zo herkennen maar wat het vooral belangrijk is de manier waarop je die markt ingaat wij zijn niet in Nederland ingegaan als de schattige de schattige pokebowl keten die dat misschien ooit saais gaat bereiken

hoewel, in België zijn we begonnen we zijn in Nederland ingegaan als de healthy fast food chain that's gonna knock the status quo andere manier van werken snap je, dus Nederlanders gaan nooit Hawaiian pokebowl hebben gekend gaan altijd alleen maar in België gaan werken en dat is de manier waarop je die markt ingaat maar Hawaiian hebben gekend

dus andere communicatie die zitten in de tweede helft mee dus daarom is het wel heel belangrijk don't niet erover te focussen in het begin ik heb al die fouten ook gemaakt zoals ik zei ik heb Ashkender gekend omdat ik aan het obsessen was

over het design van mijn visitekaartjes ik weet niet hoeveel visitekaartjes jij al hebt gekregen in je leven maar je hebt nog nooit naar een visitekaartje gekeken en gedacht dat is wel echt goed gedesignd, nobody cares dus het ding is niet obsessen over

de verpakking rond je doos zoals ik zei zolang als je geen product market fit hebt zolang als je niet weet dat je iets hebt wat mensen willen en je zult dat nog zien als je iets hebt dat mensen willen dan it doesn't matter what it looks like

dan gaan ze er u wel naar vragen dan gaan ze wel in de nationale straat in de rij gaan staan onder een logo van 50 euro omdat uw product gewoon goed is en dan achteraf kunt u double downen op zorg dat het er beter uitziet of zorg dat je de kantjes eraf poetst

maar dat is stap 2 eerst focussen op wat echt belangrijk is die dingen ik hoor nou dat de plannen er zijn om internationaal te gaan buiten België en Nederland wanneer komt de eerste vestiging in Hawaii?

in Hawaii nog wel ik denk dat het misschien de meest competitive locatie is ter wereld om een range te openen die mensen hebben hoge standaarden wat de pokerbol betreft nu in Hawaii specifiek dat is dan nog de grap

we hebben al meer mensen naar Hawaii gestuurd dan dat we er zelf zijn geweest dus we zijn zelf nog nooit in Hawaii geweest maar we hebben wel al een restaurant team die dat de Hawaiian Championships vorig jaar hebben gewonnen naar Hawaii gestuurd

en we hebben ook al eens klanten naar Hawaii gestuurd die een wedstrijd hadden gewonnen maar ja, vesting in Hawaii het zou een goede crowning achievement zijn het staat momenteel niet concreet op de roadmap maar je zegt nooit nooit fix mij een goede pand en we regelen dat

wat is de grootste hindernis of het grootste obstakel dat je hebt moeten overwinnen met Hawaiian of in het ondernemen? het grootste obstakel bij Hawaiian was om om controle af te geven

vanaf het moment dat we boven de wereld zijn een bepaalde size zijn uitgegroeid dus ondernemers beginnen in de meeste gevallen te ondernemen omdat ze vrijheid willen

ervaren of meer vrijheid dan je zou kunnen ervaren dan voor iemand anders te werken het probleem met die ambitie is dat je daarvoor in eerste instantie veel minder vrijheid gaat ervaren

dan wanneer je voor iemand anders gaat werken want je hebt een bepaalde size in de meeste gevallen heb je geen ergere baas dan jezelf voor jezelf want je hebt veel hogere standaarden voor jezelf

dan een baas in een bedrijf zou hebben voor je want je werkt wel meer dan 40 uur en je werkt wel in het weekend en je werkt wel s'morgens en s'avonds want je wilt het doen slagen dus eigenlijk in het begin je start omdat je vrijheid wilt maar je hebt helemaal geen vrijheid

maar wat je wel hebt is controle over wat je doet en dan wanneer je een bepaalde grote of een bedrijf bereikt dan realiseer je je dat je precies een beetje vergeten bent dat je bent begonnen om vrijheid te hebben in the first place

want je bent nu ondertussen al in het geval van Hawaiian voordat wij die schaal hadden bereikt kleine 10 jaar aan het ondernemen van mijn 18 tot mijn 28 ik ben nu 30 geworden in februari en op mijn 28, 29

mijn venoten zijn 1 jaar ouder maar ongeveer dezelfde leeftijd dus dan begon het te dagen van oké we gaan hier wel bepaalde dingen moeten gaan delegeren aan mensen die dat in dat stuk beter zijn dan ons of wij gaan zelf de bottleneck worden van de groei van ons bedrijf

dus net zoals het voor de eerste instantie bij Bloomer de conclusie was van is dit wat we willen blijven doen en dat dat dan de limit was waar we door moesten breken was het bij Hawaiian van dit is heel zeker wat we willen blijven doen maar niet de bedoeling dat wij op het treinspoor

van onze eigen groei gaan liggen omdat we het kinderachtig zijn om de controle af te geven over bepaalde zaken aan de juiste mensen en dat was wel een hele mentale stap om u daarover te zetten om iemand te vertrouwen met je baby

waar dat je zoveel jaren pre-Hawaiian en tijdens Hawaiian al de slapeloze nachten en de dinges mee gedaan hebt om te kunnen zeggen van oké, dit stuk daar ben jij zeker beter in dan ik en ik geef u er de full ownership over

om daar het mandaat over te nemen om dat te doen in Hawaiian the way you see fit natuurlijk niet zeg tot volgend jaar en je hebt natuurlijk wel die wekelijkse one-on-ones en die zaken maar je kunt die mensen ook niet verwachten

dat ze gaan komen en hun meerwaarde te gaan leveren door ze te micromanagen dat zijn mensen van 50 jaar met een enorm hoge ervaring in nog veel grotere en snel groeiendere bedrijven dan ons je moet die ook hun meerwaarde laten leveren

dus dat was denk ik ik ga niet spreken voor Agenal Bauerkampen maar dat was voor mij zeker wel een van de grootste moeilijkheden om die switch te kunnen maken dat snap ik volledig

dat was de moeilijkheid laten we dan eens gaan naar het mooiste heb je zo een of bepaalde momenten die je echt bovenuit steken qua prachtige momenten in dat ondernemersverhaal zeker, zeker er zijn heel veel mooie momenten

maar de zaken die dat er bovenuit steken die het meest die mij het meest hebben verrast is dat als ondernemer word je er heel vaak word je heel vaak bevestigd voor het feit dat je niet moet wachten

op externe goedkeuring of externe validatie van andere mensen want wanneer je met iets start dan ben jij meestal de enige die erin gelooft en iedereen rondom je meestal niet dus je wordt dan eigenlijk getraind

om niet te luisteren naar wat andere mensen tegen je zeggen ja want ja als je dat zou doen dan zou je misschien nooit zijn begonnen maar wanneer je dan een bepaalde size bereikt je werkt natuurlijk niet alleen maar met ondernemers in je bedrijf

dus de werknemers of de teamleden die in je bedrijf komen werken dat zijn niet van die zotten die geen bevestiging nodig hebben van andere mensen dat zijn mensen die dat wel eens graag willen horen dat ze goed bezig zijn of die dat wel eens graag willen bestendigd worden in de meerwaarde die ze leveren en je hebt dat eigenlijk niet geleerd

om dat te goede te kunnen doen omdat jij denkt niemand zegt dat ook tegen mij ik heb dat toch ook niet nodig dus ik denk van maar ja dan ben ik eigenlijk wel echt heel goed bezig de voorbije maanden wel nice

en ik zou dat dan bijvoorbeeld tegen Michiel zeggen ofzo maar ik zou dat niet tegen u zeggen dat ik denk je weet dat wel van zichzelf en de mooiste momenten daar is dat mensen dan op den duur dat wel aan mij aangaven

van hey misschien moeten we misschien wel wat momenten doen waarop dat we vieren met Hawaï en wat dat we al hebben bereikt omdat ja ik zit zoals ik daar straks zei met mijn kop in de handen en zo in 2030 dus alles wat er in de tussentijd aan het gebeuren is heb ik zoiets van ok nice op schema

let's next en on specifiek wij noemen dat dan tribe gatherings wij noemen iedereen dat bij Hawaïn werkt de Hawaïn tribe dus wanneer dat iedereen samenkomt dan noemen wij tribe gatherings dat zijn dan de zaken

waar je op voorhand van denkt dat doen we voor de people maar ik heb dat ja niet nodig maar we willen wel we willen sympathiek zijn en dat is dan ook weer zoiets dat ik dan weer helemaal fout in zat als ik zo de highlight reel van

wat zijn de beste dingen die wij bij Hawaï hebben meegemaakt afspelen in mijn hoofd al die tribe gatherings zitten daarbij in omdat ja gewoon de de sfeer en de energie dat er hangt

op een plaats van mensen die zoiets hebben van wij wij keren over waar we mee bezig zijn wij geloven erin wij geloven erin waar we mee bezig zijn en zeker in een niet zo evident bedrijf zoals een retailketen waar dat in general in de horecaketen

of in de retailketen in de niet Hawaïen horecaketen of retailketen als je tegen mensen die daar achter de bar staat in hun ogen kijkt dan zie je de achterkant van hun hoofd daar zit er niet heel veel twinkle in die ogen die zijn daarvan

is de shift al klaar dat is niet de enjoyable de retail is niet de categorie waar mensen in general denken dat dat is waar je hoogtepunt is dat je er hoogt in te werken en bij ons in die tribe gatherings is dat wel heel hard het geval

dat je dat voelt ik heb de lotgenoten podcast die daar recent online is geweest de meeste positieve reacties die ik daarover heb gekregen is van mensen die bij Hawaïen werken die zeggen zo nice dat de stories die wij weten die daar aan de core liggen van waarom wij bestaan

dat andere mensen dat ik dat ook nu eens naar mijn moeder kan doorsturen dat ze mij eens gelooft over de dingen die ik kom vertellen dus dat zijn de mooiste de mooiste momenten die mensen dat werken in de restaurants en in de keukens enzo zijn ook superbelangrijk

en ik weet niet of dat daar specifiek op wordt geselecteerd misschien wel maar dat zijn allemaal heel positieve vriendelijke mensen gewandeld binnen gekrijgt met een hallo met een lach op hun gezicht enzo dat is heel aangenaam om iets te bestellen of om daar te gaan eten wie kan er

of wie mag er werken bij Hawaïen wel heel goeie vraag dat is inderdaad ook wel een van de belangrijkste onderscheiden die dat wij maken niet enkel in de retail maar ook gewoon in general in de bedrijfsvoering is

wij hebben de split gemaakt in aan de ene kant een traditionele HR department te hebben die dat zorgt voor alles van contracting, payroll dat alle legale zaken in orde zijn en ondersteuning van mensen op admin vlak en wij hebben een specifieke department afgesplitst die dat wij noemen talent & culture

dus wat betekent dat alles van talent acquisition dus recruitment van mensen maar ook begeleiding van mensen in hun carrière en zorgen dat mensen zich niet alleen developen in de skills die ze nodig hebben om een job te doen maar ook in de values en behavior

die wij bij Hawaïen heel belangrijk vinden dat is het mandaat van dat departement dus in bijna alle bedrijven is dat een onderdeel van HR dan is het gewoon dots in seats of handjes on the door dat dat de bedoeling is van dat gedeelte van HR

en wij zeggen nee mensen die dat worden aangenomen door talent & culture de persoon die dat die persoon aanneemt blijft verantwoordelijk voor die persoon zolang als die persoon bij Hawaïen werkt dus het is niet enkel in het recruteringsproces van ah de band of een gast school

de band gaat in Antwerp Tower vanaf nu werken in het restaurant daar bent het nooit meer nee dat zijn dan dezelfde mensen die dat met je opvolggesprekken doen en hoe is het dan dat je dat doet? en hoe is het dan dat je dat doet? en hoe is de onboarding verlopen

die na zes maanden met jou een groeigesprek doen hoe zit jij in je carrière ben heb je het gevoel dat we genoeg training geven heb je genoeg dat je begeleid wordt hoe zit het in het team onze mensen bij talent zijn talent specialists

niet talent acquisition specialists of puur sans recruiters terwijl in de Noreca standaard of in de retail standaard is dat dweil met de kraan openen dat is heel veel recruiten aan de achterkant loopt iedereen weg na zes of twaalf maanden

en dan denken die weer recruiters bijzetten en nog meer erin gooien je kunt ook misschien aan de andere kant zorgen dat er minder mensen weglopen en dan heb je dat ook niet nodig of minder

dus wie kan er dan werken bij Hawaiian? bij ons we hebben een heel duidelijke we hebben een heel duidelijke mission making healthy easy and a vision by changing fast food for good we weten wat we doen we weten dat mensen daaraan bijdragen in die welcome days

daar kom ik mij dat ook altijd nog zelf uitleggen bij iedereen dat er dan wel is dat er dan start maar ook de company values zijn heel leidend in wie dat er al dan niet aangenomen wordt dus dat wordt ook door culture talent and culture altijd heel sterk aangehaald

en die mensen krijgen ook vragen tijdens hun sollicitatieproces dat heel hard daar naar polsen dus bijvoorbeeld een van onze company values is act as one dan is de vraag natuurlijk niet en Ben, acte jij wel eens as one?

dat is niet de vraag wat we daar eigenlijk mee bedoelen is zeg jij iemand die dat goed in teamverband kan werken zeg jij iemand die dat credits kan geven als er iets goed gebeurt of pakte jij de credits en als er blame is zeg jij iemand die dat de blame pakt

of die dat de blame verschuift zeg jij we succeed and we fail of I succeed and you fail dat is bijvoorbeeld maar dan met bepaalde vragen die dat daar wat rond gaan in de context kun je dat wel wat ascertainen

want de vorige keer als er in je job is iets fout gelopen door wie kwam dat bijvoorbeeld als iemand dan zegt ja door Sonja want Sonja kan haar job niet ja dat is niet act as one

snap je als je zegt ja je kunt dat eigenlijk niet specifiek op één iemand steken want dat is onze gedeelde verantwoordelijkheid om te zorgen dat het goed is bijvoorbeeld dat is act as one

dus er wordt in het recruteringsproces of in het talent acquisition proces heel veel waarde gehecht aan letterlijk de waarde en die worden ook heel veel herhaald en heel veel in alles eigenlijk in de talent acquisition process

als leidend gezien omdat we hebben een hele sterke performance culture als in wij hebben hoge standaarden en het is niet om bij Hawaï te komen werken om op mijn rug te gaan liggen maar

wel op de human manier dus zoals ik er straks zei niet erachter lopen met de bamboestok om te zeggen harder, meer, sneller, etc het zijn mensen die daar intrinsiek gemotiveerd moeten zijn

omdat ze zo hard geloven in wat we aan het doen zijn dat ze samenwerken en ons het verschil willen maken ik had ook een paar vrienden ik denk een stuk of drie of vier tijdens de studententijd die bij Hawaïn werkten en die waren altijd heel positief

over de cultuur daar de teamgeest dus die matcht het echt wel goed die werknemers in de restaurants in de keuken enzo als jij met één persoon binnen Hawaïn of één functie binnen Hawaïn zou kunnen wisselen

voor een dag met wie zou dat zijn of wat voor een dag omdat ik er net we hebben er net eigenlijk nog net over gehad maar ik denk eigenlijk een dubbel antwoord

ofwel met met een frontline teamlid die gewoon boos maakt omdat ik dat vroeger bij de opstart van Hassels negen maanden heb gedaan dat was ons derde restaurant maar ze zouden mij daar waarschijnlijk

niet willen hebben staan want ik kan dat allemaal niet meer volgen die snelheid waarmee dat de mensen dat nu kunnen doen daar zit zo'n goede trainingsmachine achter dat ik dat dan eerst zou moeten doen maar om dat dat frontline contact met de klanten

of wat wij noemen Welina dat zou ik nog wel goed kunnen dus Welina betekent welkom in het Hawaïans dus onze host functie de persoon die dat in de zaal beweegt en die dat de klant begeleidt

als ze misschien niet in de zaal zijn of als ze misschien niet in de zaal zijn of als ze misschien iets niet snappen of die dat te boos komen brengen aan tafel als je besteld hebt wij noemen dat de Welina functie dus dat zou ik sowieso wel eens mee willen wisselen

ter inspo om te zien hoe dat het gaat omdat ik dat heel belangrijk vind om niet in die voren toren bedrijfsleiding te voeren en dan Excel te willen zien of dat marcheert uiteindelijk we zijn in de hospitality business

dus wat wij cijfermatige manier zetten is natuurlijk belangrijk want anders dan blijft de lamp niet branden maar in tweede instantie is de manier waarop je iets bereikt even belangrijk als wat je bereikt dus die connectie

bij de eigenaars door Albano mijn tweede benoot wordt beheerd hij is de chief of product standards dus hij beheert het netwerk en hij is eigenlijk de gedelegeerde van de klanten hij is zo van

doen wij wat wij denken dat wij doen ten opzichte van de klanten dus dat zou ik sowieso wel interessant vinden en ja ik zou zeker Marie haar job niet willen afpakken Marie is de head of talent and culture maar dat is zeker ook iets

waar ik zoveel waarde aan hecht dat ik het niet zou willen uit handen geven aan iemand anders dan haar als ik ermee zou kunnen switchen dat is ook een mooi compliment voor die mensen dat ze het ook echt wel goed doen 100%

we gaan dan stil aan het hoofdstuk Hawaiian wat afsluiten want ik denk dat ook het hoofdstuk van de klanten is heel veel van u te leren is over ondernemen in het algemeen maar ik kan dat hoofdstuk gewoon niet afsluiten zonder mijn laatste vraag en dat is

wat is uw go-to locatie voor een Hawaiian pokebal te gaan eten en welke bal bestel je wat was mijn go-to locatie het is het het laziness want ik woon toevallig boven een Hawaiian locatie de Hawaiian locatie

in de Antwerp Tower is mijn go-to locatie mijn go-to Hawaiian locatie en mijn mijn bowl mijn go-to bowl is een make-your-own bowl

en is een make-your-own bowl met alle producten die dat het meest vaardbaar zijn dat als ze niet op de meest verse manier worden verkocht dat je het eerste proeft dus ik doe altijd een bowl met sushi rice

als dat niet, als dat plat gekookt is of dat is te lang gehouden of die andere dingen bruine rijst is zo wat taaier dus sushi rice is die te veel of te weinig water of al die dingen je kunt dat direct proeven

en met salm en tonijn dat zijn de twee meest kwetsbare proteins als je dat te lang laat staan of je hebt dat niet goed gekoeld of dit of dat dus het is eigenlijk een broersmisvorming bowl en dan

avocado en guacamole om te vergelijken of ze er genoeg smaakverschil in hebben gedaan en of dat het groen genoeg is de avocados moeten vers gesneden zijn en de guacamole etc en dan bepaalde broersen bepaalde zaken die dat veel water houden

omdat dat ook snel papperig kan zijn bijvoorbeeld cherrytomatoes mango is dat zacht genoeg juist met de sapconcentratie dus ik ben eigenlijk meer inspecteur dan klant

omdat je dat ook wil weten elke keer van die producten waarvoor wij bekend staan dat het pokébol is en niet kouschotel iedereen kan sla en ajuin verkopen maar die producten waar wij bekend voor staan waar dat wij zo hoog in de supply chain in schalen is het gelijk dat we hopen dat het is

dus het is eigenlijk gewoon kwaliteitscontrole ik vind dat ook heel lekker ik was pre-Hawaii een fervente sushi-eter dus je doet mij daar zeker een plezier mee hoor met die bowl dat is heel goed dat houdt je ook zo dat houdt het leuk om ermee bezig te zijn

daarom Ashkan heeft zeker 3 producten 3 producten 3 jaar aan een stuk of 2,5 jaar aan een stuk elke middag Hawaï gegeten dat ik weet zalig dan over het ondernemen

wat is er volgens jou belangrijk of mega hard nodig om een succesvolle keten in de horeca dan mogelijk te maken ik denk dat als het meer algemeen

bekijkt dan is wat er nodig is om een succesvolle keten of een succesvolle keten in de horeca te doen in eerste instantie wat het meest belangrijke is is hetzelfde als wat belangrijk is in elke soort van business dat je wilt starten

dat is dat je de juiste business partners hebt of de juiste venoten of de juiste co-founders afhankelijk van welke soort van in welke fase van het proces dat je aan elkaar gelinkt wordt of in welke manier dat je samenwerkt

en wat dat daar heel belangrijk aan is is dat je niet enkel overeenkomt maar dat je ook complementaire skills hebt want dat zijn de zaken die mensen vaak over het hoofd zien achteraf gezien hebben wij daar eigenlijk niet genoeg over nagedacht

tussen Ashka en Albano en ik en gewoon heel veel geluk gehad dat dat uiteindelijk toch zo bleek te zijn want we hebben eigenlijk op voorhand alleen maar rekening gehouden met we are ride or die guys wij weten dat wij 100% op elkaar kunnen vertrouwen wat al veel is

want dat is al heel zeldzaam maar wij hadden niet op dat moment gezegd oké, wat kun jij goed? wat kan ik ik goed? en wat kan de derde goed? en hoe gaan we dat dan verdelen? dus ik zou sowieso als je

de nummer 1 ding dat ik mij zou afvragen is met wie ga ik het doen? en kan ik die in mijn splint vertrouwen? punt 1 en wat zou de taakverdeling zijn? punt 2 dat is de nummer 1 ding en niet denken dat je het alleen kunt doen

want dat gaat toch niet dus het is ook heel belangrijk om te weten dat je het niet kan doen om ook vernoten of co-founders of businesspartners te hebben misschien is dat dan 0

en die andere 1 en 2 je hebt het inderdaad niet alleen opgericht het idee kwam ook van van Ash inderdaad ik denk als je alleen een pokeball zou oprichten het zou kunnen

maar het zou misschien bij 1 bevestiging blijven ja Ash is ook degene die dat voortschrijdend inzicht heeft gehad na 1 bevestiging of na 2 bevestigingen to be absolutely correct om terug naar Albano

bij mij te komen en te zeggen van ik weet dat je in eerste instantie gezegd hebt dat je het limiting beliefs had en dat je niet 100% wist hoe en wat er ging gebeuren maar zie wat er hierin zit van potentieel

dat is veel meer potentieel dan dat ik er op mijn eigen ga kunnen uithalen waarom komen jullie er niet bij en laten we ons krachten bundelen en er wel de max uithalen dat erin zit dus zelfs op het moment dat hem het had kunnen alleen doen

omdat we er in eerste instantie niet bij hem betrokken waren als vrienden maar niet als businesspartners heeft hem toch die wisdom gehad om te zeggen van this is too big voor iemand alleen als je nu een freelance business hebt

die dan wel websites in elkaar knalt dan moet je dat niet met 4 man doen maar als je grote ambities hebt en als je effectief iets wil doen omdat de vraag was richting de keten of de retail keten of de horeca keten per definitie een groot bedrijf ja dan heb je mensen nodig

die dat skin in the game hebben dus die dat zelf ook evenveel risico nemen als jij als in van als het niet lukt dan is er niks meer en als het niet lukt dan wil ik op een ander werken en die dat ook snappen dat op het moment dat je in de stress zit

of dat er dingen tegenvallen of aan de andere kant dat je mensen hebt waar je mee kunt brainstormen over hoe je het gaat oplossen of kunt vieren die dat ook echt helemaal doodgaan voorhebben hoe dat het is om in je positie te zitten

en dat kun je alleen maar hebben met benoten dat is al een heel goede zet om inderdaad je groot te denken en dat ook mogelijk te maken die teamwork ik hoor je ook al een aantal keer zeggen die limiting beliefs

dat dat toch wel een verschil heeft gemaakt om die limiting beliefs te doorbreken dus hoe heb je dat dan uiteindelijk doorbroken en wat is het belang van door die limiting beliefs te gaan als je iets groot wilt maken het is het is

superbelangrijk het is misschien het belangrijkste om te leren doen het nadeel eraan is dat je alleen maar kunt weten dat het limiting beliefs waren achteraf op het moment dat je ze doorbroken hebt want tijdens dat je die

overtuigingen vasthoudt denk je niet dit is een limiting belief je denkt dit is waar en pas achteraf denk je dat was eigenlijk een limiting belief dus wat het belangrijkste daarin is is dat je

en er is een business mentor waar we soms mee converseren die zegt always question your assumption dus als je als je een bepaald statement doet dat je dan bij jezelf afvraagt

waar ga ik nu eigenlijk vanuit of welke assumptie maak ik nu eigenlijk door dit statement te doen en is dat eigenlijk wel zo of denk ik dat maar gewoon of is er effectief bewijs voor of heeft iemand dat ooit tegen mij gezegd of heb ik dat ooit een keer ergens gelezen

en heb ik dat dan maar gewoon opgenomen als waarheid maar heb ik dat nooit in vraag gesteld dus het beste dat aan de basis ligt om die limiting beliefs te kunnen counteren is niet om te proberen inzien

de welke limiting zijn en de welke niet want dat kan je voorhand niet zeggen maar om gewoon alles wat je in een soort van absolute uitspreekt om de reflex te trainen van en maar waarom denk ik dat nu eigenlijk of is dat eigenlijk wel zo

of hoe kunnen we dat testen dat dat zo is ja of nee en niet jezelf te trainen van dat dat zo is ja of nee dat is de bron van waarheid dus eigenlijk alles wat je gelooft wat je denkt dat echt is dat is een beetje in twijfel trekken

en denken kan het niet anders kan het niet groter want de Alex Hormozy van de bekendere entrepreneurial personal brands tegenwoordig die zegt people question all of their beliefs except the ones they truly believe

because they never think to question those dus het is enkel de oppervlakte die je meestal in vraag stelt en dat is een beetje de van de dingen die dan niet echt heel hard moven maar dus de reflectie dat je moet trainen

van elke keer als je handelt op een bepaalde overtuiging of op een bepaalde assumptie om altijd te zeggen ik ben nu hier aan het wandelen maar wat heeft mij eigenlijk dit doen beslissen en het kan heel goed zijn

dat je zegt ja dit en dit en dit en dat is gewoon onomstotelijk waar ook goed hè dan is het geen limiting belief maar als je niet kan zeggen waarom dan is het ook niet per definitie wel een limiting belief maar ook niet per definitie niet

en dan is het misschien tijd dan is het misschien tijd tegenovergestelde te proberen en misschien werkt dat veel beter als je dan niet zonder limieten denkt naar de toekomst wat je graag doet hè welke doelen heb je dan nog als ondernemer

wel heel veel mensen denken van Hawaiian één van twee dingen die denken ofwel dat is sowieso een internationale keten waar die gasten gewoon de meisterfranchise van hebben gekregen voor België en daarom werkt dat goed

plot twist het is het niet dus hè het is gewoon ons eigen merk dat we hebben gebouwd en het tweede dat ze denken is oké het is gewoon ons eigen merk

het is dan een eigen merk maar sowieso willen ze het ongeveer vijf tot zeven jaar doen en dan verpatsen aan een of ander zieloos monster van een groot bedrijf en dan whatever Margarita is gaan zuipen op een of andere straat

totdat ze wel tagerig zijn ofzo plot twist is ook niet waar dus hoe we momenteel in de wedstrijd zitten is om het indefinitely te blijven doen nu dat dacht ik in eerste instantie van Bloemer ook hè dus dat wil daarom niet zeggen

dat dat per definitie zo is maar dat wil wel zeggen dat dit is zo zodanig overlapt met wie dat wij zijn als mensen en de meerwaarde die dat wij voelen dat wij creëren in de maatschappij op zo'n level

dat zolang als dat gevoel zo blijft wij ons dat tot in de oneindigheid zien blijven doen we vinden het ook veel te plezant het is ook zo hard verweven met wie dat wij zijn als mensen met ons persoonlijk leven vrienden en familie van ons die daar werken in het bedrijf mensen die daar zijn komen werken in het bedrijf

die ondertussen vrienden zijn geworden en het is heel zo'n ding geworden waarom ik natuurlijk niet wil zeggen dat we niet met grotere structureelere partners kunnen samenwerken voor onze global expansion maar niet op een manier waarop dat we zo wat passagiers worden in ons eigen concept

dus er is een verschil tussen hyperscalen en uw ziel verkopen en dat is zeker niet de bedoeling dus naar de toekomst toe om die twee dingen uit te sluiten ja het is wel ons eigen brand en nee het is niet gewoon een schoon verhaal om op de duur wat geld op de rekening te kunnen krijgen

is als ik limitless ga beginnen nadenken over de toekomst naar de toekomst toe zie ik Hawaiian nog verder voorbij de pokéball categorie groeien dus phase 1 was Hawaiian Pokéball 3 in eeuwig ziek te worden phase 2 waar we nu in zitten is Hawaiian

en pokéball in het klein eronder als in van Hawaiian is de naam pokéball is wat je hier kunt krijgen en ik zie in phase 3 in x aantal jaar zie ik dat gewoon zijn als Hawaiian en daaronder Making Healthy Easy waar we de pokéball volledig zijn getranscend

en waar we een all day offering hebben waar je vanmorgen compete met Starbucks en smiddags compete met Subway en s'avonds compete met de McDo of de KFC en dat je echt de zelfs niet meer als we echt echt limitless gaan nadenken waar je zelfs niet meer de number one

healthy fastfood brand bent maar gewoon de number one fastfood brand omdat we de perceptie over fastfood zodanig hebben veranderd dat het niet meer betekent dat het ongezond moet zijn dat is heel mooi gezegd die drie fases en vooral als je zonder limieten nadenkt

waar je naartoe wilt dat is denk ik ook leuk om dat eens uit te spreken want elke keer dat je dat uitspreekt is zo weer een bevestiging van zeker we are putting it out there dat geeft ook al het antwoord op een andere vraag waar ik mee zat van ga je verder gaan dan pokéballs

en ook andere dingen dus dat is wel het plan dat is in ieder geval mijn plan we zullen zien wat het team en de markt ervan zegt natuurlijk maar ik denk dat dat ik denk het niet alleen ik ben er zeer van overtuigd

dat dat is waar we uiteindelijk gaan eindigen waar we uiteindelijk gaan eindigen en wanneer dat je er nadenkt op de wanneer dat je niet de urgentie ervaart dat het allemaal binnen 5 tot 7 jaar allemaal schoon aan elkaar geplakt moet zijn en dat je er dan een strik met erop doet

om het aan iemand anders te verkopen omdat dat niet de bedoeling is en je kan nadenken over de tijdspannen van een paar decennia dan kan je ook dat soort van ideeën beginnen krijgen want het is niet binnen nu in 18 maanden dat dat er is

maar binnen nu in 5 tot 10 jaar waarschijnlijk wel en dat maakt niet uit of dat het nu nog 1,5 jaar duurt of 5 jaar of 6 jaar om daar te geraken want wij zijn 30 jaar we kunnen nog 70 jaar blijven gaan dus dat maakt niet uit

er is heel hoge urgentie in de micro als in elk restaurant moet zo goed mogelijk zijn we moeten zo sterk mogelijk expanden we moeten onze message heel hard brengen het is niet dat ik hier in een hangmat lig en dat is allemaal wel maar in de macro

als in van het bereiken van waar je effectief naartoe wilt gaan dat is een zo'n limitless manier project om naar te kijken of dat wij nu 30 restaurants hebben of 300 restaurants

of 3000 restaurants je bent nog altijd maar een percentage van McDonald's dat zij een afrondingsfout vinden dus er is zoveel mogelijk waar je nog steeds zou worden omschreven als wat gekrabbelde marge voor hun

dus de goal zorgt ook dat die motivatie en die impact dat we willen maken op de global scene is zo huge dat het is een limitless vat om van te tappen dus we kunnen blijven gaan heb je al ergens contact gehad met iemand van McDonald's

omdat ze misschien omdat jullie hun misschien opvallen het ding is met het McDonald's business model is dat zijn franchises en het zijn franchises voornamelijk die daar worden geëxploiteerd door mensen met een investor mindset dus dat wil zeggen

de mensen die daar een McDonald's franchise opzetten die staan daar niet in dus die geven daar geld aan die zetten daar volk in en die halen daar geld uit dus eigenlijk een business model voor hun dat is niet een passion project

of iets anders een McDonald's franchise in Amerika wordt omschreven als a license to print money dus je weet 100% dat er volk gaat komen dus het zijn eerder mensen die dat zien van een beetje appartementjes onder de zee en dan nog een McDonald's

oké nice zo wat vermogen diversificatie wat dus ook maakt dat McDonald's België bijvoorbeeld ja die hebben wel een kantoor en daar lopen een paar mensen rond maar eigenlijk vertegenwoordigt dat niet een eengemaakt bedrijf

dat vertegenwoordigt een netwerk van franchisees die allemaal 1, 2, 5 McDonald'sen hebben en die eigenlijk hun eigen business in de business runnen maar dat is geen vuist

dat wordt gemaakt als wij McDonald's België vinden dit ofzo want het is eigenlijk meer een investment vehicle dan een restaurant company wat ik vaak ook zeg is als al die mensen die dat investeren in de McDonald's als ik daar allemaal morgen naartoe ga

en ik zeg als ik met een knip van mijn vinger er allemaal bandencentrales van kan maken en je verdient 50% meer dan wordt er overmorgen geen enkel hamburger meer verkocht dus dat is het verschil tussen een transactional business en een mission driven business McDonald's is een pure transactional business

Hawaiian is een pure mission driven business dus het is niet dat ik geen contact zou kunnen hebben met hun het is dat ik niet weet met wie ik contact zou moeten hebben je doet eigenlijk een beetje iets anders buiten de keten dan doe je eigenlijk het is bij de food als je dat goed kunt noemen

ik zal het maar zeggen ik heb het niet gezegd je bent zelf heel jong gestart op je 18 jaar begon je al met ondernemen enzo en je hebt een heel mooi traject afgelegd het had ook helemaal anders kunnen draaien als er bepaalde dingen

als je naar bepaalde vrienden niet had geluisterd de tweede keer zeker wat zou je zeggen tegen de jongens, meisjes van 18 jaar en nu die ambitie hebben en die graag iets willen starten tegen die jonge

ondernemers ik zou zeggen laat u niet demotiveren en laat u elkaar ook niet zotklappen dus de twee niet en cultiveren een cirkel van mensen

rondom u die geen van beiden doen dus niet degene waar je tegen zegt ik ga dat doen die zeggen jij bent zotzeker dat gaat helemaal niet en ook niet de anderen die zeggen

natuurlijk je bent het beste ding dat er gebeurd is voor capitalism sensitive jobs het gaat zeker lukken dus je hebt geen nood aan naysayers je hebt ook geen nood aan hype men of hype women omdat je moet leren voelen waar je eigen

waar je eigen intuïtie tegen u zegt dus je moet leren om als jij erin gelooft en het sens maakt een beetje logisch dat ik een beetje nadenken mag maar als het sens maakt

voor u in een rational way en in een intuitive way dan moet dat genoeg zijn voor u en dan moet afhankelijk van wat voor soort business ofwel zelf tot een MVP

de minimum value of a boel product of zo iets van test om te zien willen mensen eigenlijk wel wat er in mijn hoofd zit of niet als het een kleine business is of

rondkijken in uw cirkel of breder dan uw cirkel naar die comparative of die mensen die dat die andere skills hebben maar similar goals dan u om te zien of dat je ergens

een groepje kunt creëren die dat willen streven naar die een eerste product test of die een eerste MVP business hoeft niks te kosten hè om u een voorbeeld te geven

dus dat is dan een andere limiting belief dat ik er hopelijk uit wil krijgen verwacht niet dat u een paar tegen u gaat zeggen goeie idee en verwacht ook niet dat iedereen rondom u gaat zeggen ah ja dat gaat keihard slagen of verwacht ook niet aan uzelf

dat als iedereen rondom u wat je tegen gezegd hebt dat het zeker niet gaat lukken dat jij nog gemotiveerd gaat zijn om te doen want je hebt nog niet veel ervaring dus die backbone van ja maar ik heb al die dingen wel gedaan die ze hebben gezegd dat ik niet kon

en het is toch gelukt dus ga het toch doen kijk je hebt die ervaring nog niet dus je gaat meer affected zijn daardoor dan je denkt dus daarom in het begin hou het voor jezelf of deel het enkel met de mensen

waarvan je weet die zitten in dezelfde ambitielijn en zoals ik zei het andere ding dat ik er zeker zou willen bijzeggen om eruit te halen

is denk niet dat je heel veel startkapitaal nodig hebt om een business op te starten Bloemer is gestart met 50 euro oké wij hadden niet genoeg stok om onze eerste lading charcoal potten te kopen

dus wat we hebben gedaan dat is trouwens die video geworden waar ik dat straks zei die 6 tot 9 maanden heeft gedraaid in België zonder dat we daar een andere creative van hadden gemaakt dat potten waar dat meisje dat haar tanden poetst uit poetst is geen potten charcoal dat is een potten shell van de kruidvat

dat ik toen ben gaan kopen voor 8 euro van de 50 euro total budget de andere 50 euro was een potten gel van de kruidvat een trial van 30 dagen op shopify en denk ik 30 euro facebook eidsbudget ofzo en dat was het op

dus dat was een potten gel van de kruidvat waar dat wij ergens bij iemand anders zo'n charcoal blok dat je in de barbecue legt hebben geraspt in een keuken rasp om dat fijner te maken en dat was ongeveer dezelfde dimensies

van een potten charcoal hebben wij dat open gedaan en op die haar gel zo'n layer van die barbecue poeier opgelegd en dan in de kleurenprinter van een bibliotheek waar je dan zo voor bij de 5 cent een kleurenkopie kan maken

een logo van bloemer afgedrukt uitgeknipt en met prit op die op die charcoal potten geplakt en daarmee een video geshoot op een iphone voor een witte muur omdat we geen studio achtergrond hadden en daar hebben we royalty free music op gekneld en dan hebben wij daarmee met die er uit

producten verkocht die we niet hadden om dat geld te pakken om stok te kunnen kopen omdat het niet was een kruidvat te doen dus om maar te zeggen je hebt geen geld nodig gewoon

denk eraan waar is de waar is je effectief geen geld had zelfs bij de mensen die wel geld hebben die een paar duizend euro hebben kwijtgezet om hun of weggezet om hun idee te doen

wat is de 50 euro versie van je idee om het te kunnen proberen dan dus die twee dingen zou ik zeggen tegen de jongbloods prachtig hoe hoe origineel en hoe oud op de box

dat jullie hebben gedacht en ja gewoon het mogelijk gemaakt die limiting beliefs van met 50 euro kun je niks doen gewoon gelaten en je hebt een manier gevonden om het mogelijk te maken

echt chic ik denk dat dat is een van de dingen die dat het hardste ook liggen aan de basis van Hawaiian wij ook al hebben wij veel minder constraints op onze resources tegenwoordig dan vroeger natuurlijk

er kan iets meer worden geïnvesteerd dan 50 euro in een potje haargel thank god hebben wij nog steeds exact dezelfde mentaliteit dus elke elke purchase die dat eruit gaat dat wordt opgescreend

dat wordt naar gekeken is dat nodig is dat een must have als het een nice to have is we don't do it als er iets moet worden weggedaan zodat we meer kunnen investeren in nieuwe restaurants

of in groei dan wordt dat gedaan en al die andere dingen is niet dus het is niet omdat je een model hebt dat werkt dat je lui of complacent moet worden als in van ja we zijn hier wel geraakt

door heel kritisch te zijn en heel out of the box te denken over hoe je met geld omgaat maar ja nu de omzet komt slot binnen that's how you die dus dat zijn de zaken

die wij bij ons ook het verschil maken om hoe kun je zoveel restaurants bouwen hoe kun je die dingen erop houden hoe kun je ervoor zorgen dat je niet de controle over je bedrijf moet verliezen omdat je investeerders moet binnenlaten omdat je geen geld meer hebt om voor te doen hoe kun je de covid overleven

hoe kun je al die andere dingen doen act like a poor person while you're not a poor person dat is de hustle mindset ook je moet alleen de hustle mindset is goed om resource constrained na te denken is niet goed om te denken

dat je je eigen 18 uur per dag moet afzwepen om ergens aan te werken waar je aan boeit dat is dan de dark side van hustle culture het is niet werken aan iets waar je niet aan zou moeten werken dat moet worden verheerlijkt

het is origineel en out of the box nadenken alsof je en over het geloof stappen dat je veel nodig hebt om iets te bereiken ja mooi verwoord ik heb er nog twee de vraag is om af te sluiten

het gaat allebei over manieren van aan jezelf werken en van extra informatie opdoen het eerste is boeken ik heb al een paar termen horen vallen van lean startup en andere concepten

waar ook fantastische boeken over geschreven zijn dus ben je een lezer en zijn er bepaalde boeken die op je traject een enorme impact hebben gemaakt een beetje een schijn antwoord

dat ik ga geven want er zijn zeker boeken die daar een heel zware impact op mij hebben gemaakt ben ik een lezer ik ben geen lezer ik ben een audiobook luisteraar omdat ik zo heel hard into healthy shit ben ik heb ooit eens een keer

mijn eigen genetisch laten testen om te zien welke supplementen ik moet pakken dat je de aandacht kan geven maar de conclusie van dat ding was wat ik dus niet wist is dat ik een aandacht heb gemaakt en dat ik een aandacht heb gemaakt is dat ik in de

95% zit voor ADHD en ik heb nooit getest als klein en ook nooit geen medicatie ofzo voor gepakt sommige dingen hebben wel meer sens gemaakt als ik er dan terug over nadacht nu dat ik dat dan weet over mezelf

maar wat dat betekent 95% dat betekent van de 100 mensen met ADHD zijn er 95 die dat minder erg een ADHD hebben dan ik dus het is niet 5% kans op ADHD even om duidelijk te maken wat het is het is een extra scheut in de cocktail

maar fine dus dat is mijn probleem ik lezen en zo gewoon zitten en naar een boek staren daar word ik heel nerveus van maar rondrijden bijvoorbeeld en dan tegelijkertijd een audiobook luisteren

maar dat je er ook iets anders aan doet dat vind ik top omdat er iets is om mij af te leiden van het feit dat ik een boek aan het luisteren ben dus dat vind ik mega goed er zijn zeker heel veel boeken die dan een zware impact op mij hebben gehad en ik probeer ook

alle rijtijd en reistijd dat ik heb altijd audiobooks te luisteren tenzij ik aan degene moet zeggen die het meeste impact op mij hebben gehad misschien degene die al het langste impact op mij hebben gehad dat zijn die OG communicatieboeken

zoals How to Win Friends and Influence People vind ik mega goed en zeker omdat ik vroeger daarom dat ik dat ook net zei over hustlebooking ik ben er deels mee akkoord over het resourcevol zijn maar aan de andere kant op het je eigen afzwepen over dingen die je misschien helemaal niet moet doen

vind ik dat weer niet nice is dat ik vroeger ook dat heel fout heb gedaan en dat ik mijn machine nobody can outwork me dat is tof maar als je nobody can outwork you aan het doen op zaken die je niet had moeten doen in the first place

dan ben je gewoon heel hard aan het bewegen in een richting waar je niet naartoe moet gaan dus daarom dat die ideeën er eigenlijk veel belangrijker in zitten en dat is ook een van de dingen wat voor mij dus ook heel impactvol was zijn eigenlijk al de works van Simon Sinek en de Startup with Why en die zaken

en meer recent de werken van Patrick Lencioni die daar mensen uitleggen hoe dat ze CEO's en Capable Executives moeten zijn dat is nu meer wel mijn reality tegenwoordig

dus het zijn minder zo de base business boeken waar iedereen die daarvan 18-jarigen net begonnen heel veel aan heeft zoals Startup with Why en zoals How to Win Friends and Influence People is dat nu tegenwoordig zo wat meer geëvolueerd naar de dingen die dat mijn dagelijkse leefwereld

meer vertegenwoordigen dat is heel interessant om te zien hoe de zaken die je absorbeert ook mee evolueren met je fase in je leven en je positie waar je dan staat ik vind tegenwoordig YouTube video's kijken over financial reporting bijvoorbeeld heel interessant

dat ze dat drie jaar geleden dodelijk zagen gevonden hebben dus dat is ook weer eigen aan mensen met ADHD iedereen denkt aan mensen met ADHD dat dat de kleine is die dan niet stil kan zitten of die de hele tijd zo flabbergasted is maar wat dat vooral is dat je kunt hyperfocussen op de dingen

die dat je interesseren en dat je absoluut niet kunt focussen op dingen die je niet interesseren dus om een voorbeeld daarvan te geven ik was horrible in wiskunde in het middelbaar omdat ik al wist ik ga niks met wiskunde doen dus ik kon mij daar fysiek niet toe brengen om daarvoor te studeren

terwijl nu doe ik extreme hoofdrekening shit uit mijn hoofd want dat is useful voor de company dus het is niet Matthijs kan geen wiskunde of Matthijs kan wiskunde maar boeit niet of boeit wel

en dat is dan waar je je skill level of het brein dat je gekregen hebt in mijn 95% taal op kunt richten ik vind dat ook mega nice de YouTube video's die ik nu kijk dat zijn de zaken die ik

zoals ik zei nu super boeiend vind en dat is ook heel veel over kan consomen en dat gaat inderdaad mee met de fases hoe dat je zelf groeit en dat de business groeit dan als allerlaatste vraag eentje dat ik heel belangrijk vind voor de podcast

en ook in het leven in het algemeen heb je mentors of laat je je op een bepaalde manier begeleiden of ondersteunen door mensen die bakken meer ervaring hebben dan jij het is een dubbele een dubbele een dubbele antwoord eigenlijk

of een dubbele vraag wat wij het voordeel voor hebben is dat de mensen die wij hebben gehaaierd als verantwoordelijke volwassenen om ons te helpen begeleiden in Hawaiian

zijn tegelijkertijd zo wereldtop in wie ze zijn en wat ze doen dat die tegelijkertijd ook een mentorfunctie hebben voor ons dus wij hebben niet mensen die niks met Hawaiian te maken hebben die dan tegelijkertijd ons mentor zijn

die dan louter en alleen aan ons verbonden zijn als mentor te zeggen maar bijvoorbeeld onze chief growth strategist Frank is iemand die twintig jaar partner is geweest bij McKinsey

en over heel de wereld supersnel groeiende bedrijven en multinationals heeft begeleid door transformatieprojecten enzo dus die die spreekt met een world of experience letterlijk en figuurlijk of beter de COO bij

Hawaiian was hiervoor de CEO van Vond exclusief de grootste Belgische webshop of daarvoor de CEO van Imoweb dus die mannen die brengen world experience en Belgian experience en e-commerce en retail experience op een manier dat ik ook

die ook op persoonlijk vlak of op andere dingen heel vaak om advies vraag dat niet per se bindend is natuurlijk wat ze dan zeggen, maar dat geeft mij wel een diversiteit aan perspectieven om niet ja, emperor Matthijs

die dat dan met één mening dingen gaat beslissen, wat ik sowieso al niet doe omwille van dat ik overleg met mijn venoten, maar mijn venoten en ik zijn al drie broekventen van dertig jaar dus wij hebben ook allemaal beperkte life experience en beperkte career experience, dus wij laten ons

omringen door mensen die daar actief in Hawaiian werken, maar tegelijkertijd ook mentor worthy experience hebben Ik vind het heel cool dat je zo nederig blijft en dat je zelfkennis groot genoeg is en dat je weet dat je met mensen moet samenwerken die in bepaalde dingen beter zijn

dan jij, want dat is ook het ondernemen ergens, je baby'tje wat afgeven en werken met mensen die die dingen beter kunnen Zeker, zoals ik zei het is een van de grootste moeilijkheden zoals we in een vorige vraag hadden beantwoord, het is een van de grootste

moeilijkheden om het te doen, maar het is ook een van de grootste genoegdoeningen om te ervaren als het dan goed lukt dus je zet je open om je moet je bekleine voor de eerste keer naar de school sturen en hopen dat je leerkracht er

vriendelijk tegen is, bij wijze van spreken maar ja, je leerkracht is waarschijnlijk beter in kinderen iets bijleren dan jij, want dat is wat die mensen doen voor het werk het is een soort van vertrouwen het is een soort van hard break

mini dat je hebt om het te doen maar als het dan daarna, die kleine met een brede glimlach thuis komt en je vertelt over wat je allemaal op school gedaan hebt, ja hoe kunnen dat niet anders dan gelukkig zijn dat is helemaal goed gezegd dan gaan we hier afronden ik zou graag Michiel bedanken voor dat je hier mogelijk te maken

en u Matthijs voor ook de tijd voor te nemen, we zijn hier ook wel op een zaterdag, dus dat je de tijd wil geven aan mij, aan mijn luisteraar en dat je je ervaring en je inzichten wilde delen met mij ik kijk alvast uit naar mijn volgende pokebowl ik ga die ook op een andere manier eten

ik ga meer rondkijken naar de mensen en hoe dat alles in elkaar zit dankjewel voor het gesprek en voor dit mede mogelijk te maken, super graag gedaan was een plezier dankjewel om te luisteren naar Ben's Mentors ik nodig je van harte uit om je te abonneren

op het podcast, zodat je geen enkele aflevering mist, heb je van het gesprek genoten of wil je de podcast steunen geef dan gerust een rating en volg onze Instagram pagina voor leuke content en een nog leukere community, tot de volgende